ప్రొఫైల్

ఈ మధ్య మా ఊరి పిల్లలో చుట్టాల పిల్లలో చాలా మందే వస్తున్నారు. అప్పట్లో కెనడా పంపమంటే యేముందక్కడ యూ ఎస్ పోతున్నాం అనేవారు. ముల్లు పొయ్యి కత్తొచ్చె లాగా ఇప్పుడు యూ ఎస్ తగ్గి కెనడా రాకలు పెరిగాయి... వచ్చిన పిల్లలు నెలో రెండు నెలలో ఉండి కాలేజికి దగ్గరగా వెళుతుంటారు.. పిల్లలు వచ్చినప్పుడు ఎయిర్పోర్ట్ నించి పిక్ చేసుకోవడం ఒక్కటే కష్టం మాకు. విమానాలు వచ్చే టయిము మా పని వేళలు ఎప్పుడూ క్లాష్ అవుతుంటాయి. ఎక్కువగా కార్ పార్కింగ్ లో పెట్టి గంటలు గంటలు వెయిట్ చెయ్యడానికి ఇంట్లో ఎవరూ ఇష్టపడరు. పిల్లలకి మా ఫోన్ నంబరు తెలుసు కాబట్టి ల్యాండ్ అయ్యాక కాల్ చేస్తే లగేజీ పిక్ చేసుకునేలోపు అక్కడుంటాము. మేము వెళ్ళేటప్పటికి బయటికి వచ్చి ఉంటారు. 30 వ నంబరు పిల్లర్ లాంటి బండ గుర్తులు చెప్పేస్తామన్నమాట.. లగేజ్ తీసుకున్నాక వైఫై ఉండగా ఫోన్ చేసి బయటకొచ్చి నించుంటే సెక్యూరిటీ వాళ్ళు తరిమే లోపు మనవాళ్ళని చూసి కార్ ఎక్కించుకురావడమే. దూరపు చుట్టాలబ్బాయి వస్తున్నాడుట. పొయిన సంవత్సరమెప్పుడో ఎలా ఉంటుందీ ఏంటీ అని ఫోన్ చేసి మాట్లాడారు కానీ మళ్ళీ వస్తున్న విషయం తెలియలేదు. పాపం బాధ పెట్టొద్దు అనుకున్నారేమో ముందే ఆ పిల్లోడి సీనియర్ ల సహాయం తో వాళ్ళతో పాటు ఉండడానికి ఇల్లూ అవీ మాట్లాడేసుకున్నారుట. ఇంటి ఓనరొచ్చి తీసుకెళతా అన్నాడుట. తీరా చివరలో నాకు ఇంకో పని పడింది ట్యాక్సీ తీసుకుని వచ్చెయ్ అన్నాడుట..అబ్బాయి తలితండ్రులు బోలెడు ఖంగారు పడిపోయారు. అసలే కొత్త ఊరు. ట్యాక్సీ వాళ్ళూ అదీ మంచివాళ్ళుంటారో పెట్టే బేడా తో సహా పిల్లడిని ఎత్తుకుపోతారో అని భయపడి అప్పటికప్పుడు వాళ్ళ చుట్టాల దగ్గర మా నంబరు తీసుకుని ట్యాక్సీలవీ ఖంగారు గా ఉంది. మా అబ్బాయిని ఎయిర్పోర్ట్ నించి పిక్ చేసుకుంటారా అని అడిగారు.. సరే అన్నాను కానీ ఖంగారు పడ్డాను. ఇంట్లో ఎవరెవరు ఏ ఏ టయిం లో ఖాళీ ఉంటారో ఉండరో ఎవరు పిక్ చేసుకుంటారో తెలియదు.. నెమ్మదిగా అందరినీ గీకా.. గీకేడప్పుడు కొద్దిగా గీస్తున్న పుల్లకి బటర్ రాసా.. కుదరలేదు బిస్కట్ క్రీం పూసా . వర్కవుటయింది.. పెద్దోడు సరే నేనెళతాలే అన్నాడు . హమ్మయ్య అనుకున్నా. ఎప్పుడు అని అడిగాడు.. నిన్న రాత్రి బయల్దేరాడు ఈ రోజే వచ్చేది సాయంత్రం అని చెప్పాను. అబ్బా కాస్త ముందు చెప్పచ్చు కదా అన్నాడు. లేదమ్మా వాళ్ళు ఏదో అర్రేంజ్ చేసుకుంటున్నారుట కానీ అది కుదరలేదుట. ఈ రోజు పొద్దున్న ఫోన్ చేసి " మా వాడు బయల్దేరాడు, ఆ అరేంజ్మెంట్ కుదరలేదుట పిక్ చేసుకుంటారా అని అడిగారు" అన్నాను. సరే అయితే ఆఫీస్ నించి వెళతాలే అన్నాడు. హమ్మయ్య అనుకున్నా .. ఆ పిల్లోడికి లగేజ్ పిక్ చేసుకున్నాక ఫలానా నుంబర్ కి ఫోన్ చేసి చెప్పమని వచ్చి తీసుకెళతామని వాళ్ళ నాన్నకి ఫోన్ చేసి చెప్పాను. లండన్ లో ఆగాక ఫోన్ చేస్తాడండీ.. మా అబ్బాయి నంబర్ ఇదిగో అని చెప్పారు ఆ నంబర్ ని అలాగే పెద్దోడికి పంపేసి చేతులు దులుపుకున్నా..దులుపుకోవడమంటే ఎలా దులుపుకుంటాలెండి ఇంటికెళ్ళి వంట ప్రయత్నాలు చేసా.. పాపం ఆ పిల్లోడు ఎంత ఆకలిగా వస్తాడొ 23 గంటలు ప్రయాణం కదా అనుకుంటూ.. పెద్దోడి నంబర్ ఇచ్చాకానీ ఆ పిల్లోడి నించి ల్యాంద్ లయిన్ కి ఫోన్ వచ్చింది. ఎయిపోర్ట్ లో ఎవరి ఫోన్ లో నించో చేసాడు . నువ్వు ఉన్న చోట గేట్ నంబరు చెప్పమన్నా చెప్పాడు సరే అక్కడే నించో మా అబ్బాయి వస్తాడు అని చెప్పి పెద్దోడికి ఫోన్ చేసా. సరే అమ్మా ఆ గేట్ దగ్గరకెళుతున్నా అన్నాడు. ఇంకో పది నిమిషాల్లో పెద్దోడి నించి ఫోన్ వచ్చింది. అమ్మా ఎయిర్పోర్ట్ దగ్గరున్నా ఆ అబ్బాయి ఫొటో ఉంటే పంపు ఎలా గుర్తించడం అన్నాడు. అయ్యో నేను ఎప్పుడూ చూడలేదమ్మా.. పెద్దత్తయ్య తోటికోడలి చెల్లికి బావగారి కసిన్ కొడుకుట , అన్నాను.. అవన్నీ నాకు అర్థం కావులే కానీ ఫొటో పంపు అన్నాడు. సరే గబ గబా పిల్లోడికి వాట్సాప్ ఉందా అని చూసా.. హమ్మయ్య ఉంది.. కానీ రాముడు బాణం సంధిస్తున్న బొమ్మ ఉంది.. వాళ్ళ నాన్న కి అమ్మకి ఉందేమో అని చూసా.. తండ్రికి వినాయకుడి బొమ్మ, తల్లి కి లక్ష్మీ దేవి బొమ్మ ఉన్నాయి. గబ గబా ఫేస్బుక్ లో పేర్లు వెతికా.. ఒక వంద పేర్లొచ్చాయి.. ఊరు వాడ అన్నీ చూసి చూసి వీళ్ళే అని గుర్తించా... తీరా చూస్తే పిల్లోడి ప్రొఫైల్ లో ప్రభాస్ బొమ్మ, తల్లి కి అనుష్క బొమ్మ, తండ్రి కి ...అబ్బ పొండి! నాకు లోకజ్ఞానం తక్కువ.. ఆ బొమ్మ ఎవరిదో అర్థం కాలేదు.. పెద్దోడు ఒకొక్క కుర్రోడిని చూసి నువ్వేనా నువ్వేనా అని అడిగేలోపు సెక్యూర్టీ వాళ్ళు తోలేస్తుంటే 4 5 రవుండులేసి అమ్మా నా వల్ల కావట్లేదు , ఆ పిల్లోడిని తెలుసుకోలేకపోతున్నాను బిలబిల్లాడుతూ 150 మంది స్టూడెంట్స్ వచ్చేస్తున్నారని చెప్పాడు.. చాలా ఖంగారు పడిపోయాను, ఆడపడుచు దగ్గర మాట పోతుంది కదా... నాన్న ఇంకో రవుండు వెయ్యమ్మా అని బతిమాలుకున్నా.. 'అలా ఎలా వచ్చేస్తానే , ఏదో ఊరికే అన్నాలే' అన్నాడు.. ఇంకో రెండు రవుండ్లు వేసేసరికి పిల్లలందరు వెళ్ళిపోయి, నలుగురైదుగురు మిగిలారు. వాళ్ళల్లో ఆతృతగా , ఆందోళనగా చూస్తున్న పిల్లాడిని చూసి ఫలానా నువ్వేనా అని అడిగి గుర్తుపట్టి తీసుకొచ్చాడు. రాగానే 'బాబూ వాట్సాప్ ప్రొఫైల్ పిక్ మార్చు అన్నా, ఎందుకన్నాడు , నిన్ను వెతుకుతూ రాముడి లాగా బాణము చేత ధరించి ఉన్నవాళ్ళ కోసం వెతికాడుట మా అబ్బాయి.. అందుకు అన్నా.. హహ్హహహహ్.. పిన్నీ ప్రయాణం కదా దేవుడి దీవెనల కోసమని మార్చుకున్నా కానీ అసలు నా పిక్ యే ఉంటుంది అన్నాడు.. పోనీలే అవసరం తీరాక రాముడైనా కృష్ణుడైనా ఒకటే ఏదో ఒకటి ఉంచుకో అన్నా..సరే అన్నాడు.... ఇంకో తెలిసున్న పిల్లకి చదువయ్యి పూర్తయ్యి ఉద్యోగాలు వెతుకుతోంది.. మొన్నొకడు ఇంటర్వ్యూ కి పిలిచాడుట.. . ఆ పిల్లకి తన కుక్కపిల్ల భలే ఇష్టం ట. దాన్ని వదిలొచ్చింది కదా బెంగ పోతుందని తన కుక్కపిల్ల మొహం లింకుడిన్ (LinkedIn)ప్రొఫైల్ పిక్ పెట్టుకుంది..ఇంటర్వ్యూ కి ముందు ఈ మధ్య లింకుడిన్ ప్రొఫయిల్ చూస్తున్నారు హయరింగ్ మేనేజర్ లు(Hiring managers) .. మొహం చూసి ముచ్చటపడితే ఉద్యోగాలిస్తారెవరైనా. చీ ఫో అనుకున్నట్టున్నాడు ఫొటో నచ్చలేదు ఇంటర్వ్యూ కాన్సెల్ అన్నాడుట. అయ్యొ అది నా మొహం కాదయ్య బాబూ అంటే, నాకేం తెలుసు నీ పేరు పక్కన అదే కదా పెట్టావు అన్నాడుట.. ఇంటి దగ్గర పిల్లల ఫొటోలు పెట్టడానికి భయపడుతుంటారు నేను అర్థం చేసుకుని అమ్మలు 10 మంది ఉన్న గ్రూప్ ఫోటో పెట్టచ్చు అందులో మీరుంటారు కదా అది చాలు అంటుంటా.. ఇంక ఈ మధ్య చిన్నప్పటి స్నేహితుల వివరాలు దొరుకుతాయేమో అని తెగ వెతికేస్తుంటామా... అదేదో వయసు చెప్పకూడదనో ఏంటో పారాడుతున్న ఫొటోలు, గౌన్లు వేసుకున్నప్పటి ఫొటోలో పెడుతున్నారు కొందరు. ఇంకొందరు మరీ.. మనవడు పుట్టగానే ఆసుపత్రి లో చేతికిస్తున్నప్పుడు తీసిన ఫొటో పెట్టుకుంటున్నారు. ఆ ఫుటో లో నవజాత శిశువు , ఇస్తినమ్మ వాయనం పుచ్చుకుంటినమ్మ వాయనం లా రెండు జతల చేతులు తప్ప ఏమీ కనబడవు.. ఆ శిశువుని చూసి అమ్మమ్మనో నానమ్మనో గుర్తుపట్టేద్దామంటారా.. సరే మీరుండండి ఆ పనిలో.. నా వల్ల కాదు బాబూ. నాకు పిల్లలందరూ ఒకే లాగా ఉంటారు పువ్వుల్లాగా..! అవునబ్బా నాకూ తెలుసు, మీ పిల్లలు, పిల్లులు, కుక్క పిల్లలూ , గాజులు, పువ్వులు, కొమ్మలు, రెమ్మలు కావేవీ ప్రొఫయిలు పిక్ కి అనర్హం కానీ చూసుకోండబ్బా... అక్కడ ఉన్నది మీ ముఖారవిందం చూపమని కదా ....నగుమోము కనలేనీ నా జాలీ తెలిసీ నను బ్రోవరాదా అని పాడే వాళ్ళకోసమైనా.. ప్లీస్ అబ్బా...

డోంట్ కాల్ మి బేబి ఎనిమోర్

మాకు చిన్నప్పటి నుంచీ రేడయోలో విన్న పాటలని మాకున్న భాషా పరిఙ్ఞానంతో అర్థం చేసుకని పాడడం ఇష్టం. మా ఇంట్లో తెలుగు పాటలేకానీ పక్కింటీ మామీగారింట్లో వాళ్ళ పెద్దబ్బాయి హిందీ తప్ప వినే వాడు కాదు. పక్క పక్కనే గడపలున్న మూడు వాటాల ఇల్లు. ఉన్న రెండేసి గదుల్లో వాళ్ళు ఆరుగురు పిల్లలు మేమేడుగురమూ. ..ఇంట్లో కంటే ఇంటిముందున్నట్టే ఎక్కుప గుర్తు. మా పెద్దన్నయ్య పెళ్ళి లో సరదాగా పాడడం కోసం 'ఏమమ్మో జగడాల వదినమ్మో' పాట నేర్పించారెవరో నాకూ మా చెల్లికీ.. ఆ పాట నేర్పతున్నప్పుడు పోగైన గుంపులో వాళ్ళ వదినలు పెళ్ళవగానే ఎలా విడిపోయిందీ చెప్పుకున్నారు సందర్భానుసారంగా... అవన్నీ 7, 8 ఏళ్ళ వయసులో కాస్తకాస్తే అర్థం అయీఅవకుండా ఉండేవి. ఈలోపు ఫూలోంకా తారోంకా సబ్ కా కెహనా హై.. ఏక్ హజారోమే మేరీ బెహనా హై.. సారీ ఉమంగ్ హమే సంగ్ రెహనాహై పాట వినిపిస్తుండేది పక్కింట్లో. మేము పాడినప్పుడు అర్థం అయినదేమనగా.." పూలకీ నక్షత్రాలకీ వాటివాటి కష్టాలుంటే ఉంటాయి. నాకు మాత్రం వెయ్యి మంది చెల్లెళ్ళున్నారు. సారీ వుమెన్ (sorry women) నేను వాళ్ళతో కలిసుండాలి..నీతో రాలేను" .అని. ఎంత చక్కని అన్నగారు! "విడిగా పోదాము చల్ మోహన రంగా " అని భార్య అంటే చెల్లెళ్ళనొదిలి రానుపొమ్మన్నాడన్నమాట.. గురు సాక్సాక్ పరబ్రహ్మ... అంటూ తనలా కాకుండా గురూగారు స్కూలుకెళ్ళేటప్పుడు రెండేసి సాక్సులు వేసుకుంటాడని టీకా తాత్పర్యాలు చెప్పే మా అక్క కూతురికి ఇన్ని తెలివితేటలెక్కడినుంచొచ్చాయని చుట్టాలన్నప్పుడు మా అక్క నావైపు సీరియస్ గా చూసేదెందకో!!!!..ఒట్టండీ నేను నేర్పలేదు. నాకు దొరికేవారందరూ ఇంతే... మా అత్తగారింట్లో పిల్లలు (అత్తయ్య గారి సిబ్లింగ్స్) పక్కనే ఉన్న సినిమా హాల్లో విని పాడిన సినిమా పాట అప్పట్లో చాలా ఫేమస్ ట. పాటేంటంటే " రాజారావూ ఊఊఊఊ అప్పారావూ ఊఊఊఊ". గుర్తు పట్టేసారా..ఆవారాహూ ఊఊఊఊ..... మా ఇల్లు రెండేగదులు కాబట్టి మా పెద్దన్నయ్య కుటుంబం 500 మీటర్ల దూరంలో ఉండేవారు. మా నాన్న పొద్దున్నే ఆఫీసుకి వెళ్లే టప్పుడు పిల్లలని చూసి వెళ్ళేవారు. ఇంటి చుట్టూ పెద్ద నీళ్ళ గుంటలుంటాయి కాబట్టి.. బుజ్జి తల్లిని బయటికి పంపద్దని చెప్పి ఆఫీసుకి బయల్దేరారొకరోజు. 10నిమిషాలయ్యాక ఎవరూ చూడకుండా ఇంట్లోంచి బయటకొచ్చి ఒక అరమైలు దూరంలో ఉన్న తాతని పిలుస్తూ వెంబడిస్తోంది పాపాయి. అనుకోకుండా వర్షం మొదలయింది. నేను ఇంకో వైపు నించి వస్తూ తాతా తాతా అని పిలుస్తూపోతున్న పిల్ల ని చాటుగా చూస్తున్నా. కొద్ది దూరం పరుగులాంటి నడకతో ఏడుస్తూ వెంబడించిన రెండేళ్ళ బుజ్జాయి వర్షం పెద్దదవడంతో వెనుదిరిగి ..గాలి మానలో మాననీటిలో అని విచారంగా సిటువేషనల్ సాంగ్ పాడుతూ పోతుంటే ..ఆ దృశ్యం 30 ఏళ్ళయినా పచ్చబొట్టులా ఉండిపోదూ!!! మాబుజ్జిది తాను LKG చదువుతోంది కాబట్టి బినాపాయెల్కేజీ( LKG) భజే గుంఘురూ అని పాడినప్పుడు మదిఅరలో ఎప్పటికీ ఆ ఎల్కేజీ మువ్వలు గలగలమంటూ ఉండిపోవూ!! "దూరానదూరాన సారాదీపమనీ"...".నీయానతే లేకున్నచో విడలేను ఓ పిరికోడా" అనీ.."ఆరనిజ్వాలాల దాహము సుడిగాలిలోన నా గాయము" అనీ "తానేమారెనా నాన్నేమారెనా" అనీ .. ".చెలియా దక్కమ్మా బంద్ హై మోటర్కార్" అనీ "పగలేవెన్నెల జగమే ఊయల మదిలో ఊయలకే కన్నులుంటే "అనీ..... మనకొచ్చిన పదాలు పెట్టేసి స్నేహితులతో కలిసి చేసిన బృందగానాలకి ఎల్లలేవీ!!!. ఇక్కడకొచ్చిన కొత్తల్లో పనిచేసిన చోట జోయాన్ అనే కొలీగ్ విడాకులు తీసుకున్నప్పుడు పాప బాధ్యత తండ్రికిచ్చిందిట కోర్టు.. నిర్దేశించిన సమయాల్లో తప్ప పాపని చూడ్డానికీ మాట్లాడడానికీ అవకాశంలేదుట. ఒకసారి ఉండలేక పాప తల్లికి ఫోన్ చేస్తే పాప తండ్రి ఫోన్ లాక్కుని ఇంకోసారి పాపని ఫోన్ చెయ్యమంటే పోలీస్ కి కంప్లయింట్ చేస్తా అన్నాడని ఏడుస్తూ చెప్పింది. ఆ అమ్మాయి చెపుతుంటే కన్నీరాగలేదసలు. ఆ తరువాత నేను ఆఫీస్ మారాను. స్టాఫ్ చాలా కొద్ది మంది. ఎవరి పనులు వాళ్ళు తీసుకుపోతారు. మాటామంతీ ఉండదు. ఫోన్ కంపెనీ వినిపించే పాటలు వస్తూ ఉంటాయి సన్నగా..అదిగో అప్పుడు విన్న పాట dont call me baby anymore...పల్లవి మాత్రమే తెలుసు నాకు. జోయాన్ ని తలచుకుంటూ, తల్లీబిడ్డల కథ అన్వయించుకుంటూ దుఖంతో వింటూ ఉండేదాన్ని ఆ పాట వచ్చినప్పుడల్లా!. ఒకరోజు ఆ పాట పాడుతూ పనులుచేసుకుంటున్న నన్ను చూసి పిల్లలు.."అమ్మా ఈ పాటెలా తెలుసు నీకు" అని ఆశ్చర్యపోయాను. ఆఫీసు లో వస్తున్నప్పుడు పల్లవి మాత్రం క్యాచ్ చేసాననీ ఈ పాట చాలా నచ్చేసిన కారణం వెనకున్న రెబెక్కా..జోయాన్ ల కథ చెప్పేసా బాధ పడుతూ. అది విని పడి పడి నవ్వుతున్న పిల్లలిద్దరినీ గద్దించాను...బాధ విలువ తెలియట్లేదని. వాళ్ళు నవ్వాపుకుంటూ "అమ్మా అది పాప కోసం కాదు ఆ అమ్మాయి బాయ్ ఫ్రెండ్ కోసం పాడుకునే పాట" అని అన్నారు పకపకలాడుతూ!... "మరి బేబీ అంటుందెవరినీ" అంటున్న నా అమాయకమైన మొహం చూసి "ఇంక నవ్వలేము బాబోయ్" అంటూ బయటకెళ్ళారు సాకర్ బాల్ తన్నుకుంటూ .....

స్వర రాగ గంగా ప్రవాహమే

సుస్వరమో అపస్వరమో తెలియదు, అదొక రాగం . రాగం పేరు ఆరునొక్క రాగం.. ప్రవాహమంటారా అది జారుతూనే ఉంది. ఆకలా అంటే కాదు, నిద్రా అంటే అదీ లేదు. మరి ఇంక వంటి మీద రాష్ లాంటిదేమైనా ఉందేమో అని జాన్సన్, నైస్ లాంటి చెమట పొక్కుల పవుడర్లన్నీ వాడి పడేసారుట.. ఆముదం లాంటి నూనెలన్నీ రుద్దేసారుట.. అబ్బే..అయినా సరే ఆగదూ ఆగదూ ఆగితే సాగదూ లాగా "నేను నిదురించకుండా ఉన్నా సరే, ఇంట్లో వాళ్ళని నిదురపోనిస్తే మజా ఏముంటుంద"ని సాగ దీసీ దీసీ.. అప్పుడప్పుడో చిరునవ్వు విజయ గర్వంతో చిందించడం చూసి శివుడి నెత్తిన చుక్కలు చుక్కలుగా నీళ్ళు కారడానికి పెట్టే కుండలాంటిదేదో నా సిస్టం తయారీలో డిఫాల్ట్ గా వచ్చేసిందని మా అమ్మకి అనుమానమొచ్చిందిట. డిలీట్ బటన్ ఉందేమో అని వెతుకుతుంటే చెవి వెనుక ఏదో తగిలిందిట. డాట్రారుకి చూపించిందిట గాభరా పడుతూ. ఆయనేమో "అవునమ్మోయ్ ఆ ఆరునొక్క రాగానికి కారణం ఈ బటనే, ఇది అర్జెంట్ గా తీసేయాలన్నాడుట. ఆనడమే తరువాయి అటూ ఇటూ తిప్పి దాన్ని పుటుక్కున కోసి హమ్మయ్య అనుకున్నాడుట మా డాట్రారు.. అబ్బే అక్కడితో అయిపోయిందని , మీరు ఆనందించకండి. అంత వీజీగా అలా వదిలేస్తే మన విలువేముంటుందీ అంట!. గత యెదాదిగా అలా సాగదీసీ రాగాలాపన చెయ్యడం అలవాటయ్యిందంతే. మానమంటే ఎలాగమ్మా మరి? మా అమ్మకి మారేడుపల్లి భక్త రామదాసు సంగీహం కాలెజీ (ఆవిడ నేర్చుకునేటప్పుడు ప్రభుత్వ సంగీత నృత్యకళాశాలో ఏదో అనేవారు లెండి) లో వచ్చిన బగుమతులన్నీ నా రాగం ధాటికి తట్టుకుంటెనా అసలు.. మా అమ్మ తనకి వచ్చిన పాటలన్నీ పాడేసి, ఇంక పాడలెక మా చిన్నక్కని సంగీథం నేర్చుకోడానికి మళ్ళీ అదే కాలెజీలో చెర్చింది కూడా. మా చిన్నక్క మంచి పాటగత్తె. సంగీతం కాలేజీలో తరగతి లో మొదటి బహుమతిగా ఇచ్చే గంధం చెక్కతో చేసిన పెన్నులన్నీ మా ఇంట్లోనే ఉండేవి నిజంగా. నా వయసు మూడో నాలుగో. ఈ సారి కూడా దానికే ఫస్ట్ వచ్చింది క్లాసులో. అన్నూల్ దె ఫంక్షన్ లో శ్రీరంగం గోపాల రత్నం గారి చేతి మీదుగా బహుమతి అందుకుంటుందన్నమాట. ఆ రోజు బాగా సంతోషం గా ఉంది. ఏం బట్టలేసుకోవాలని మూడు రోజులుగా అవీ ఇవీ చూస్తూ.. జూకాలు, గాజులు అంటూ తెగ మురిసిపోతోంది. ఆ మురుపులో నువ్వు వస్తావా చిన్నిలూ అని నన్ను గారం చేసింది. అప్పటిదాకా అసలు అల్వాల్ దాటే అవసరం రాని నాకు అలా ఎవరన్నా తీసుకెళతానంటె భలే సంతొషం. ఆల్వాల్ నించి బస్ ఎక్కించి సికందరాబాదు లో దిగాక, దానికి రాబోయే బహుమతి ఎంత గొప్పదో, అక్కడికి వెళ్ళాక నాకు ఎవరెవరిని చూపిస్తుందో చెప్పి, అవే మళ్ళీ నన్ను ప్రశ్నల రూపం లో అడుగుతూ నాకు ఇష్టమైన పరమానందయ్య శిష్యుల కథలు చెప్తూ, సికందరాబాదు స్టేషన్ నించి మారేడు పల్లి వరకు నడిపించింది. కాలేజీ లోపల హాలు దగ్గర గడపలోనె వచ్చిన వాళ్ళందరికీ ఒక మిథ్తాయి పొట్లమిచ్చారు. అబ్బో భలే ఉందే, మా అక్క చదువయ్యేవరకూ ప్రతి యాడాదీ రావాలని ప్రతిజ్ఞ చేసుకున్నా. ప్రోగ్రాం మొదలయింది. బహుమతి ప్రదానం జరిగింది. మా అక్క నేలపైన నడుస్తున్నట్టు లేదసలు. మా అక్క బహుమతి తీసుకోవడానికి వరుసలో నిలబడ్డప్పుడు నన్ను దాని స్నేహితురాళ్ళకి అప్పచెప్పింది. వాళ్ళూ కూడా నన్ను భలే ముద్దు చేసి, వాళ్ళ పొట్లాల నించి కొంచెం మిథాయి ఇచ్చి మురిసిపోయారు. అవి తింటూ స్టేజీ మీదకి చూస్తున్నా. బహుమతి ప్రదానం అయ్యి, అర కొర నృత్యాలయ్యాయి. నేనూ చేతులు తిప్పుకుంటూ చూసేసా. ఆ తరువాత ఒకాయన రాగం అందుకున్నాడు.. ఆ రాగం , ఆ ఎక్స్ ప్రెషన్ లు చూసి భయపడిపొయ్యా!!… భయపడడం ఎందుకంటే ..నేను ఓడిపొయ్యినట్టనిపించింది!!.. అంతే నేనూ రాగం అందుకున్నా.. అక్క దోస్తులకి అర్థం కాలేదు. ఊరుకోబెట్టడానికి విశ్వ ప్రయత్నం చేసారు. అబ్బా అలా ఆపమనగానే ఆపేస్తామేటీ.. అమ్మా చూడాలీ నిన్నూ నాన్నని చూడాలి అని గుర్తుకొచ్చి నేను రాగాలాపన చేస్తున్నా. మా అక్క తనకి వచ్చిన గంధం చెక్క పెన్నుని అందరికీ చూపిస్తూ, అందరూ అబ్బా భలే అంటుంటే గర్వ పడుతూ అక్కడక్కడే తిరుగుతోంది. వాసంతి వెళ్ళి అక్కని పిలుచుకొచ్చింది. మా అక్క ఆశ్చర్యంగా చూసి ఏమయ్యిందే అంది.. నాకు కాంపితితిఒన్ గా ఆయన ఎందుకేడుస్తున్నాడనడిగాను. దాన్ని హిందుస్తానీ సంగీతం రాగాలాపన అంటారనేదో చెప్పి అందరూ నవ్వారు. నాకు కోపమొచ్చి రాగం పెంచాను. అక్కడ ఉండడానికి ఇబ్బంది పడిన అక్క అక్కడే ఒక చాక్లెట్ కొనిచ్చి, మళ్ళీ సికందరాబాద్ స్టేషన్ వరకూ నడిపించి , బసెక్కించి ఇంటికి తీసుకుపోయింది. అలా ఆనాడు నా కంటే ఘనులున్నారని అర్థం చేసుకున్నా కాని ఓడిపోవడం ఇంటా వంటా లేదు. వంట అంటే ఆ వంట కాదు. తినడం తప్ప మనకి అలాంటివి చెయ్యడం రాదు. అసలే ఇంట్లో ఆరో దాన్ని, పైగా ఈ ఆరునొక్క రాగం అందుకునే టైపు, ఇంట్లో అందరూ వద్దులే తల్లీ నువ్వలా ఉంటే చాలనేసే వారు. పోను పోనూ, చదువుల్లో సారమెల్ల చదివితి తండ్రీ అని అందామని ఉండేది. ఏదీ,, అసలెవరూ సహకరించరు. అదే నాకు కోపం!.. మాస్టారు ఏదో చెపుతారు.. మనం నోట్ బుక్కులో వ్రాస్తున్నట్టు పక్క పిల్లకి జోకులో, కేకు బొమ్మలో వేసి చూపించడం అది కిసుక్కున నవ్వడం తోనే సరిపొయ్యేది.. మాస్టారు కోప్పడడం తప్ప నాకు సారాలు చదివే అవకాశం అసలు ఇస్తేనా.. అసలిలా అయితే మరి నాలాంటి జ్ఞానులకి ఎలాగో మీరే చెప్పండి. రిసల్ట్స్ వచ్చిన రోజు మాత్రం నన్ను ఏమీ అనకముందే…...అబ్బా!మీరు భలే క్యాచ్ చేస్తారు, అందుకే మీరంటే నాకిష్టం. ఇలా చదువు, సంగీతం, చేతి పనులు , కుట్టు పనులు, అల్లికలు, డ్యాన్సు ,వంటలు.. ఇవన్నీ రాకపోయినా ఫర్వాలేదు కానీ కాస్త నీటుగా గోటుగా అందరు అమ్మాయిల్లా రెడీ అవ్వమనేది మా అమ్మ. ఐదుగురి తరువాత పుట్టా కదా మరి పతంగులెగరెయ్యడం, గిల్లి దండా ఆడడం, గోలీలతో బొంబాయి ఆటలు, సీతాఫలం గింజలతో చీటింగులు నేర్చిన నాకు చుట్టాలు, పక్కాలు..(పక్కాలంటే ఇంటి పక్కన పక్కాగా ఉండేవాళ్ళని అర్థం) ఏమన్నా , ఎవరేం చెప్పినా ఆ ఆయుధం ఉందిగా.. అదే అండీ స్వర రాగ గంగా ప్రవాహమే…. ఎవడొస్తాడో దీనికి అని అమ్మ భయపడుతుండేది కానీ ఒక రోజు సీతయ్య మా నాన్న దగ్గరికొచ్చి "మీ అమ్మాయి నాకు నచ్చింది, మీకు అభ్యంతరం లేకపోతే పెళ్ళి చేసుకుంటా" అని చెప్పేసాడు. మా నాన్న ధ్యానంలో ఉన్న మహర్షిలా కళ్ళు తెరిచి, ఉచ్చ్వాస నిశ్శ్వాసములు సరిగ్గానే ఉన్నాయో లేదో అని సీతయ్యని పరీక్షించారు. అన్నీ బానే ఉన్నాయిట, మరి ఎందుకబ్బా .. అసలెలా.. వై..అని ఆలోచిస్తూ, తను నమ్మే గురువు గారి దగ్గరికి పరిగెత్తారు. ఆయన నాలుగు రోజులాగి రమ్మన్నారుట. "ఎక్కడో తేడా కొడుతుంది అసలిది ఎవరికైనా నచ్చడమేంటి, పాపం ఆ పిల్లాడు!! ఒక సారి చెప్పి చూడండ"ని అని అమ్మ మొత్తుకుంది. గురువుగారి గ్రీన్ సిగ్నల్ వచ్చిందంటే, మా నాన్న మా అమ్మ మాట వినను గాక వినరు. అలా మా అమ్మ భయపడుతున్నా పెళ్ళయ్యింది.. ఏతా వాతా ఏందంటే సీతయ్య ఎవరి మాటా వినడు..!!!! కళ్ళల్లొ నీ బొమ్మ చూడు అంటాడు తను. నాకు నా కళ్ళల్లో నిండిన నీళ్ళు తప్ప బొమ్మ గిమ్మ ఏమీ కనపడదు. ముందు నీళ్ళు నిండిన నా కళ్ళ సంగతి చూడు అంటాను నేను. ఆ కనులు పండు వెన్నెల గనులా 24 గంటలూ చూడడానికి అవెప్పుడూ నీటి చెరువులే. పోనీలే రాగమో సరాగమో అంటాడు. అయ్యా నాకొచ్చింది ఒకటే రాగం, ఇవన్నీ నాకు తెల్వద్ అంటాన్నేను. సీతయ్యకి సినిమా కష్టాలు మొదలయ్యాయి అని అందరూ చెప్పుకునేవారుట. నాకు అన్నిటికీ ఏడుపొస్తుంది అంతే. నేనేం చేసేది? రేడియోలో అమ్మ పాటలొస్తే అమ్మ గుర్తొచ్చి ఏడుపొచ్చేస్తుంది. సినెమాకి తీసికెళితే ఆ కష్టాలు ఏంటో అని ఏడుపొచ్చేస్తుంది. పిల్లలకి లాలి పాట అంటూ నాకిష్టమైన చందురుని మించు అందమొలికించు పాట రెండు లైన్లు పాడగానే గొంతు పూడుకుపొయ్యి ఏడుపు..!! "పిల్లలు ఏడుస్తుంటే ఆపుతారా తల్లులే ఏడుస్తారా ఏంటిది" అని మందలిస్తాడాయన. మళ్ళీ ఏడుపొస్తుంది నాకు.. ఓ పాపా లాలీ అని పాడుకుని ఏడుస్తూ పడుకుంటా. ఒక్కోసారి జాలేస్తుంది. ఛీ పాపం ఆయనని బాధ పెట్టానా, అయ్యో అయ్యో అని మాళ్ళీ నాకేడుపొచ్చేస్తుంది. పిల్లలు పడినా, అత్త గారికి జొరమొచ్చినా, మావగారు వాంతి చేసుకున్నా అందరూ నన్ను ఊరుకోబెట్టడమే! అసలిదంతా ఎందుకు భరిస్తున్నారో అని మీకు ఆతృతగా ఉంది కదూ? అబ్బా చెప్పేస్తారేం.!!! ఆశ ..అప్పడం వడ దోశ…!!! కొత్తల్లో అప్పుడప్పుడు మా అమ్మకో నాన్నకో చెప్పేవాడు నేను కుండలు కుండలుగా కన్నీళ్ళొలకబోసే వైనం. "చిన్న పిల్ల బాబూ, కాస్త పెద్ద మనసు చేసుకో. తను కడుపులో ఉన్నప్పుడు మాకు నీటి కరువొచ్చింది. నీళ్ళు ధారాళంగా ఇయ్యి దేవుడా అని మొక్కుకున్నాము, ఆయనిలా అర్థం చేసుకున్నట్టున్నాడు, క్షమించు బాబూ" అని సర్దుకొచ్చారు. పాపం వినేసాడనుకునేరు. అసలాళ్ళ మాట ఇంటాడని మీరెలా అనుకుంటున్నారండీ బాబూ మరచిపోయారా? ఆయన అసలెవరి మాటా ఇనడు గందా!! హఠాత్తుగా అమ్మా నాన్న పూర్తి సమాధి స్థితికి వెళ్ళిపోయారు. నా ప్రవాహం కట్టలు తెంచుకుంది. చీటికి మాటికి కుళాయి కట్టెయ్యడం కష్టమయ్యి ఇంక సీతయ్యకు సర్దుకోక తప్పలేదు. ఏడ్చే వాళ్ళ ఎడమ చెయ్యి వైపు, కుట్టే వాళ్ళ కుడి చేతి వైపు కూచోకూడదని అంటారు గానీ అసలు జనాలు నాకు ఎటువైపు కూచోడానికీ ఇష్ట పడట్లేదు. ఎవ్వడికోసం ఎవడున్నాడు పొండిరా పొండీ.. అనుకుంటూ. పక్కన ఉండి నా పనేదో చేసుకుపోతున్నా. అలా సాగిన ప్రవాహం అలా అలా చెరువులై, నదులై, వాగులై, వంకలై చుట్టూ 4 కాలనీలనీ, 10 ఊర్లనీ చుట్టబెట్టేసింది. అలాంటి ప్రవాహం ఒక రోజు గడ్డ కట్టేసింది. అబ్బ! చలికి కాదెహె! అదేంటంటారా వస్తున్నా వస్తున్నా. మా అక్కొంచిందోసారి ఇంటికి. కొత్త ఫోన్ కొందిట ఫుటోలు గట్రా చూపిస్తోంది. భలే భలే ఇంక ఎక్కడికెళ్ళినా కెమేరాలు తీసుకెళ్ళక్కరలేదు కదా అని బోల్డు హాస్చర్యపోయా. అప్పుడే ఏం చూసావు, వీడియోలు కూడా తియ్యచ్చు తెలుసా అంది. ఏవో చెట్లు, పక్షులు, పార్కులూ, పిల్లల తాడాట, డాన్సులు.. అబ్బో భలే ఉందే అని ఉత్సాహపడిపొయ్యా. వెంటనే మా అమ్మ గుర్తొచ్చింది. తాడాట ఆడుతుంటే ఎంత మురిపెంగా చూసేది కదా అంతేఅంటుండగానే ఏడుపొచ్చేసింది. వా....వా...ఆ... ఛీ ఊర్కో! అని మా అక్క కసిరి కొట్టింది. ఇది చూడు అని ఇంకో వీడియో నొక్కింది. ఎవరిదో చావు ఇల్లు. చావు పేరు వినగానే మళ్ళీ తన్నుకొచ్చింది దుఖం. ఏడుస్తూనే "ఛ! అదేంటక్క చావులు అలా వీడియోలు తీయకూడదు తెలుసా" అన్నాను వెక్కుతూ. "తెలుసులేవే, నీకో తమాషా చూపిద్దామని!" అంది. "చావులో తమాషా ఏంటే నీ ఎంకమ్మ" అని కళ్ళు తుడుచుకుని నవ్వా. వీడియోలో చనిపోయినావిడ కూతుళ్ళూ కోడళ్ళూ అనుకుంటా కప్పు మందం మేకప్పేసుకుని వచ్చిన జనాల్ని పలకరిస్తూ కాఫీలు గట్రా అందిస్తున్నారు. కొడుకులు బిజీగా చావు పనుల్లో పడున్నారు. ఇంటి అటు పక్క వాళ్ళు, ఇటు పక్క వాళ్ళు కొంచెం ఎడంగా కూచుని దిగులు మొహాలు పెట్టడానికి విశ్వ ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. డేరాలేసేవాళ్ళు, పాడె కట్టేవాళ్ళూ, వాళ్ళ పనులు వాళ్ళు చేసుకుంటున్నారు. బ్రాహ్మడు కాస్త దూరంగా నించుని అదీ ఇదీ తెమ్మని పురమాయిస్తున్నాడు. పోయినోళ్ళందరూ మంచోళ్ళనుకున్నారేమో, వీడియో తీసినోళ్ళు శవాన్ని మాత్రం తియ్యలేదు. "అబ్బో భలే క్లియర్ గా వచ్చిందే అక్కా నీ ఫోనులోనే తీసావా" అంటూ చూస్తున్నా. అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది కానీ శవం పక్కనెవరో కట్టలు తెంచుకుని ఏడుస్తున్నారు. అందరివీ ఎక్స్ప్రెషన్ లే గానీ ఆ ఏడుపు మాత్రం అందరికీ సరిపడేలా ఉంది. పరిసరాలన్నీ కవర్ చేస్తూ వీడియో చివరికి శవం దగ్గరికొచ్చింది. "అక్కా, ఆ చీర నువ్వు నాకు కొనిచ్చిన చీరలాగా ఉంది కదూ" అన్నాన్నేను. "నీ చీర కాదు నువ్వే" చేతిమీదొకటేస్తూ చిరాగ్గా చూసింది. ఏంటి నేనా! అంటూ ఆతృతగా చూసాను. "అవును నేనే! అంతలా ఏడ్చానా? ఎందుకూ? ఆవిడేమైనా మన అమ్మా, అత్తా" అన్నాన్నేను. ఆవిడెవరో అసలు పరిచయం కూడా లేదు నాకు. 4 కాలనీల అవతల ఎవరో చనిపోయారు తోడొస్తావా చూసొద్దామని పక్కింటి పంకజం అడిగితే కదూ వెళ్ళాను. అసలు వీళ్ళెవరినీ చూడనేలేదా నేను. పోతూ పోతూనే శవం పక్కన పడి ఏడ్చానా. నిజమా అని ఆశ్చర్యంగా ఉంది నాకు. అందరూ ఏడవకుండా నేనొక్కదాన్నీ ఏడవడం ఎబ్బెట్టుగా ఉందసలు. "ఇంక ఆపు అక్కా చిరాగ్గా ఉంది. అయినా అక్కడికి నువ్వెప్పుడొచ్చావ్" అన్నాను. " నేను రాలేదు. ఈ మధ్య ఎవరో "ఓవర్ ఆక్షన్" అని వాట్సాప్ లో పెట్టారు. ఏంటా అని చూసి డెలీట్ చెయ్యబోతుంటే నువ్వు కనిపించావు. చాలా కోపమొచ్చేసింది. ఎన్ని సార్లు చెప్పాను నీకు? ఇలా ఎక్కడ పడితే అక్కడ ఏడవద్దని? నువ్వింకా చిన్నపిల్లవా? ఇంక నువ్వు మాట వినవు, ఇలా చూపిస్తే అయినా బుద్ధి వస్తుందేమో "అంది కటువుగా..! అవును! ఈ మధ్య చుట్టాలెవరింట్లో విషాదాలు జరిగినా నన్ను పట్టుకుపోవడం మొదలెట్టారు. ఏదో నేనంటే ఇష్టం వల్ల అనుకున్నా కానీ అక్క చెప్పింది "నిన్ను తీసుకెళుతున్నారు, ఎందుకంటే ఈ మధ్య ఏడవడం బాగోదని ఎవరూ ఏడవట్లేదుట. మరీ చావన్నాక ఏడవకపోతే ఏంబాగుంటుందె అనుకోగానే, నువ్వే గుర్తొస్తున్నావుట. డబ్బులిచ్చి పెట్టుకోవచ్చుట కానీ ఎందుకు ఇక్కడ ఫ్రీగా వాగులు వంకలు ఏరులై పారుతుంటే డబ్బు దండుగ అనుకుంటున్నారుట" అనేసింది మొహం చాలా విసుగా పెట్టి. అది విని నేను షాక్ అవ్వడమే కాదు, కుత కుతా ఉడికిపోయా. ఎందుకంటే చుట్టాలంతా ఒక పక్క నా అమూల్య సంపదని వాడుకుంటూ, ఇంకో పక్క నవ్వుకుంటున్నారుట..!! అక్క ఎన్ని సార్లు చెప్పిందో నాకు అలా అందరి ఇళ్ళల్లో ఏడవకురా బాగోదు అని. కానీ మనం వినే రకం కాదుగా? అసలే సీతయ్య గారి తాలూకు మరి! నాకు ప్రవాహం అలా కట్టలు డ్యాంలు తెంచుకుంటుదని మీకు తెలిసిపొయ్యుంటాది కదా? ఇంక మా అక్క వదిలేలా లేదు. చెపుతూనే ఉంది. "ఎవరి ఇంట్లోనైనా చావులు అయినప్పుడు మనం ఎందుకు వెళతాము? వాళ్ళని ఓదార్చడానికి. కానీ నువ్వేం చేస్తున్నావూ? వాళ్ళకంటే ఎక్కువగా ఏడుస్తున్నావు. అప్పుడు పాపం వాళ్ళు వాళ్ళ బాధని మరచిపోయి నిన్ను ఓదారుస్తుంటే ఏమైనా బాగుంటుందా చెప్పు? నా తల్లివి కదూ, అలా ఎక్కడపడితే అక్కడ ఏడవకూడదు. సరేనా" అంటూ నెమ్మదిగా క్లాసులు తీసుకుంది. ప్రామిస్సులు చేయించుకుంది. ఆ దెబ్బతో ఇంక ఆరున్నొక్క చేస్బంద్… ఇందాకా ఉడికిన ఉడుక్కి నీళ్ళు మరిగి ఆవిరై గడ్డ కట్టేసాయి. ఇంక కరగవు గాక కరగవు. డిఫాల్టుగా వచ్చిన బిందె కరిగిపోయింది. "ఆ ఒక్క రాగమే! అది గనక లేకపోతే, ఏక్ తుహీ ధన్ వాన్ హై గోరీ.. బాకీ సబ్ కంగాల్" అని మా అక్క ముద్దు చేస్తోంది కూడా. ఈ రాగానికి పెట్టే ఓపిక పెడితే బోల్డు అందమైన రాగాలు పాడచ్చనేది మా అమ్మ. అందుకే ఈ మధ్య ఆ రాగం మార్చి ఇంకో రాగం అందుకున్నా లెండి!!!!! ..ఇదిగో ,.. ఒకసారొస్తారూ వినిపోదురు…!!!

సత్తెకాలపు సత్తయ్య

మా జనక మారాజు మరీ సత్తెకాలం మనిషి. ఆడపిల్లల సొమ్ము తినకూడదనే మాటకి పేటెంట్ హక్కు తీసుకున్నట్టు, కొండొకచోట తినవలసి వస్తే కొంపలంటుకున్నట్టు భయపడి తడబడే టయిపు. దానికి తోడు గాంధీ గారి మార్గంలో సింపుల్ లయిఫ్ . ఎక్కడా హంగూ ఆర్భాటమూ ఉండవు. కష్టమొస్తే బాగా కుంగిపోవడమో, ఆనందమొస్తే బాగా పొంగిపోవడమో ఉండవు. అయినా అంతటి ఆనందాలు రావడానికి అంబానీ కుటుంబమా ఏంటీ , ఏగానీ జీతంతో ఏడుగురిని పెంచడం మరి! కొత్త చొక్కా వేసుకుంటే డిపార్ట్మెంట్ లో అందరికీ చాయ్ ఇప్పించాలని రూల్ పెట్టారుట ఆఫీస్ లో ఉన్న కుర్ర కారు.. ఆ చాయ్ పార్టీ ఖర్చుతో ఒక పిల్లాడికి పరీక్ష ఫీజు కట్టడమో, ఒక ఆడ పిల్లకి పరికిణీ కుట్టించడమో వచ్చేస్తుందని కొత్త చొక్కా వేసుకోవడానికి దాదాపు భయపడిపోయేవారని గుర్తు. బస్ ఖర్చు ఎందుకనేమో అల్వాల్ నించీ AOC సెంటర్ కి రెండు పూటలా కాలి నడకే. బస్ ఎక్కమని బలవంతపెడితే "బస్ చాలా రష్ గా ఉంటుంది. కాళ్ళు తొక్కేస్తారమ్మా, కదుము కడితే తొందరగా మానదు. నిదానంగా నడచి వెళితే సుఖం , గాంధీ గారు నడక మంచిదని చెప్పేవారు" అనేవారు. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే అందరు తండ్రుల్లాగానే త్యాగాల లిస్ట్ పెద్దగానే ఉంటుంది... అందుకే చదువులయ్యి ఉద్యోగాలొచ్చాక అయినా, ఆయనకి ఏదైనా కొనిద్దామని అందరం తాపత్రయ పడతాం. కానీ, ఏది కొన్నా తీసుకోరు. మరీ బతిమాలినా వినరు. ఆయనకి చెప్పకుండా ఏదైనా కొనిస్తే, రెండో రోజునే ఆ వస్తువుని ఎవరికో ఒకళ్ళకి ఇచ్ఛేస్తారు. ఇవన్నీ తనకు అలవాటు లేవనో , పుచ్చుకున్న వాడికి ఆ వస్తువు ఎక్కువ అవసరమనో అంటారు. పైగా, అనవసరమైన వాటికి ఖర్చు చేస్తున్నామని కోప్పడతారు కూడా! అందుకే ఆయన కోసం ఏం కొనాలన్నా మాకు భయమే. వయసు రీత్యా ఈ మధ్య వినిపించటం లేదుట, మేము ఫోన్ చెయ్యగానే ఆయన మాట్లాడాల్సినవి చెప్పేస్తారు. కానీ, మేము చెప్పేవి పక్కనున్న వాళ్ళు గట్టిగా చెప్పాలి. దూరాలనున్న తలితండ్రులతో మాట్లాడలేక పోవడం విదేశాల్లో ఉన్న పిల్లలకి ఎంత దుఃఖ తరమో కదా. ఫోనులో మాట్లాడడం అటుంచితే, రోజు మొత్తంలో నాన్నకి ఇష్టమైన పని రేడియో వినడం. క్రమేపీ వినికిడి తగ్గితే ఎలా? ఆ రేడియో వినకుండా నాన్నని ఊహించుకోవడమే కష్టమసలు. అదే ఆయన చెలిమీ కలిమీ. ఈ రేడియో కి చిన్న కథ ఉంది లెండి. మాల్దీవుల నించి వస్తూ ఎయిర్పోర్ట్ లో చూస్తుంటే పది డాలర్లకి కనబడింది అరచేతిలో పట్టే ఈ బుజ్జి పాకెట్ రేడియో. నన్నకి ఇస్తే వాడగలరో లేదో అనుకుంటూ కొన్నా. ఇప్పటి వరకూ, పెద్ద పెద్ద యుద్ధాలు జరగకుండా, ఆయన స్వీకరించిన వస్తువు ఈ రేడియో ఒక్కటే. ఇంట్లో టీవీలొచ్చాక పెద్దగా రేడియో వినేవారుండరుగా. అదీ కాక , పిల్లల చదువులూ సంధ్యలూ కూడానూ. ఆ కారణం కావచ్చు. ఇవ్వగానే తీసుకున్నారు అందరూ ఆశ్చర్యపోయేలా. మొహమాట పడుతూ తీసుకున్నా, భలే నచ్చేసిందిట నాన్నకి. ఇంట్లో ఎవరినీ డిస్టర్బ్ చెయ్యకుండా చెవి దగ్గర పెట్టుకుని వినడానికి, ఇంట్లో ఎవరూ లేనప్పుడు తోడుగా ఉండడానికీ భలేగా పనికొస్తుంది అన్నారు నవ్వుతూ. అది కొని పదిహేనేళ్ళయింది. బాటరీలు వేసే బటన్ వదులు అవడం లాంటివే కాక, చిన్నగా ఒక పక్క విరిగింది కూడా. ఆయనకి కళ్ళు మూసుకుని ముళ్ళు తిప్పడం అలవాటయిందేమో , ఇంకోటి కొనిచ్చినా తీసుకోరు, దాన్ని వదలరు. ఆయనకి ఒక వస్తువు అలవాటయితే మార్చడం ఇష్టం ఉండదు విరిగినా, తరిగినా. ఓల్డ్ ఈస్ గోల్డ్ అనుకునే వారిలో నాన్న కూడా ఒకరు. ఈ రేడియో మీద మమకారం పెరిగిపోయి , దాని గుణగణాలని మెచ్చుకోవడమే కాకుండా, అమ్మాయి అల్లుడు కొనిచ్ఛారని అందరికీ చెప్పుకుంటుంటే మా సీతయ్యకి చెడ్డ మొహమాటం. "ఇల్లో , పొలమో రాసిచ్చిన లెవెల్లో చెప్తుంటారు, కాస్త మంచిదైనా కొన్నావు కాదు" అంటుంటారు. "ఏదో ఒకటి లెండి, అసలు తీసుకుని వాడుకుంటున్నారు అదే పదివేలు" అంటాను నేను. అలా రోజు మొత్తంలో ఎక్కవ వాడే రేడియో వినలేక పొతే కష్టమే కదా మరి? పోనీ చెవి మిషన్ కొందామా అని అడిగామనుకోండి ఠక్కున ఒద్దు అంటారంతే!! ఒక సారి వద్దు అనే పదం వచ్చిందంటే బ్రహ్మ గారొచ్చి చెప్పినా వినడం కల్ల. బంగ్లాదేశ్ నించి వచ్చిన కొలీగ్ నాకు ఒక కథ చెప్పాడోసారి. ఒక కోర్ట్ దగ్గర గేటుకీపర్ గా ఒక జవాన్ నిలబడ్డాడుట. ఒక వ్యక్తి లోపల ఎవరినో కలవాల్సి వచ్చి, లోపలికెళ్లాలని పర్మిషన్ అడిగాడట. జవాన్ అతన్ని లోపలికి పంపడానికి ఒప్పుకోలేదుట. ఆ వ్యక్తి ప్రతి పావుగంటకీ బతిమాలినా జవాన్ ససేమిరా అనేసాడుట. కాసేపు అక్కడే నించుని గమనించిన ఆ వ్యక్తికి లోపలికి బోలెడు మంది వెళుతూ కనిపించారుట. "మరి వాళ్ళు వెళుతున్నారు కదా నన్నెందుకు ఆపుతున్నావని" కోపంగా అడిగాడట. "వాళ్ళల్లో నన్నెవరైనా లోపలికి వెళ్ళచ్ఛా అని అడిగారా? ఎవరైనా అడిగితే పంపకూడదని మాకు ఇన్స్ట్రక్షన్ ఇచ్చారు . నువ్వు అడిగావు కాబట్టి నిన్ను లోపలికి వెళ్లకుండా చూడడమే నా కర్తవ్యం" అన్నాడుట జవాను. ఆ కథ గుర్తొచ్చి, ఇప్పటికి ఊరుకోవడమే ఉత్తమం అనిపించింది. నాన్నకి ఒక వస్తువు కొనియ్యమనే పదం వినగానే నా అక్క చెల్లెళ్ళు, అన్నదమ్ములు ఏదో దయ్యాన్ని చూసినట్టో, పర్వతం మీద నించి దూకమన్నట్టో బిల్డప్ ఇస్తారు. "వద్దులేమ్మా నువ్వు వచ్చినప్పుడు ప్రయత్నించు" అంటూ. ఆ సంవత్సరం ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు, భోజనాలు చేస్తుండగా, నాన్నగారికి చెవులు సరిగ్గా వినిపించట్లేదని, ఈ మధ్య ఫోన్ చేసినా సంతృప్తిగా ఉండట్లేదని, చెవి మిషన్ కొనాలంటే కుదురుతుందేమో చూస్తున్నా అనీ అన్నాను. అనగనగా ఒక చెవి డాక్టరు ఉన్నాడనీ, అతను పెద్దవాళ్ళకి హియరింగ్ ఎయిడ్స్ చక్కగా అమరుస్తాడనీ, తన ఫ్రెండ్ వాళ్ళ నాన్నగారికి అక్కడే చెవి మిషను కొన్నారనీ చెప్పి, మా శ్యామ్ అతని దగ్గరికి తీసుకెళ్లాడు . సికందరాబాదు జనరల్ బజార్ లో ఒక ఇరుకు సందులో మూడో అంతస్తులో ఉన్న అతన్ని కలిసి, మా నాన్న గారి పరిస్థితి ఇదీ అని చెప్పాము. "తీసుకురండి చూస్తా" అన్నారు. "ఇన్ని మెట్లెక్కి రాలేరండీ బాగా పెద్దాయన" అని చెప్పా. " ట్యాక్సీ లో తీసుకొద్దాం వదినా, నేను జాగర్తగా ఎత్తుకుని పైకి తీసుకొస్తా మావయ్యని" అన్నాడు శ్యామ్. "అసలు ఆయన కదలాలిగా" అన్నా నేను బెంగగా. "డాక్టరు గారూ, మీరు మాఇంటికి రాగలరా" అని అడిగాను. "కష్టం అండీ, నేను పగలూ రాత్రీ బిజీ " అన్నారు ఆయన. "అంటే...నేను ఇంకో వారం రోజులుంటా. నేను ఉండగా అయితే కాస్త ఒప్పించే ప్రయత్నం చెయ్యచ్చు, నేను వెళ్ళాక ఆయనని ఒప్పించడం ఇంక కష్టం" అన్నాన్నేను. బిసినెస్స్ పోతుందని కొంచెం సేపు ఆలోచించి "సరే.. వచ్చేవారం చూద్దాం" అన్నారు డాక్టరు గారు. "కానీ డాక్టరు గారూ, మా నాన్నగారు ఇలా చెవి మిషను అవీ అని చెప్తే ఒప్పుకోరండీ, చిన్న అడ్జస్ట్మెంటు చెయ్యాలీ" అన్నా నేను మొహమాట పడుతూ. "అలాగా ఏమి చేద్దామంటారూ" అన్నారు. "మీరు ఏమీ అనుకోకపోతే చిన్న డ్రామా" ....మళ్లీ నా మొహమాటం . డ్రామా పదం వినగానే డాక్టరు గారి మొహంలో ఉత్సాహం తొంగి చూసింది. "చెప్పండీ నన్నేం చెయ్య మంటారూ" ...డాక్టరు గారు తొందర పెట్టారు. " ఏం లేదండీ , మీరు మా వారి స్నేహితుణ్ణని చెప్పండి చాలు నేను మ్యానెజ్ చేస్తా" అని చెప్పా . అప్పటి దాకా అస్సలు ఖాళీ లేదన్న మనిషి కాస్తా "అయితే రేపు రానా" అని అత్యుత్సాహం ప్రకటించారు. అప్పటికే వారిలో మా వారి స్నేహితుడు జీవం పోసుకుని జీవించెయ్యడానికి రెడీ అయిపోయాడు. " ఇంకో విషయం… నాన్నగారి ముందు డబ్బు ప్రసక్తి తేకూడదు, కాబట్టి ఫీసు విషయాలు గట్రా ఇప్పుడే మాట్లాడేసుకుందాం " అన్నాన్నేను. కన్సల్టేశనుకి ఇంత , ఇంటికి వచ్చినందుకు ఇంత , మెషినుకి ఇంత అని మాట్లాడేసుకున్నాము. పైకి చెప్పలేదు కానీ, “డ్రామా ఆక్టరుకి ఇంకో వెయ్యి” అని నేను మనసులో అనుకున్నా. "సరే మరి వెళ్లి వస్తాము, రేపు సరిగ్గా 5 గంటలకి కలుద్దాం , ఇదిగో మా ఇంటి అడ్రస్సు" అని అడ్రస్సు వ్రాసి ఇచ్చాన్నేను. "నాకు ఆల్వాల్ మెయిన్ రోడ్డు వరకు తెలుసండీ అక్కడి నుంచీ తెలియదు" అని చెప్పారాయన . "సరే సత్యా టాకీసు దగ్గరకొస్తున్నప్పుడు ఫోన్ చెయ్యండి మా మేనల్లుడిని పంపుతా"అని ఫోన్ నంబరు కూడా వ్రాసి ఇచ్చాను. వెళుతుండగా గుర్తొచ్చింది " డాక్టరు గారూ మా వారి పేరు "రాజు " గారండీ అని చెప్పి బయలుదేరాము. ఇంటికెళ్ళాక ఇంట్లో అందరినీ సమావేశపరచి విషయం చెప్పాను. "ఏమో నీ చాదస్తం , ఆయన పెట్టుకున్నప్పటి సంగతి" అన్నారు పెద్దగా ఉత్సాహ పడకుండా. " మై హూ నా" అంటూ ఎప్పుడో ఒకసారొస్తా కాబట్టి, నా మాట కాదనరన్న నమ్మకాన్ని కాస్త ఓవర్ గానే ప్రదర్శించి, నాన్న దగ్గరికెళ్ళి, "నాన్నా, ఈయన స్నేహితుడొకరు, నేను వచ్చానని తెలిసి ఫోన్ చేసారు. రేపు సాయంత్రం ఇక్కడికి వచ్చి చూసి పోతానని అన్నారు. ఆ టయింకి నువ్వు ఇంట్లోనే ఉంటావా గుడికెళతావా" అని అడిగా. "అయ్యో తప్పకుండా రమ్మను ,గుడికి తరవాత వెళ్ళచ్చులే " అన్నారు. నేను మనసులోనే బోల్డు సంతోష పడిపొయ్యా . వచ్చేది అల్లుడు గారి స్నేహితులు కాబట్టి, టిపినీలు అవీ ఘనంగా చెయ్యమన్నారు నాన్న. " ఆయన ఒక అరగంట ఉంటారుట అంతే . ఇటు వైపు ఏదో పార్టీకి వెళుతూ దారిలో మనింటికొస్తున్నారుట. దయచేసి ఫార్మాలిటీస్ పెట్టుకోకండి టీ కి మాత్రం వస్తాను అని చెప్పారుట. అంతగా అయితే మిక్చరు, స్వీట్ పెడదాములే" అంది అక్క. నేను అక్కని మెచ్చుకోలుగా చూసా. మరునాడు సరిగ్గా 5 గంటలకి ఫలానా చోట ఉన్నానని డాక్టరు గారు చెప్పడం, అక్కడ వెయిట్ చేస్తున్న మా మేనల్లుడు దారి చూపించి తీసుకురావడం జరిగాయి. వస్తూనే "నమస్కారం అండీ నేను నాయుడు గారి ఫ్రెండ్ ని" అన్నాడాయన. అత్యవసరమైన విషయాలు అరచి చెప్పినా కూడా వినపడని నాన్నకి ఆ పదాలన్నీ చక్కగా వినిపించేసాయి. “నాయుడు గారెవ”రన్నారు. "మన రాజు గారికీ, వీరికీ కామన్ ఫ్రెండ్ సికందరాబాద్ లో ఉంటారులే ఆయన గురించి చెప్తున్నారు" అంటూ, "నాన్న గారికి నాయుడు గారు పరిచయం లేదండీ , మా రాజు గారు వారినెప్పుడూ ఇంటికి తీసుకురావడం కుదరలేదు" అన్నాన్నేను "రాజు గారన్న" పదం గట్టిగా నొక్కుతూ . "రాజు, నాయుడూ, నేనూ చిన్న నాటి స్నేహితులమండీ" అని నాన్నకి వినపడేట్టు చెప్పారు డాక్టరు గారు. "ఏ ఊళ్ళోనండీ" అనడిగారు నాన్న. “చచ్చింది గొర్రె అనుకుంటూ " మన రాజు గారు మదరాసులో ఇంజనీరింగ్ చదువుతున్నప్పుడు వీరు ENT చేశారట. కొద్ది రోజులు ఒకే రూమ్ లో ఉన్నారట, వీరు చెవి డాక్టర్" అని గబగబా చెప్పా గట్టిగా.. ఇంకో రెండు మాటలు మెల్లగా మాట్లాడారు డాక్టరు గారు. ఆయన చెప్పిన వాటిని నేను నాన్నతో గట్టిగా చెప్పా. "మీతో అందరూ గట్టిగా మాట్లాడుతున్నారెందుకూ? మీకు సరిగా వినబడుతున్నట్టు లేదు, ఏదీ ఒక సారి చూడనీయండి" అని చనువుగా జీవించేసారు డాక్టరు గారు. అల్లుడు అన్న పదం బాగానే వర్క్ అవుట్ అయింది. మరో మాట లేకుండా చెవులప్పగించారు నాన్న. ఆయన కార్ దగ్గరికెళ్లి పరికరాలన్నీ తెచ్చుకుని, పావు గంటలో టెస్టులు ముగించి, టీ తాగి "పని ఉంది అండీ మళ్ళీ వస్తా" అని చెప్పి వెళ్లిపోయారు. మూడవ రోజు హియరింగ్ ఎయిడ్ తీసుకొచ్చ్చి, చెవిలో పెట్టేసి, టెస్ట్ చేసేసి, ఎలా వాడాలో చూపించారు. " అయ్యో బాగా ఖరీదైన వస్తువు .. నాకెందుకండీ" అన్నారు నాన్న. "అవన్నీ మర్చిపొండి , మీకు బాగా వినిపిస్తే మాకు అదే చాలు" అన్నారు డాక్టరు. "అలా కాదండీ" అంటున్న నాన్నతో "నేను, రాజు చూసుకుంటాం మీరు వర్రీ అవకండి, నాకు పేషంట్ అపాయింట్మెంట్ ఉంది వెళ్ళాలి" అని లేచారు డాక్టరు గారు, ఇంకో మాట మాట్లాడనీయకుండా. అతని సహాయానికి అందరం బోలెడు కృతజ్ఞతలు చెప్పుకున్నాము. అంతకు ముందే అనుకున్న విధంగా శ్యాము అతన్ని సాగనంపే వంకతో బయటి వరకు వెళ్లి, అతనికి ఇవ్వాల్సిన డబ్బు ముట్టచెప్పి వచ్చాడు. నాన్నకి బాగా ఇబ్బందిగా, మొహమాటంగా ఉంది.. ఆయనటు వెళ్ళగానే "దీనికి ఖర్చు ఎంత? ఆయనలా ఇచ్చేసి వెళ్లిపోయారు. నువ్వు అడగలేదు. అలా ఏం బాగుంటుంది" అంటూ షరా మామూలు మొదలెట్టారు. "అలా ఎంతా అని అడిగితే ఏం బాగుంటుంది నాన్న, రాజు గారు ఇస్తారులే ఏదో ఒక రూపంలో " అన్నాన్నేను కూల్ గా. "రాజు గారి దగ్గర తీసుకుంటే బాగుండదు మనమే ఇచ్చేద్దాం, వారి ఇల్లు తెలుసా నీకు, రేపు బ్యాంక్ నించి తెప్పిస్తా. శ్యాము, నువ్వు వెళ్ళి ఇచ్చేసి రండి" అన్నారు నాన్న. " అయ్యో మావయ్యగారూ, డాక్టరు గారు పెద్ద వాళ్లకి ఫ్రీగా చెవి మిషన్లు పంచుతున్నారుట ఈ మధ్య . ఖర్చు ఏమీ లేదు ఉత్తినే ఇటొస్తూ తెచ్చారుట అదే చెప్పారు, నేను బయటికి వెళ్ళినప్పుడు" అన్నాడు మా శ్యామడు తెలివిగా. "ఓహో అవునా? ఎంత మంచి మనసు" అని నాన్న మెచ్చుఁకున్నారు. మా చెల్లి నా చేయి గిల్లింది "ఇంకా ఏమేం అడుగుతారో శ్యామ్ ని పిలువు" అని.. "శ్యామా భోజనానికి రా" అని పిలిచా. డాక్టర్ గారి మంచితనం ఇంటికొచ్చిన ప్రతి ఒక్కరికే కాక, గుడి దగ్గర కూడా పాకింది. ఇండియా వస్తే నాకు ఒక చోట రెండు రోజులు వరుసగా కూడా ఉండడం కుదరదు. పుట్టింటి వైపు, మెట్టింటి వైపు, చుట్టాలలో పెద్దవారిని చూడడానికి ఆ ఊరు, ఈ ఊరు వెళ్లి వచ్చేటప్పటికి పది రోజుల సెలవు ఇట్టే అయిపోతుంది. అలా ఇంక తిరిగొచ్చే ముందు రోజు మళ్ళీ నాన్నని చూడడానికెళ్ళా. అప్పటికే చెవి మిషను వాడట్లేదని కంప్లెయింట్లు. "చెవిలో హోరుగా ఉంటోందమ్మా" అన్నారు నాన్న. నాకు జాలేసి "అలాగేలే నెమ్మదిగా రోజుకో గంట పెట్టుకుని అలవాటు చేసుకో" అన్నా. మరునాడు ప్రయాణం కాబట్టి పిల్లలకి కావలసిన వస్తువులేవో కొనాలని బయటకెళ్ళి వచ్చ్చేలోపు, సూర్య నారాయణ గారు వచ్చి ఉన్నారు. "అమ్మలూ వీరికి, శాంతమ్మ గారికీ చెవి వినపడదు, బాగా ఇబ్బంది పడుతున్నారు. డబ్బు కట్టే పరిస్థితి లేదు పాపం, డాక్టరు గారి దగ్గరికి తీసుకెళతావా" అన్నారు నాన్న. "డాక్టరు గారి దగ్గర అప్పాయింట్మెంట్ తీసుకోవాలి నాన్నా, ఆయన చాలా బిజీ కదా" అన్నాను. "అయ్యో, నీకు ఇంక టయిం కూడా లేదు కదా, మళ్ళీ డిసంబరులో పెళ్ళికి వస్తావుగా అప్పుడు తీసికెళతావుగా " అన్నారు నాన్న. “తప్పకుండా” అని చెప్పి హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకున్నా. నేను ఫ్లయిటు దిగిన మర్నాటి నించీ మొదలయ్యింది టార్చరు. చెవి మిషన్ పెట్టుకోమని వాళ్ళు పోరడం, ఆయన పెట్టుకోకపోవడం. “వద్దన్నా పెట్టుకోమంటున్నారు, నాకు ఇబ్బందిగా ఉంది” అని నాన్న, “ఇన్ని వేలు పెట్టిన వస్తువు వేస్ట్ అవుతోందని” బాధ పడుతూ వాళ్ళు, డాక్టరు గారు ఉచితంగా ఇచ్చారని నమ్మేసిన ఆయన, ఇన్ని వేలు ఖర్చయ్యాయని చెప్పేస్తే అయినా పెట్టుకుంటారేమో అని ఆశతో వాళ్ళు, ఆ విషయం తెలిస్తే, ఆడపిల్ల చేత అంత ఖర్చు పెట్టించినందుకు బెంగ పెట్టుకుంటారేమో అని నేను సతమతమయ్యాము. "నాకు పనీ పాటా లేక ఖర్చు చేశానని, ఆ కర్ణాభరణం డబ్బుతో నా చెవులకి అందమైన మకర కుందనాలు వచ్ఛేవని, కనీసం అవి చూసైనా సంతోషపడేవాళ్ళమనీ...అక్కలూ వదినలూ బాధ పడ్డారు. " అంత పెద్దగా ఆలోచించకండి, కనీసం ప్రయత్నం చేసాము కదా .. ప్రయత్నం చెయ్యకపోతే ..అయ్యో ప్రయత్నమైనా చెయ్యలేదే అని భవిష్యత్తులో బాధపడి ఉండేవాళ్ళం కదా" అన్నాన్నేను వాళ్ళని ఓదారుస్తూ. వినిపించలేదనే మాట అంటే చెవి మిషన్ పెట్టుకోమంటారని భయపడి నాన్న అసలు ఆ విషయమే తేవట్లేదని, రేడియో కూడా వినట్లేదని తెలిసి దుఖం తన్నుకొచ్చింది నాకు. నెమ్మదిగా అలవాటు చేసుకోమని చెప్పీ చెప్పీ అందరూ మరచిపోయారు ఆ విషయం గురించి. నాన్న చనిపోయాక నాన్న వస్తువులు ఎవరికో ఇచ్ఛేస్తూ "దీన్నేం చేద్దాం" అంది అక్క చెవి మిషన్ ఉన్న డబ్బాని చూపించి. " దాన్ని ఎలాగోలా, తన స్నేహితుల్లో వినబడని వారికి ఇచ్చేద్దామని ఉండేది మావయ్యగారికి. ఇంకెవరికైనా ఇస్తే పనికొస్తుందా? అని నన్ను అడిగారు. ఎవరి వినికిడి శక్తిని బట్టి వాళ్ళకే ఇస్తారని, అలా ఒకళ్ళవి ఒకళ్ళు వాడడం కుదరదనీ చెప్పాను, అది ఎవ్వరికీ పనికిరాదు వదినా పడెయ్యడమే" అన్నాడు శ్యాము బాధ పడుతూ. "తనకు చెవిలో అది పెట్టుకోగానే బాగా హోరు వస్తోందని చెపుతూ, ఇంకెవరికైనా ఇవ్వచ్చా అని నన్ను కూడా పదే పదే అడిగారు అటెండరు పిల్ల మేరీ సహాయంతో" అన్నాను నేను కూడా. డబ్బా తీసి చూస్తే అది ఖాళీగా ఉంది. "ఏమయిందో" అనుకుంటూ ఆ డాక్టరు గారి డ్రామా గురించి గుర్తు చేస్కున్నాము.. నాన్న చనిపోయారని తెలిసి, మమ్మల్ని చూడడానికి వచ్చిన మేరీ తల్లి, నాన్న గురించి ఏవేవో చెపుతూ పాట పాడినట్టు ఏడుపు అందుకుంది. "ఎంత మంచోడివయ్య మా రాజా మారాజా నీ రునమెట్ల దీస్కోవాలె మా రాజా మారాజా పిల్లలంటెంత పానం మా రాజా మారాజా నా మేరీ నీ బిడ్డాయే గద మా రాజా మారాజా" అని పాట పాడుతున్నట్టు ఏడుస్తూ ఇంకా ఏవో ఏకరువు పెడుతోంది. పదవ రోజు అయిపోయి, అప్పుడప్పుడే కాస్త కుదుట పడుతున్న అందరికీ వెక్కి వెక్కి ఏడుపొచ్చింది ఆమె పాట/ఏడుపులో తవ్వుతున్న జ్ఞాపకాలు విని. కాసేపు అలా ఏవేవో పాడి ఆమె అలసినట్టు కూచుండి పోయింది. "నువ్వు బాగున్నవా కమలమ్మా" అనడిగా కళ్ళు తుడుచుకుని మంచి నీళ్ళందిస్తూ. "బాగున్న బిడ్డా ,అప్పుడు ఇనరాకుండె, నాయిన ఇది ఇప్పించిండంట. ఇప్పుడు మంచిగినొస్తుంది" అంది చెవి తడుముకుని చూపిస్తూ. ఆ చెవిలో ఉన్న మిషన్ చూసి అందరం ఫక్కున నవ్వాము. “బాగ వినిపిస్తుందా అవ్వా” అనడిగాడు చిన్నన్నయ్య. “మంచిగ ఇనొస్తుందయ్యా” అంది కమలమ్మ చెవి లోంచి మిషను తీసి చూపిస్తూ. "ఇలా ఒకళ్ళ చెవి మిషన్ ఇంకొకళ్ళకి పని చేసినట్టు యెప్పుడూ వినలేదు కదా" అన్నాడు మా పెద్దన్నయ్య ఆశ్చర్యంగా. "అవును భలే వింతగా ఉంది" అన్నాడు శ్యాము నమ్మలేనట్టు. మేమందరం ఏదో అద్భుతం జరిగినట్టు సంబరపడ్డాము. "పోనీలే, డ్రామా డాక్టరు గారి డ్రామా పుణ్యమాని మా కమలమ్మకి చెవులినిపిస్తున్నాయి" అంది మా చెల్లి సరదాగా. అర్థం కానట్టు చూసింది కమలమ్మ. " నీకు చెవులినొస్తున్నయని అందరం ఖుష్ అయితున్నం" అంది మా అక్క. నిజంగానే మాకందరికీ ఏదో సంతృప్తి... నలుగురు కూచుని నవ్వేవేళల్లో, మిగిలిన విషయాలు గుర్తున్నా, లేకపోయినా... ఆ డ్రామా మాత్రం ఎవరు గ్రీన్ గా మమ్మల్ని అలరిస్తుంటుంది నాన్న జ్ఞాపకాలలో...

నామకరణం

సంక్రాంతికి స్నేహితురాలు కిరణ్మయి బొమ్మల కొలువు చూడ్డానికి రమ్మందని వెళ్ళాను. అందమైన బొమ్మల కొలువు చూడ్డానికి తన స్నేహితురాళ్ళు ఇంకో నలుగురైదుగురు వచ్చారు పిల్లలని తీసుకుని. వాళ్ళలో నాకు పరిచయం లేని ఇద్దరిని మనోజ,సుమ అని పరిచయం చేసింది. " భలే ఉన్నాయండీ మీ పేర్లు.. చిన్నగా, పిలవడానికి ఈసీగా " అని ముచ్చట పడిపోయా.. ముద్దులొలికే పాపాయి పేరు సహస్ర అని చెప్పి 'తనకి కూడా పిలవడానికి వీలుగా ఉంటుందని అది పెట్టామండీ' అని చెప్పింది సుమ. నేను కొంచెం అయోమయంగా "పిలవడం ఎలా సులువు" అని అడిగా.. "సారా అని పిలవచ్చుగా"..అని నవ్వారావిడ. "అవును ఆ మధ్య ఒక చిన్నారి పేరు సరిత అని పెట్టారు.. ఆంగ్లం లో వ్రాసినప్పుడు ఇక్కడి వాళ్ళు వీలుగా రీటా అని చివరి రెండు అక్షరాలు పిలుచుకోవచ్చని పెట్టారుట" అన్నాను. అలా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ ఒకావిడ "పేర్లు జాగర్తగా పెట్టాలండీ, మా పక్కింటి వాళ్ళు ఎంతో మక్కువతో పెట్టిన పేర్ల వల్ల వాళ్ళ పిల్లలెంత బాధ పడుతున్నారో , మీ భారతీయుల పేర్లలో షిట్ ఉంటుందని బుల్లీ చేస్తారుట స్కూల్ లో! ఆ పిల్లలు స్కూల్ కి వెళ్ళడం మానేసారు తెలుసా అసలు " అన్నారు. నాలో కుతూహలమ్మ లేచి "ఇంతకీ వాళ్ళ పేర్లేంటీ" అనడిగింది. "హర్షిత్ వర్షిత్ కానీ ఇక్కడ వీళ్ళకి త పలకదుగా హర్షిట్ వర్షిట్ అని షిట్ షిట్ అంటూ వేధిస్తారుట. చాలా సార్లు స్కూల్ లో కంప్లయింట్ చేసినా, ఎందరినని కంట్రోల్ చెయ్యగలరు వాళ్ళు మాత్రం.. ఊరు మారి స్కూల్ మార్చేస్తున్నప్పుడు ప్రిన్సిపల్ గారి సలహాతో కొత్త స్కూల్ లో హర్ వర్ అని వ్రాయించారుట ప్రిఫర్డ్ నేం లో" అని చెప్పారు. ఇది విని చిన్నప్పుడు మా స్నేహితురాలు మానసని మహనస అని పిలవడం, కుమారిని కుమ్మరీ అని పిలవడం గుర్తొచ్చి అలా ఏడిపించినందుకిపుడు సిగ్గుగా అనిపించింది. అప్పటికి మానసా, కుమారి సరదాగానే తీసుకున్నా, తప్పు తప్పే కదా మరి! అసలు ఇప్పడు పుడుతున్న పిల్లలకి పేరు పెట్టాలంటే ఎన్ని కష్టాలో అనిపిస్తుంది. ఆ కాలంలోలా 'సీతారామాంజనేయ వెంకట సత్య సూర్య పవన్ కుమార్' అని పెద్దలందరూ అందించిన పేర్లు పెట్టెయ్యడమో, పంతులు గారు 'జ్ఞ' తో రావాలన్నారని 'జ్ఞానేశ్వర్', 'సీగాన పెసూనాంబ' అని ఎవరికీ చెప్పా పెట్టకుండా పీటల మీద ఫిక్స్ చేసేంత తేలికగా లేదిప్పుడు. తేలికంటే తేలిక కాదనుకోండి అప్పట్లో కూడా బారసాల రోజున భారీగా పోట్లాటలయిన విషయాలు మనకి చూచాయగా తెలుసుగా. పురుషులు గుంభనంగా మొదటి వాడికి వారి తండ్రి గారి పేరు, రెండో వాడికి ఆవిడ తండ్రి గారి పేరు పెట్టి పడేసాక, ఆనక మేనత్త మొగుడి పేరో, ఆదుకున్న ఆదయ్య పేరో పెట్టినా,పెళ్ళాలు కిక్కురుమనరని తెలుసుకు మసలేవారుట. అప్పట్లో బారసాల పీటల మీదయిన పోట్లాటలు ఇప్పట్లో కడుపని కంఫర్మ్ అయిన రోజునుంచీ తొమ్మిది నెలల పాటు కొందరికి మూడవ ప్రపంచ యుద్ధం గాను, కొందరికి ఎవరికీ తెలియని కోల్డ్ వార్ గానూ జరుగుతూనే ఉన్నాయి. పుట్టగానే బిడ్డ పేరు ఆసుపత్రి వారికి చెప్పెయ్యాలి కాబట్టి ముందు నించీ పది మందిని అడిగో, గూగులమ్మనడిగ్), బాగా ట్రెండ్ లో ఉన్న పేరో చూసుకుని, భార్య ఒక పేరు కోసం, భర్త ఒక పేరు కోసం తగవులాడుకుంటూనే, 'పిల్లాడి పేరు సస్పెన్స్ పెట్టాము, పేరు కనుక్కున్న వారికి బహుమతులు ప్రకటిస్తాము' అని కాస్త తెలివైన జంటలు వాదులాటల్ని కాస్త ముందుకి తోసినా, నెప్పులు మొదలవ్వగానే పంతులు గారి దగ్గరికెళ్ళి నక్షత్రం ప్రకారం ఏ అక్షరమో కనుక్కునేసి, ఆ అక్షరం తో ఎవరు సెలెక్ట్ చేసారో ఆ పేరు పెట్టేసుకుని, వాళ్ళిద్దరిలో ఒకరు గెలిచినా, తలితండ్రులని నిరాశ పుచ్చక తప్పట్లేదు. పురిటి గదిలో భార్య భర్త మాత్రమే ఉంటారు కాబట్టి, నెప్పులు పడే బాధ కంటే తను అనుకున్న పేరు కాకుండా అత్తగారనుకున్న పేరుకి భర్త లొంగి పోతాడేమో అనే బాధ ఎక్కువగా ఉందని చెప్పిన అమ్మాయిలని చూసి ఔరా అనుకోక తప్పదు. నక్షత్రాల పేర్లంటే గుర్తొచ్చింది. 40 ఏళ్ళ క్రితం ఇంకా చదువుకున్న ఇళ్ళలో కూడా అప్పారావు సుబ్బలక్ష్మి అని పేర్లు పెడుతున్న కాలంలో ఎదురింట్లో పని చేస్తున్న అమ్మాయి కూతురికి మేఘన అని పేరు పెట్టింది. అప్పటికి మా ఊర్లో అది చాలా మాడర్న్ పేరు. అందరూ అభినందించాక, ఇంతకీ ఈ పేరెక్కడిది అని అడిగారు ఉండబట్టలేని జనాలు. పంతులు గారు పిల్ల పుట్టినది మిర్గం (మృగశిర) అన్నారుట, పిల్ల మే నాలుగో తారీఖున పుట్టింది కాబట్టి, మే నెల గుర్తుగా మే , మిర్గం నక్షత్రం గుర్తుగా గ నాలుగో తారీఖు కి న కలిపేసి 4వ తరగతి చదువుతున్న తన చెల్లెలు మేఘన అని పెట్టమని సూచించిదనీ, అదొక్కటే చదువుకున్న పిల్ల అయిన మూలాన అందరూ అమోదించడం వల్లనే ఈ రోజు మెప్పుకోలు కలిగిన పేరును పెట్టుకున్నాననీ కళ్ళు మెరిపిస్తూ చెప్పింది ఆ పిల్ల. అప్పటికింకా పిల్లలు ఫలాన టయిముకి పుట్టారని చెపితే, నక్షత్రాలు గుర్తుండాలని ఆ నక్ష్త్రానికి సంబంధించిన నాలుగు అక్షరాలతో వచ్చే పేర్లలో ఒకటి పంతులు గారే సూచించేవారు మా ఊర్లో. అలాంటి పంతులు గారిని తోసిరాజని, ఇంత తెలివిగా పేరు పెట్టిన ఆ ఎనిమిదేళ్ళ చిన్నారి కంటే శాస్త్రజ్ఞులు ఎవరుంటారని ఆశ్చర్య పోయా నేనైతే! మా ఇంటిపక్క ఒక పిల్ల పేరు అతియ అని ఉండేది. తన స్నేహితులు అత్తయ్య అనో హాతియా అనో పిలిచేవారు. మా ఇంటికొచ్చిన ఒకాయన విస్తుపోయి, ఇదేదో బానే ఉందండీ నాకు ట్విన్స్ పుడితే హత్య , ఆత్మ హత్య అని పెట్టెయ్యచ్చు అన్నందుకు మా అత్తగారి చేతిలో చచ్చేట్లా తిట్లు తిన్నాడు అప్రాచ్యం మాటలు మాట్లాడినందుకు. కొంత కాలం చాలా గమ్మత్తులు జరిగాయి. ఒక సంవత్సరంలో వంశీ, ఇంకో సంవత్సరంలో చైతన్య పేర్లు పాపులర్ అయిపోయి, చదువు చెప్తున్నప్పుడు ఒక బ్యాచ్ లో సగం మందికి పైగా అవే పేర్లుండడం చూసి ఖంగు తినేసా. మా బాబుని స్కూల్ లో వేసినప్పుడు ఏ తో పేర్లు పెట్టడం వల్ల అన్నిటిలోనూ మొదట ఉంటారనేమో 75% మంది పేర్లు ఏ తోనే, ఆదిత్య, ఆకాష్, ఆయుష్, అభిమన్యు, ఆంచల్, ఆరుష్, ఆరోహ్, అమృత, అఖిల్, అభినవ్, అభినందన్, అనిరుధ్ , ఆర్య, అర్జున్, అంజద్, అనన్య, అపూర్వ, అపురూప ఇలా వాడి స్నేహితులందరూ ఏ ప్లస్సులే! ఆర్య అంటే గుర్తొచ్చింది షారుఖ్ ఖాన్ కొడుకు పుట్టినప్పటి నించీ ఆర్యన్ పేరు తెగ ఫేమస్ అయిపోయింది. ఆర్యులు అయినా అనార్యులైనా ఆర్యన్ అని పెట్టేసారు. తైమూర్ లు టిప్పు సుల్తాన్ లూ సెలెబ్రిటీల ఇంట వెలిసారు కాబట్టి మనమూ పెట్టుకుంటామనుకోండి, అది వేరే సంగతి. మా స్నేహితురాలు బారసాల పిలుపులకొచ్చిందొకసారి. మూడో నెల చేద్దామనుకున్నరుగా ఇప్పుడు పిలుస్తోందేంటో అనుకునేంతలో , " పిల్లకి హడావిడిగా పేరు పెట్టేయ్యాల్సి వస్తోందండీ" అంది . ఎందుకలా అని అడిగితే, "మా వారి మేన మామ ఒకరు పిల్లలని చూడగానే చెంబు, తపేలా, బోడి లాంటి పేర్లు పెట్టేస్తారు. అదృష్టమో దురదృష్టమో అప్పటి వరకూ అందరికీ ఆయన పెట్టిన పేర్లే స్థిరపడిపోయాయి, ఇప్పుడాయన ఊరి నించి వస్తున్నానని ఉత్తరం వ్రాసాడు, ఆయనొచ్చేలోపు పేరు పెట్టలేదంటే, నా వెన్నెల మొగ్గకి బొగ్గొ, సుద్దో అని పేరు పెట్టి పడేస్తాడు అందుకే హడావిడి" అని చెప్పింది. నిజమేనండోయ్, మా చుట్టాల్లో కూడా ఒకరున్నట్టు గుర్తు ఇలాంటి వారు! ఇక్కడ ముద్దు పేర్ల గురించి కొంత చెప్పుకోవలసిందే. ఇంటికొక బుజ్జి ఉండడంతో, పెద్ద బుజ్జి, చిన్న బుజ్జి, బుజ్జిబుజ్జి కూడా ఉండడం చాలా మామూలు విషయమే కదా. మరి ఇందరు బుజ్జిలుంటే వాళ్ళ అసలు పేర్లు కాకుండా పిన్ని గారి పెద బుజ్జి, మావయ్య గారి చిన్న బుజ్జి అని పిలవడం మనలో చాలా మందికి విదితమే. ఇంట్లో పిల్లలకి పెద్దల పేర్లు పెట్టినప్పుడు, కోడల్లు ఆ పేరుతో పిలవకూడదు కాబట్టి చిట్టి, బుజ్జి, కన్న అని పిలిచెయ్యడం కొంత కారణం కావచ్చు. ఇలా పాతికేళ్ళుగా పిలవబడుతున్న పిల్లలని "విజయ వీర వెంకట సత్యనారాయణా" అని వాళ్ళ తల్లులు పిలుచుకోవడం నాకు తెగ ఆశ్చర్యాన్ని కలగజేసింది గత సారి నా భారత దేశ ప్రయాణం లో. నా హావభావాలని గమనించారేమో "గురువుగారు చెప్పారు, పిల్లలకి బియ్యంలో వ్రాసి పెట్టిన పేరు పూర్తిగా పిలిస్తేనే కానీ కలిసి రాదుట అందుకే ఇలా" అని చెప్పారు తల్లులు సర్దుకుంటూ. కొద్దిగా విచిత్రమేసినా పిల్లల క్షేమమూ, అభివృధ్ధే కదా తల్లులకి కావలసిందని అర్థం చేసుకున్నా మారు మాట్లాడకుండా.. కానీ నాకు మాత్రం అలా పిలవడం కష్టమే అయింది మరి. నేను మామూలుగా పిలుస్తుంటే, తల్లీ పిల్లలూ ఇబ్బందిగా చూసారు నా వైపు. ఇక్కడ తిప్పలిక్కడివి. అందరికీ పలికేలా చూసుకుని సహస్ర నామాలో, అష్టొత్తరాలో వెతికి పెట్టిన లాస్య , సౌమ్య, దివ్య, వరాళి, మరాళి, ఆర్ణ, రితిక, రుత్విక్ లు చక్కని పేర్లే అయినా అణాలు, అళాలు, అఋ లు చిలక్కొట్టుడు కొట్టబడతాయి . ఆన్యా కొందరి తుంటరి పిల్లల నోటిలో ఆనియనయిపోయిందని వాపోయిందో చిన్నారి. సరయు, నేహ , ఆద్య, అనన్య, విన్నీ, సన్నీ, బన్నీ, సోనీ , హర్ష, వర్ష, పూజ, తాం, లకీ, కరన్ కాస్త వరకు ఫర్వాలేదు. సంధ్య స్యాండీ అయ్యి, మాధవి మ్యాడ్డీ అయ్యి, లక్ష్మి లకీ అయ్యి కొంత మనశ్శాంతిగానే ఉన్నా, 'త' లు 'ద' లు పలకని దేశంలో తేజ, దీపు, వేద అంటూ పోటెత్తిన పొట్టి పేర్లు ఘోరంగా దెబ్బ తినేసాయి. ద లు త లు లేకుండా ఉన్న పేర్లు వెతికి అలసిన వారు ఏకాక్షరాలకి దిగి జే(జయ్), విజయ్, ఎన్(యెన్) అని సింపుల్ గా తేల్చేసే పేర్ల కోసం తీవ్ర పరిశోధనలు చేస్తున్నారు. ఇక్కడొక తమిళ స్నేహితురాలు వివేకానందా అనమంటే వివేగానందా అని, నాగ రాజు అనమంటే నాహ రాజు అనీ అంటుంది. ఇందాక గా పలికావు కదా అంటే అదంతే అంటుంది. మరి మనం ఇక్కడ వాళ్ళని తప్పెలా పడతాం చెప్పండి. మన పేర్లే కాకుండా వీళ్ళకీ జోషువా ని యోహువా అనడం జోస్ ని హోసే అనడం పరిపాటే. మొన్నొక జోకు చదివా. ఒకాయన ఏదో ఆఫీసులో కూచుని ఎంత సేపూ తన పేరు పిలవలేదని కౌంటరు దగ్గరికెళ్ళి వాపోయాడుట. వంద సార్లు పిలిచామయ్యా నీ పేరు నువ్వే పలకలేదని, మళ్ళీ రేపు రమ్మనీ అన్నారుట కౌంటర్ లో ఉన్న వాళ్ళు. అసలేం పిలిచారయా అంటే అనదర్ మ్యాన్ సూపర్ మ్యాన్ అని పిలిచామని చెప్పారుట. అదెందుకంటే ఈయన పేరు అనంత రామన్ సుబ్బరామన్ కానీ మరి తమిళులకి బ వ్రాయడం లేదు కనుక సుప్పరామన్ అని వ్రాసి ఉందిట. వాళ్ళు కూడా ఈ చావులన్నీ ఎక్కడ చావమంటారూ, మీరే చూసుకుని పలకాలంతే అనేసారంటే, అనెయ్యరూ మరీ.. ఈ పేర్ల పరిశోధనలకి కాస్త విముక్తి వచ్చిందనిపిస్తోందీమధ్య. ఇప్పుడు పుట్టిన మన వాళ్ళ పిల్లలక్ కోవిద్, ఊహ అని పేర్లు పెట్టెయ్యచ్చు సింపుల్ గా.. మనకి కోవిదుడా అని విష్ణు నామము ఊహా అని అందమైన పేరు పెట్టుకున్నామన్న తృప్తి కాగా సందర్భానికి తగ్గట్టు కోవిడ్ ఊహాన్ అని పిలుచుకుంటారిక్కడి వాళ్ళు.. అప్పుకి అప్పూ తీరింది అల్లుడి కోరికా తీరింది అన్నట్టు. ఏమంటారు? అన్నట్టు దీనికీ ఒక కథ ఉందండోయ్. అప్పట్లో.. అంటే బాగా చిన్న పిల్లలకి పెళ్ళుళ్ళు చేసే కాలంలో అన్నమాట. పదేళ్ళ అల్లుడిని మొదటి పండగకి తీసుకొచ్చారుట అత్తవారు. సాయంత్రం తినడానికి సకినాలు (చక్కిలాలే లెండి. మా వైపు కొంచెం చప్పగా చేసుకుంటాము) పెట్టారుట అత్తగారు. అత్తయ్యా నాకు వీటిని పాలల్లో ముంచుకుని తినాలనుంది అన్నాడుట అల్లుడు. ఇంట్లో చూస్తే పాల చుక్కలు లేవు, ఇటు చూస్తే కొత్త అల్లుడు అడిగిన మొదటి కోరిక. ఉండు నాయనా అని, పక్కింట్లో గ్లాసుడు పాలు అప్పు తీసుకొచ్చింది అత్తగారు. ఆ పాలల్లో పిల్లాడు సకినాలు ముంచుకు తిన్నాడు. మీకు తెలియని విషయమేమిటంటే, ఈ సకినాలనబడే అతి మధురమైన తినుబండారం పాలల్లో వేసినా, నీళ్ళల్లో వేసినా, కరకరలాడటమే తప్ప, ఇసుమంతైనా వాటిని పీల్చుకోదు. దానితో అల్లుడు సకినాలు తిన్నాక చూస్తే కూడా గ్లాసుడు పాలు గ్లాసుడూ అలాగే ఉన్నాయి. పైగా ఈ సకినాలు అసలు నూనె పీల్చుకోవు కాబట్టి వాటిని పాలలో ముంచిన దాఖలాలు కూడా కనబడవు. అంచేత, ఆ గ్లాసుడు పాలూ ఆ పళంగా పట్టికెళ్ళి అప్పు తీర్చేసిందిట అత్త గారు. అదన్న మాట.. ఇవ్విధముగా అప్పుకి అప్పూ తీరింది అల్లుడి కోరికా తీరింది కదూ మరి మనం అనుకున్న పేర్లలాగే...

తాతయ్య- తకతయ్య

- ఉష ఫోన్ చేసింది ఆ మధ్య. తను నాతో కాలేజీ లో కలిసి చదువుకుంది కెనడా వచ్చిన కొత్తల్లో. అప్పట్లో కలుస్తూ ఉండేవాళ్లం. ఈ మధ్య కలవలేదసలు. చాలా రోజులయ్యింది టిం హార్టన్స్ (Tim Hortons) లో కూచుందాం కాసేపు అంది. సరే అని వీలున్న రోజు వెళ్ళాము.. వచ్చాక కాసేపు మాటలవగానే ఏడుపు మొదలెట్టేసింది. నేను ఖంగారు పడిపోయే లోపు తమాయించుకుని..." నీకు గుర్తుందా పోయినేడాది మా చిన్న అన్నయ్యకి కొడుకు పుట్టాడని చెప్పా కదా" అంది.. "అయ్యో వాడికేమైనా అయిందా" అని అడిగా భయంగా.." కాదు వాడికి మాటలొచ్చాయి".. మళ్ళీ ఘొల్లుమంది. "అయితే సరిగా మాట్లాడట్లేదా.. ఊరుకో ఊరుకో వస్తాయిలే అవే " అని ఓదార్చా.. "కాదు కాదు.. మా వదిన వాడితో నన్ను అత్తా అని పిలిపించింది" అని భోరుమంది మళ్ళీ.. "అదేంటీ నువ్వు అత్తవే కదా" అన్నా ఆందోళనగా.."మా వదినకీ నాకూ పడదులే , అందుకే నా వయసు పెంచాలని అలా పిలిపిస్తోంది.. నాకు తనంటే అసహ్యం" అంది ముక్కు ఎగ పీలుస్తూ.. "పెద్ద వదిన పిల్లలతో ఎప్పుడూ దీదీ అని పిలిపించేది.. ఇదే చుప్పనాతి" అంది సాగదీస్తూ. "అప్పుడంటే నువ్వు చిన్న పిల్లవి, పెళ్ళి కాలేదు, నీకూ వాళ్ళకీ వయసులో పెద్ద తేడా లేదు అందుకే పెద్ద వదిన అలా దీదీ అని పిలిపించి ఉంటుంది. కానీ, ఇప్పుడు నీ పిల్లలకీ 20 ఏళ్ళు దాటాయి కదా.. ఇప్పుడు పుట్టిన పిల్లాడు నిన్ను అక్కా అని పిలిస్తే ఏం బాగుంటుంది చెప్పు. ఇంకొన్నేళ్ళలో నువ్వు నానమ్మవి అవుతావు అప్పుడెలా" అన్నా సముదాయిస్తూ.. "నన్ను నానమ్మ అని పిలిస్తే అస్సలు ఒప్పుకోను, మా పెద్దన్న పిల్లల్లు మా అమ్మని పిలిచినట్టు అమ్మా అని పిలిపించుకుంటా" అంది. తనకి ఎలా చెప్పాలో తెలియక ఇంకో విషయానికి తిప్పి కొన్ని కబుర్లు చెప్పి వచ్చేసా.. ఇంటికొస్తూ అదే ఆలోచన.. అసలిలా ఆలోచిస్తే ఎవరికైనా ఎలా అని!!!.. ఈ మధ్య ఇంకో స్నేహితురాలి పెద్ద కొడుకు పెళ్ళయిందని కోడలిని చూడడానికి రమ్మని పిలిస్తే వెళ్ళాము. బుజ్జిగా, ముద్దుగా ఉందా కోడలు పిల్ల. “ఇంట్లో ఆడ పిల్లలు తిరిగితే భలే ఉంటుంది కదా? క్యూట్ గా భలే ఉందసలు. చిన్న పిల్లలు ఇంట్లో ఉంటే ఆ సందడే వేరు” అంటూ, ఆ రోజు ఆఫీస్ లో ఏదో పోటీలో గెల్చుకున్న ఒక చాక్లెట్ బార్ ఆ పిల్లకి ఇవ్వబోయాను. ఆవిడ భర్త కలగజేసుకుని, "చిన్న పిల్ల ఎవరు? మా ఇంట్లో మా సరస్వతే చిన్న పిల్ల, ఎందరు వచ్చిపోయినా సరే" అన్నారు నా స్నేహితురాలిని చూపిస్తూ. ఒక నిమిషం అర్థం కానట్టయ్యి తరువాత అర్థమవుతుండగా, "ఇన్నేళ్ళుగా తనొక్కతే మాకు మహారాణి, తనొక్కతే మాకు చిన్నపిల్ల, అదెప్పటికీ మారదు తన తరువాతే ఎవరైనా" అంటూ నా చేతిలో చాక్లెట్ అందుకుని ఇచ్చారు తనకి నవ్వుతూ.. అదృష్టం కొద్దీ ఆ పిల్ల మంచినీళ్ళు తేవడానికి లోపలికి వెళ్ళబట్టీ పెద్దగా స్పందించకుండా పిల్లాడి చేతిలో గిఫ్ట్ పెట్టి, కాసేపు వాళ్ళతో (భయం భయంగా) గడిపి వచ్చాము.. నా ఆలోచనలు శరవేగంతో మా ఇంటికెళ్ళాయి. నాన్న ఐదుగురిలో ఆఖరి సంతానం కావటం వల్ల, తండ్రి గారు లేకపోవడం వల్ల, పెద్దన్న గారి ప్రాపులో వారి పిల్లలతో సమంగా పెరిగారు. పెదనాన్నలు వాళ్ళ ఆడపిల్లలకి తొందరగా పెళ్ళిళ్ళు చేయడం వల్లనూ, నేను 7 గురిలో 6వ సంతానం అవడం వల్లనూ, నేను పుట్టేటప్పటికే పిన్నినో, అత్తనో అవడంతో పాటు బోనస్ గా నా పెళ్ళి అవకముందే ఈ పిన్నీ, అత్తా అని పిలిచిన వాళ్ళ పిల్లలకి అమ్మమ్మనో , నానమ్మనో కూడా అయినట్టున్నా.. మా అక్కల పిల్లలు, అన్నల పిల్లలు వయసుతో నిమిత్తం లేకుండా పిన్నీ, అత్తా అని పిలవడమే మాకు అలవాటు. అందువల్ల నాకు ఎవరైనా నా వయసు వాళ్ళొచ్చి ఆంటీ అని పిలిచినా అసలేమీ అనిపించదు. పైగా వీరెవరో వరుస పెట్టి పిలుస్తున్నారే అని సంతోషిస్తానేమో కూడా.. ఫేస్బుక్ వచ్చిన కొత్తల్లో నా మనవరాలొకటి (నా ప్రొఫైల్ పిక్ చూడక్కరలేదు.. మళ్ళీ ఒక సారి మొదటి పేరా చదవండి..) ఇంజనీరింగ్ కాలేజీ హాస్టల్ లో కూచుని నాతో చాట్ చేస్తుంటే ఫ్రెండ్స్ బయటకెళదాం రమ్మని పిలిచారుట. “కాసేపు ఉండండబ్బా, మా అమ్మమ్మతో చాటింగ్” అని చెప్పిందిట. వాళ్ళ ఫ్రెండ్స్ బుగ్గలు (అసలేమున్నాయి లెండి అన్నీ జీరో సైజులే, కొత్త ఫ్యాషన్ కదా.. డైటింగ్ అంటూ లొట్ట చెంపలే, నో బుగ్గలు) నొక్కుకుని, “దీని అమ్మమ్మకి కూడా ఫేస్ బుక్ ఉందిటే” అని వెక్కిరించారుట. అది బాగా ఉడుక్కుని, వాళ్ళందరినీ పిలిచి “మా అమ్మమ్మ ఇదిగో” అని నేను, నా చెల్లీ ఉన్న ఫొటో చూపించిందిట. “వీళ్ళు మీ అమ్మమ్మలేంటే” అని మళ్ళీ ఏడిపించారుట...”పొండే నా అమ్మమ్మలు ఆరుగురూ యంగూ” అనేసి నాకు ఫోన్ చేసినప్పుడు, “నిన్ను ఇంకేదైనా పిలవనా, ఇలా నచ్చట్లే”దంది.. “ఫర్వాలేదులే యంగ్ అమ్మమ్మలు దొరికే అదృష్టం అందరికీ ఉంటుందా, నువ్వు పట్టించుకోకు” అని చెప్పి ఒప్పించా.. ఇంకో వైపు ..మా సీతయ్య కి నలుగురు పిన్నిలు . వాళ్ళు సీతయ్య కంటే 5, 6 ఏళ్ళు పెద్ద, మా పిల్లలు వాళ్ళని నానమ్మ అని పిలిస్తే నాకే ఏదోగా ఉండేది, కానీ వాళ్ళు ఫర్వాలేదనేవారు. ఆ పిన్నిలలో ఒకరి తోటికోడలు మా ఇంటికి దగ్గరగా ఉండడంతో, మా అత్తగారిని అక్కయ్య అని పిలుస్తూ చనువుగా ఉండేవారు.... అవిడని మా వాళ్ళంతా పిన్ని అని పిలిచేవారు.. ఈ మధ్యనెప్పుడో ఆవిడ 50వ పుట్టినరోజని వాళ్ళ పిల్లలు వేడుక చేసి ఫొటోలు పెట్టారు. అప్పటి నుంచీ మా సీతయ్యకి ఒకటే మనాది, అయ్యో నా కంటే చిన్నావిడని పట్టుకుని ఇన్నేళ్ళూ పిన్నీ అని పిలిచేసానా అని...పోనీ అలా అని ఇప్పుడు పేరు పెట్టి పిలిస్తే బాగుంటుందా ఏంటి కానీ ఇప్పుడు కూడా ఇలా మరీ 15 , 16 లకి పెళ్ళిళ్ళయ్యి కాస్త పెద్దరికం గా కనిపించే 30 ఏళ్ళ అమ్మాయిలని చూస్తే మాత్రం పరమ జాలేస్తుంది.. వాళ్ళ పిల్లల వయసు చూసి అందరూ ఆంటీ అనేస్తారు.. పాపం వాళ్ళు ప్రతి సారీ.. అయ్యో నాకు 15 యేళ్ళకే పెళ్ళయిందని చెప్పుకుంటూ ఉండాల్సొస్తుంది కదా మరి!!! పైన చెప్పినట్టు మా సీతయ్య వైపు తనే ఇంటికి పెద్ద. ఇరు వైపులా వారే పెద్ద కొడుకు, నేనే పెద్ద కోడలు, నా పిల్లలే మొదటి మనవలు. మా పిల్లలు పెళ్ళీడుకొచ్చినా, మా వారి తమ్ముళ్లకి, చెల్లెళ్ళకీ (పిన్నిల పిల్లలు) ఇంకా పెళ్ళి ళ్ళు పేరంటాలు, సీమంతాలు బారసాలలు అవుతున్నాయి. పెళ్ళయ్యి పాతికేళ్ళు అయినా ఇంకా మేము పెద్దమ్మ పెదనాన్న, అత్తయ్య మావయ్యల లెవెల్ దాటట్లేదు.. మా వైపు చూస్తే, నేను మరి ఆఖరాఖరు కదా, మా అక్క మనవలకీ, అన్నయ్య మనవలకీ పెళ్ళిళ్ళు, పిల్లలు... వామ్మో మీకు అర్థం అవుతోందో లేదో.. ముత్తమ్మ, ముత్తాత వరుసన్నమాట...:) మా సీతయ్యకి మా వైపు అడుగు పెట్టాలంటే హడల్.. ఎవరో ఒకరు తాతయ్య అనో, ముత్తాతయ్యా అనో పిలిచి పారేయకుండా నేనే జాగర్త పడుతుంటా.. నా అతి జాగర్త కి ఉదాహరణ.. మా అక్క మనవరాలొక బుజ్జిది వాళ్ళ తాతగారిననుకరిస్తూ.. "రండి సీతయ్య గారూ, సిగరెట్ కాల్చుకుందాం" అంటుంటుంది.!! ఇక్కడ కూడా చాలా మంది స్టడీ వీసా మీద మా ఊరి నించి వచ్చిన చుట్టాల పిల్లలు నన్ను పిన్ని అనో , అత్త అనో పిలుస్తూ, పెళ్ళిళ్ళయ్యి, పిల్లలు పుట్టగానే తీసుకొచ్చి 'అమ్మమ్మ ఒడిలో వెయ్యడానికి' తీసుకొచ్చామని చెపుతుంటారు.. నేను సంతోష పడుతూనే పిల్లాడినెత్తుకుని.. "అదిగో చూడు నాన్నా, సీతయ్య గారిని చూడు" అని అన్యాపదేశంగా తాతయ్య అనే పదం రాకుండా కాపాడడానికి ప్రయత్నిస్తుంటా.. ఏముంది లెండి సీతయ్య అయినా తాతయ్య అయినా ఆ బుజ్జితండ్రికేం తెలుసు.. నా ప్రయత్నమల్లా బుజ్జోడి తలితండ్రులకి అర్థం కావాలనే... మీకూ అర్థం అయిందిగా.. నేను జేజమ్మనయినా, ముత్తమ్మనయినా ఫర్వాలేదు.. సీతయ్య మాత్రం. మిస్టర్ సీతయ్యే.. మీరూ జాగర్త.. గజి బిజి చెయ్యకండి సుమా...గల్లంతయిపోద్ది....:)

కాపీలు తాగారా.. టిపినీలు తిన్నారా

మా పెద్దక్క పెళ్ళప్పుడు మధ్యవర్తి ఒక మాట మోసుకొచ్చాడు. ఆ మాట విని పెళ్ళి పెద్దలకు కాళ్ళూ చేతులూ ఆడలేదు. అసలు ఇదేం కోరిక అంటూ ఇటువైపు మధ్యవర్తి విరుచుకుపడ్డాడు. అప్పుడూ, ఇప్పుడూ, ఎప్పుడూ కూడా పెళ్ళిలో ఉపాహారమంటే ఉప్మానే కదా. పెళ్ళి అవగానే భోజనాలే గనుకనూ, బ్రేక్ఫాస్టు బ్రేవుమనేలా తినేస్తే వండిన వంటలకి న్యాయం జరగదు కనుకనూ....పెళ్ళివారికి ఫోను, ఇంట్లో ఉన్నవారికి తలో పిడికెడూ వచ్చేట్లు పలుచటి ఉపమాలంకార ఉప్మా అనే ఉపాయాన్ని కనిపెట్టారుట మహర్షులు. అంతటి మహర్షులను కాదని ఈ కోరికలేంటట..అడిగొస్తా అంటాడాయన. "పెళ్ళి వారు చీరలడిగారా తారలడిగారా పూరీ కూరా అంతేగా.. పెళ్ళి తంతు మొదలవకుండానే గొడవలెందుకు చేయించేద్దా"మంటారు నాన్న.. "ఇదెక్కడ గోల ..అంబట్లో కుంభంలా ఇవి పెట్టుకుంటే ఆదివారంలో సోమవారమయేట్టుంద"ని ఆదుర్దాగా చూస్తున్న వంట వాళ్ళు . జూన్ నెల.. ఈదురు గాలులు, .. వర్షం.. ఇంటిముందు ఉండనా ఊడనా అంటూ ఊగిసలాడుతున్న టెంటు.. ఆ మధ్యన చిన్న కొబ్బరాకుల పందిరి... దాని చుట్టూ పిల్లల పరుగులు !! తర్జన భర్జనలయ్యాక వంటవాళ్ళ బెదురు కంటే పెళ్ళి వారి నదురే ముఖ్యం కాబట్టి "అలాగే కానిద్దాం" అన్నారు నాన్న. మా ఇంట్లోనూ, పక్క వాళ్ళ ఇళ్ళల్లోనూ ఉన్న గొడుగులన్నీ గాడి పొయ్యి మీద తెరుచుకున్నాయి. ఇంట్లో వత్తిన పూరీలు తడవకుండా పొయ్యి దగ్గరికి తేవడం గగనమవుతోంది. కూర చేసేసారు కానీ, నూనెలో నీళ్ళ చుక్కలు పడడంతో పూరీలు ఎక్కువ మొత్తంలో చేయలేకపోయారు . అందువల్ల యుధ్ధ ప్రాతిపదికన మా ఊరి రేషను షాపు గోవర్ధన్ లాగా యమా స్ట్రిక్ట్ గా ఉండే మా పిన్నిని ఏకగ్రీవంగా టిఫినీల సెక్షనుకి హెడ్డు గా ఎన్నుకున్నారు. పెళ్ళివారికి మాత్రమే దండిగా కావలసినన్ని పూరీలు వడ్డించే ఏర్పాటు చేశారు. ఆ రోజుల్లో పిల్లలకి పూరీలు అంటే మహా ప్రాణం కదా..అందరం గుటకలు వేస్తూ చూస్తుండగా వాళ్ళందరూ తిని వెళ్లే వరకు గుడ్లురిమి ఆపిన పిన్ని, మిగిలిన చల్లారిన పూరీలని లిమిట్ లిమిట్ అంటూ ఒకటీ అరా పిల్లలకి తినిపించి ఆటకి తోలేసింది. అప్పటినుంచీ నాకు పెళ్ళి లో బ్రేక్ఫాస్టు అనే మాట వింటే మా పిన్ని లిమిట్ గుర్తొచ్చి నవ్వొస్తుంది . అసలు మా ఊర్లో పెళ్ళి కొడుకు వైపు బలగం పెళ్ళికి కొన్ని గంటల ముందు వచ్చి, ఆంజనేయ స్వామి గుడిలో కూచుంటే ,బామ్మర్దులొచ్చి బతిమాలి బామాలి తీసుకెళ్ళి పెళ్ళి చెయ్యటమే తప్ప నాష్టాల నష్టాలు కష్టాలు మాకెర్కనే లెవ్వు. అయితే కొన్ని సార్లు దూరాభారాల లెక్కలో బ్రేక్ఫాస్టులు పెట్టిన సందర్భాలూ ఉన్నాయి. ఉదాహరణకి. మా చుట్టాల పెళ్లి కి మహబూబ్ నగర్ వెళ్ళినప్పుడు పొద్దున పొద్దున్నే వేయించిన అటుకులు బ్రేక్ ఫాస్ట్ గా పెట్టారు. అయితే మరీ పెద్ద వాళ్ళు ఎవరూ ఆ బ్రేక్ ఫాస్ట్ తినలేక కేవలం కాఫీ తాగి, పెళ్లి అంతా అయ్యాక మూడింటి వరకు పస్తు ఉండేటప్పటికీ మరి నీరసం వచ్చి ఎక్కడికక్కడే ఒరిగిపోయారు తినడానికి కూడా ఓపికలేక! అసలు మగపెళ్ళివారు బ్రేక్ఫాస్ట్ ఇంట్లోనే తినేసి పెళ్లికి ఒక గంట ముందుగా వస్తేనే మంచిదేమో .. .ఎందుకంటే.. మరీ పెళ్ళివారు ముందుగా అడిగితే తప్ప తెలుగు వాళ్ళ పెళ్లిళ్లలో బ్రేక్ ఫాస్ట్ కి పెద్దగా ఇంపార్టెన్స్ ఉండదని చెప్పుకోవచ్చు. కొందరు పెళ్ళి లో మొక్కుబడులు ఉద్యాపనలూ చేసుకుంటూ బ్రేక్ ఫాస్ట్ అన్న పదాన్ని పూర్తిగా తీసేస్తూ ఉంటారు . దేవుని కల్యాణాలకి అయితే చెప్పనే అక్కరలేదు. అరే పెళ్ళి కదా టిఫిన్ తిని వెళదామంటే ఎవరూ ఒప్పుకోరు . మరీ మందులూ, మాకులూ వేసుకోవలసిన సీనియర్లు కూడా ఏ బిస్కెట్ లో ఏర్పాటు చేసుకోవాల్సిందే తప్ప తినేసి వెళ్ళే సవాలే ఉండదు మరి. పెళ్లి కొడుకు, పెళ్ళి కూతురూ సంగతి సరేసరి! పెళ్ళి తతంగం ఎంత లేట్ అయినా సరే... వాళ్లు అలా ఉపవాసం ఉండి నీరస పడి పోయి, అగ్నిహోత్రం దగ్గర కళ్ళు మంటలు పెట్టేస్తూ మొహం వేలాడేసుకుని ఎప్పుడో ఏ నాలుగింటికో అందరూ తిన్నాక భోజనం చేయడమే తప్ప ,చక్కగా కడుపునిండా తిని పెళ్లి చేసుకోవడం అనేది ఉండనే ఉండదు. మన దక్షిణం వైపేనేమో ఇదంతా.. ఇక్కడి కెనడాలో మనలా కనబడిన వారందరినీ " బంధుమిత్ర సపరివార సమేతంగా వచ్చెయ్యమని " పెళ్ళి కి పిలవరు . చాలా క్లుప్తంగా పాతిక యాభై మంది అంతే! ఇక పంజాబీ వారికి గుడిలోనూ, బడిలోనూ భోజనాలుంటాయి కదా! "భోజనం కోసం వచ్చినా సరే ..గుడికి రావడం ముఖ్యం" అంటారు వారి మత పెద్దలు. మరి వంట ఎవరంటారా? మొక్కు పెట్టుకున్నట్టు రోజూ గురుద్వారాకి తెల్లవారుజామున వెళ్ళి వందలకొలది రొట్టెలు చేస్తుంటారు కొందరు. సేవ చేయడానికి ఇష్టమైతే మనని కూడ గురుద్వారాకి ఆహ్వానిస్తారు. అలా ఆహ్వానించినప్పుడు అప్పటికే అక్కడ పనిచేస్తున్న వాళ్ళు "ముందుగా కాళ్ళు చేతులు కడుక్కుని ప్రసాదం (ఫుల్లు మీలే) తినేసి రమ్మని ఆదేశము లాంటి అభ్యర్థన చేస్తారు. వారి ఉద్దేశ్యం ఏంటంటే మనము కడుపునిండా తిన్నప్పుడు మాత్రమే శ్రద్ధ ,భక్తితో ఇంకొకళ్ళకి సేవ చేసే మనసు కలిగి ఉంటామని. సరే మా అమ్మనిప్పుడు గుర్తు చేసుకోవడం అవసరమా? పోనీ చేసుకుందాం లెండి " చద్దన్నం తిన్నమ్మ మొగుడాకలి ఎరగదని చెప్తూ.. అందరూ తిన్నాక మాత్రమే తినాలి, కనపడిందని ముందు తినెయ్యకు అసలే పెద్ద కోడలివి అని చెప్పి పంపింది లెండి.. కానీ, మనకు కడుపు నిండి నప్పుడు మనము నిదానంగా తృప్తిగా ఇంకొకళ్ళకి చక్కని సేవచేసే అదృష్టం కలుగుతుంది కదా ! నాకు ఈ అభిప్రాయం సరియైనది అనిపిస్తుంది. కానీ మా అమ్మ శిక్షణ ఇచ్చింది కదా అలవాటయిపోయింది అలా. . సరే , మన పంజాబీలకి గుడిలోనే ఇంత ఉందంటే ఇంక పెళ్ళిలో ఊహించండి. స్నాక్సే చాలు ..పసందుగా పాతిక రకాలు. అందరూ తింటే కానీ పని మొదలెట్టరు. ఈ మధ్య ఆఫీసులో పెళ్ళి అనే అంశం మీద మాట్లాడుకుంటుంటే ఒక సహోద్యోగి " బాబోయ్ వీళ్ళ ఇళ్ళలో పిల్లలని పెళ్ళి చేసుకునేరు తల్లోయ్.. పెళ్ళి పీటలమీదే నిరాహారదీక్షతో హత్యకు పాల్పడతారు. అబ్బాయికి, అమ్మాయికి, వారి తల్లిదండ్రులకీ ఉపవాస దీక్ష... ఏమీ పెట్టకుండా పెళ్లి చేస్తారుట "అని చెపుతూ "కదా ? " అంది నా వైపు చూస్తూ. నేను అవునని చెప్పనా కాదని చెప్పనా అని ఆలోచిస్తూ ఉండగా " మరి ఆకలితో నకనకలాడుతూ పెళ్లి ని ఎలా ఎంజాయ్ చేస్తారు?" అని అడిగింది . నాకు ఆ పాయింట్ సరిఅయినదే అనిపించింది. కానీ అందరిలో ఏమనాలో తెలియక " ఏదో మంచికారణం చేత పెట్టి ఉంటార”ని సమర్థించడానికి ప్రయత్నం చేసా. ఈ అమ్మాయి అందుకుని " మాలో ఏ పరిస్థితిలోనైనా సరే ఆకలిగా ఉండడం నిషిద్ధం. పెళ్ళి, పేరంటం ,చావు, దినం ఏదయినా సరే..లోపలికి వస్తుండగానే గడపలో ఒక వ్యక్తి మనని స్నాక్స్ ఉన్న వైపు తీసుకువెళ్తారు. తిన్నాకే ఏదైనా" అంది. " మాలోనూ అంతే ..కానీ " అనబొయ్యా.. " నాకు కతలు చెప్పకు.. నా చిన్నప్పటి ప్రాణ ప్నేహితురాలు ప్రియ తెలుగమ్మాయే . ఆ అమ్మాయి పెళ్ళికి కుటుంబం మొత్తం రావాలని మరీమరీ చెప్పింది. ఆదివారం పెళ్లి. అసలే అందరూ ఆలస్యంగా లేచిన మూలాన పిల్లల్ని రెడీ చేసి భర్త అత్తమామలతో వివాహానికి హాజరయ్యాను. వెళ్ళి చూస్తే అక్కడ మా ఇళ్ళలో పెళ్ళికి మల్లే బ్రేక్ ఫాస్ట్ కు సంబంధించిన విషయాలేవీ కనబడలేదు. కాసేపు పలకరింపులు అయ్యాక మాకు సుఖాసీనులు అవమని స్థలం చూపించిన ప్రియ అన్నయ్య మాయమయ్యాడు. తర్వాత ఇంక తెలిసిన వాళ్ళు ఎవరూ కనబడలేదు . పిల్లలు ఆకలి అని అల్లరి మొదలెట్టారు. అత్తమామలు కూడా ఆకలి అనడంతో ఏమీ పాలుపోక నెమ్మదిగా చుట్టుపక్కల ఏమైనా చిన్న చిన్న రెస్టారెంట్స్ కానీ దుకాణాలు కానీ ఉన్నాయేమో ఏదైనా తినేసి వద్దామని బయటికి వెళ్ళబోయాము. ఆ పెళ్ళి హాలు రెండు మూడు సెక్షన్లుగా ఉంది. అంటే మూడు సెక్షన్లూ విడిగా అద్దెకిస్తారన్నమాట. ఆ రోజు అక్కడ ఒక వైపు తెలుగు పెళ్ళి, ఇంకొకవైపు పంజాబీవాళ్ల పెళ్లి అవుతోంది. మేము ఇలా బయటికి వెళ్లామో లేదో ఒక చుట్టాలతను కనబడి ఎక్కడికి వచ్చారని అడిగాడు. ఇలా సౌత్ ఇండియన్ ఫ్రెండ్ పెళ్లికి వచ్చామని, బ్రేక్ ఫాస్ట్ గట్రా ఉన్నట్లు లేవని, పిల్లలు, అత్తమామలు ఆకలిగా ఉన్నారు కాబట్టి బయట ఏమైనా తినడానికి బయలుదేరామని చెప్పాము. దానికతను " భలే వారే! ఇటు మన పంజాబీ కుటుంబమే ! మనకి బాగా తెలిసిన వాళ్లే ఇటు రండి అని చెప్పి , స్నాక్స్ తినడానికి అటువైపు తీసుకుని వెళ్ళాడు. మొహమాటపడుతూనే కొన్ని స్నాక్స్ పిల్లలకి ఇప్పించి వెనక్కి తిరిగి వస్తుండగా పెళ్లి కూతురు తల్లి ఏదో తేవడానికి వెనక్కి వెళుతూ ఎదురైంది .పట్టుబడి పోయిన దొంగల లాగా మేము చాలా మొహమాటం పడిపోయాము. ఆవిడ అదోరకంగా చూస్తూ "ఎక్కడికి వెళ్లారు "అని అడిగింది. పిల్లలు చేతుల్లో కొన్ని స్నాక్స్ ఉండనే ఉన్నాయి. ఇంకనిజం చెప్పక తప్పిందికాదు. ఇలా పక్కన స్నేహితుల పెళ్లి జరుగుతోందని , పిల్లలు ఆకలి తట్టుకోలేకపోతుండడంతో స్నాక్స్ తినడానికి వెళ్లామని, ఇలా వెళ్లినందుకు ఏమీ అనుకోవద్దు అని చాలా మొహమాటంగా చెప్పుకొచ్చాము. ఆవిడ " మంచి పని చేశారు. అసలు...నాదీ అదే పరిస్థితి. కడుపులో నక నక లాడిపోతోంది. మా పెద్దవాళ్ళు కన్యాదానం చేస్తున్నామని నిన్న రాత్రి నుంచి ఉపవాసం ఉంచారు . నాకా షుగరు. నేను ఇంక ఒక్క నిమిషము దాటినా ఏ పనీ చేసే పరిస్థితిలో లేను. కళ్ళు తిరిగి పోతున్నాయి. మా పెళ్ళి తంతు జరిగి భోజనాలు అయ్యేటప్పటికి ఇంకో గంట పైగా పట్టే ఉంది. అందుకే ఏమైనా దొరుకుతాయేమో అని నేను ఇటు వచ్చాను మీరు ఏమి అనుకోకపోతే నాకు కూడా ఏమైనా చిన్న స్నాకు తెచ్చి పెట్టగలరా అక్కడినుంచి "అని అడిగింది . ఆశ్చర్యపోవడం మా వంతయ్యింది. అప్పుడు కానీ తెలిసింది కాదు మాకు. వామ్మో ! ఆ ఉపవాసాలేమిటో....తిండిలేని పెళ్ళి ఏమిటో !" అంది. ఈ స్టోరీ విన్న తర్వాత మా ఇంట్లో ఏ పెళ్లి పేరంటం జరిగినా మొదట " స్నాక్స్ బ్రేక్ఫాస్ట్, స్నాక్స్ బ్రేక్ఫాస్ట్ అంటూ పాట పాడి ..కాపీలు త్రాగారా టిపినీలు తిన్నారా అని అడగడానికి ప్రత్యేకంగా అరవై మందిని అమర్చాలని డిసైడ్ చేస్కున్నాను. ఇండయాలో కాసిని రోజులు తిరిగొచ్చిన నా పిల్ల మాత్రం...అలా పస్తులుంచే పెళ్ళి ఇండియాలో చూడనేలేదనీ , అన్ని చోట్లా పోటీలు పడి బోలెడు ఐటెమ్స్ పడుతున్నారని చెప్పింది. ఏదిఏమైనా' మీరు కూడా తగిన తిండి ఏర్పాట్లు చేయండి. లేకపోతే నాలాంటి వాళ్లు చెక్కరొచ్చి పడిపోతే మళ్ళీ ఆంబులెన్స్ ఖర్చులు ఆస్పత్రి ఖర్చులు మీవే అని పత్రం రాసి ఇయ్యాల్సిందే....

కౌముది పత్రిక కథలపోటీలో బహుమతి పొందిన కథ "అదిగదిగో గగనసీమ"

నేను క్లాస్ కి వెళ్ళే సంకేతం గా బెల్ మోగింది. నాకు ఆందోళనతో అసలు కదలాలని లేదు. టేబుల్ మీద చేతులానించి తల చేతుల మధ్య పెట్టుకున్నా. సునీత వచ్చి మేడం మీ క్లాస్ టయిం అయింది అంది. సునీత మా కరెస్పాండెంట్ కి దగ్గరి చుట్టం. తను స్టాఫ్ రూంకి వచ్చిందంటే చాలు అయ్యో ఒక బ్లాక్ మార్క్ పడిందే అకవుంట్లో అని బాధ పడతారందరూ. అలా సునిత దృష్టిలో పడిన వాళ్ళకి మాధవ్ సార్ దగ్గరనించి పిలుపొస్తుంది. "క్లాస్ కి టయిం కి వెళ్ళకపోతే పిల్లలకి రెస్పెక్ట్ ఉండదండీ. వాళ్ళు ఎల్కేజీ పిల్లలో హై స్కూల్ పిల్లలో కాదు కదా ? డిగ్రీ కాలేజ్ పిల్లల్ని ఖాళీ సమయం లో కంట్రోల్ చెయ్యడం సునీత వల్ల కూడా కాదు. ఒక క్లాస్ అయేటప్పటికి ఇంకో లెక్చరర్ క్లాస్ ముందు నించోవాలి. ఇంక మీరు వెళ్ళచ్చు" అంటాడట సినిమాలో జగ్గయ్య గారి లెవెల్ లో.. నా అదృష్టం కొద్దీ ఇప్పటి దాకా అలా అనిపించుకోలేదు ఎప్పుడూ. చాలా గౌరవంగా మాట్లాడతారాయన. నాకు అసలు క్లాస్ కి వెళ్ళాలని లేదు. విషయం ముందే తెలిసుంటే వచ్చేదాన్ని కాదు సిక్ లీవ్ అని కాల్ చేసేదాన్ని. నేను ప్రతి సారీ నిరాశ పడుతున్నానని సుబ్బు ఈ విషయం నాకు చెప్పలేదు. దేవుడా దేవుడా అనుకుంటూ క్లాస్ కి వెళ్ళాను. దార్లో మిసెస్ సారా కనిపించింది. ఏంటండీ అంతా వోకేనా అంది నవ్వుతూ.. ఆ వాకే అండీ అన్నా నేను నవ్వు పులుముకుంటూ. "మేడం నిన్న ఇచ్చిన హోం వర్క్ చెయ్యలేదు ఇవాళ ఇంగ్లిష్ టెస్ట్ కి చదువుకున్నాము. ఇప్పుడు చెయ్యచ్చా" అన్నారు ముందు వరుసలోని ఇద్దరు పిల్లలు. ఎంత మంది చెయ్యలేదు అని అడిగాను. చేసిన వాళ్ళు చెయ్యని వాళ్ళకి హెల్ప్ చేసే పద్దతి మీద సరే అన్నాను. పిల్లలందరు గుంపులుగా విడిపోయి సాల్వ్ చేస్తున్నారు. అమ్మయ్య అనుకున్నా. అటూ ఇటూ పచార్లు చేస్తున్నా. భార్య నెప్పులు పడుతుంటె డెలివరీ రూం ముందు భర్త పచార్లు చెయ్యడం సీన్ గుర్తొచ్చింది సినిమా లోంచి. అనుకోకుండా నవ్వొచ్చింది పెదాల మీదకి. "మేడం ఏంటీ నవ్వుకుంటున్నారు "అనడిగింది ఒకమ్మాయి. "మేమూ ఇలాగే కలిసి చదువుకునేవాళ్ళం తెలుగు నించి ఇంగ్లిష్ మీడియం కి మారిన కొత్తల్లో! కొత్త పదం కనిపిస్తే ఆ పదం లో ఏదో కిటుకుంది ఆ కిటుకు తెలియకపోవడం వల్లనే లెక్క రావట్లేదు అనుకునేవాళ్ళం .అవి మామూలు పదాలని తెలిసాక ఆ పదాలు సరదా తిట్లా లా మారిపోయాయి మా స్నేహితుల మధ్య"అన్నాను. "అవేం పదాలు మేడం" అందరూ నా వైపు చూసారు ఆసక్తిగా. "ఇంటర్ ఆలియా(inter-alia) విస్ -అ - విస్ (vis-a-vis)అనే పదాలు. వాటి వల్ల లెక్కకి ఏ సంబంధం లేదని తెలిసాక వాటిని తిట్లుగా ఉపయోగించేవాళ్ళం "అని చెప్పాను. పిల్లలు సరదాగా నవ్వారు. "ఇంక మేము అలా తిట్టుకోవచ్చన్న మాట" అంటూ.. మనసు కొంచెం మళ్ళింది ఆందోళన నించి. ఎవరో డవుట్ అడగడం తో గంట ఎలా గడిచిందో తెలియలేదు. వెనక్కి వెళుతూనే "నాకు ఫోన్ వచ్చిందా" అని అడిగాను శైలని ."అవును నువ్వు రాగానే చెప్దామనుకున్నా సుబ్బు గారు చేసారు. వెంటనే చెయ్యమన్నారు" అంది. నేను ఎంత వేగం గా ఫోన్ అందుకున్నానో నాకే తెలియదు. కానీ ఫోన్ ఎంగేజ్ వస్తోంది. అదృష్టం కొద్దీ ఈ గంట ఫ్రీ. మళ్లీ మళ్ళీ చేయగా సుబ్బు ఎత్తాడు. ఏం చెప్తాడో అని ఒకటే టెన్షన్. "ఇంటికొచ్చెయ్ పావనీ పని అయిపోయింది" అన్నాడు. నా చెవులు నేనే నమ్మలేదు. ఒక నిమిషం మెదడు బ్లాంక్ అయింది. నో రియాక్షన్...!!! "పావనీ ఆర్ యూ ఓకే" శైలు అడిగింది. నేను గొంతు పూడుకుపోవడంతో ఏడ్చేస్తున్నాను.. తను దగ్గరకొచ్చింది. చేతి మీద చెయ్యేసి పావనీ అని ఖంగారు పడింది. మెల్లిగా "సుబ్బు వెళ్ళిన పని అయింది" అని చెప్పా.. శైలు మొఖం వెలిగిపోయింది.. "ఎవరికీ చెప్పకు మనిద్దరి మధ్యే "అన్నా. "ప్రామిస్ నేనెవ్వరికీ చెప్పను" అంది.. "ఐ యాం సో హాప్పీ "అంది సంతోషం గా.. "ఇంటికెళ్ళాలి ఎలా" అన్నా. "నువ్వు ఎవరితో ఏమీ చెప్పకుండా సునీత దగ్గరికెళ్ళి ఒంట్లో బాగాలేదని చెప్పెయ్. నీ క్లాస్ పద్దు తీసుకుంటుందిలే తనకి నెక్స్ట్ పీరియడ్ ఖాళీనే గా "అంది. "పాపం తనకి ఇబ్బంది కదా వరుసగా 3 క్లాస్ లు అయ్యాయి" అన్నా. "నీ మొహం లే అదేమీ అనుకోదు. పైగా సంతోష పడుతుంది. అందరూ వచ్చే ముందు నువ్వు పో.." నా పర్స్ చేతికిచ్చి గడప వైపు తోసింది.. ఒకే మరి బై అంటూ నేను రివ్వున పరిగెత్తాను. ఆఫీస్ దగ్గర ఆగగానే సునీత "ఏంటి మేడం అలా ఉన్నారు? ఒంట్లో బాగలేదా" అంది. నా కళ్ళు ఎర్రబారినట్లున్నాయి. "అవును సునీతా.. అందుకే ఇందాక కూడా క్లాస్ కి వెళ్ళలేకపోయా లస్ట్ క్లాస్ పద్మ మ్యానేజ్ చేస్తా అంది నేను ఇంటికి వెళ్ళనా" అన్నాను. "సరే వెళ్ళండి పద్మ మేడం కి నేను చెప్తాలే" అంది. మళ్ళీ నువ్వు చెప్పేదేంటి అన్నిట్లో నీ చెయ్యి ఉన్నట్టు ఫీలింగ్ కాకపోతే అనుకుంటూ పరుగు తీసాను. ఆటో తీసుకుని ఇంటికొచ్చేవరకూ మనసు మనసులో లేదు. సుబ్బు బయట రెడీ గా ఉన్నాడు "పద పోదాం "అన్నాడు . "అదే ఆటో లో వెళదాం బండి మీద రావడం కష్టం "అన్నాడు. సరే అన్నాను. "ఏమైనా తిని వస్తావా "అన్నాడు. "అక్కరలేదు ఆకలి దాహం ఏం లేవు పద . నేను ఉద్యోగం ఎప్పుడు మానాలి "అనడిగా.. "వెంటనే "అన్నాడు. "అసలెంత అదృష్టం తెలుసా 20 రోజులట" అన్నాడు. "నిజమా మరి ఎలా ఒప్పుకున్నారు" అన్నాను. "మనిద్దరం చాలా మంచివాళ్ళమని చెప్పాడుట చక్రవర్తి. అయినా వాళ్ళు పట్టించుకునే పరిస్థితిలో లేరుట" అన్నాడు. "సరిపోయింది లే" అన్నా సంతోషం గా. ఆటో దిగగానే ఒకతను ఇంట్లోంచి బయటికొచ్చి రండి రండి అని తీసుకెళ్ళాడు. కుర్చీలేసాడు ఒక పెద్దాయన. ఇద్దరు బుజ్జి బుజ్జి పిల్లలు ఆడుకుంటున్నారు. వాళ్ళని వాళ్ళ అక్క అజమాయిషీ చేస్తూ ఆట నేర్పిస్తూ ముద్దు చేస్తోంది. కుర్చీలో కూచుంటూ నేను పిల్లల్ని గమనిస్తూ దగ్గరికి రమ్మని పిలిచా. చిన్న వాళ్ళిద్దరూ నువ్వెవరు అన్నట్టు చూసారు. వాళ్ళక్క వాళ్ళని భుజాల మీద చేతులేసి నా దగ్గరికి తీసుకొచ్చింది. ఆంటీ పిలిస్తే వెళ్ళాలి అంటూ. అబ్బో పెద్ద ఆరిందానే అనుకున్న. నమస్తే పెట్టు అని తను కూడా నమస్తే అంది. 6 యేళ్ళు ఉంటాయేమొ అప్పుడే ఇద్దరు పిల్లలకి ట్రెయినింగ్ ఇస్తోంది నవ్వుకున్నా. చిన్న దాని చెయ్యి పట్టుకుని పేరేంటీ అన్నా. "చంద్ర వదన" అంటూ మా ఇద్దరికీ మంచి నీళ్ళు తెచ్చింది పెద్దది. అబ్బో నీ పీరేంటో అన్నా.. వెన్నెల అంది వెన్నెల కురిసినట్టు చిరునవ్వు నవ్వుతూ. భలే ఉన్నాయే మీ పేర్లు. మరి ఈ చిన్నారి పేరు పున్నమా అన్నా పిల్లని చూపిస్తూ కాదు ఉషా కిరణ్ అంది. అదేంటీ అది అబ్బాయిల పేరు కదా అన్నా తమాషాగా. ఉహూ కాదు. కిరణానికి ఆడ మగ తేడా ఉండదని తాతయ్య చెప్పాడు అంది పరిశోధన చేసినట్టు. అబ్బో నీకు చాలా తెలుసే అన్నా. ముఖం లో సిగ్గుతో కూడిన గర్వం తొంగి చూసింది. మా చేతుల్లో గ్లాస్ లు తీసుకుని వంటింట్లో పెట్టి వచ్చి చంద్ర వదన చేతులకి అంటిన మట్టి తన గవునుతో తుడిచింది. కుంచమంత కూతురుంటే మంచం దగ్గరికే కూడు అన్న గౌరీ మేడం మాటలు గుర్తొచ్చాయి. ఈ లోపు పెద్దాయన లోపలికెళ్ళాడు. నా సంతోషం ఒక్క నిమిషంలో ఎగిరిపోయింది. గదిలోంచి పెద్దగా ఏడుపులు వినిపిస్తున్నాయి. ఏమయి ఉంటుందో ఊహించగలను కానీ నో పెయిన్ నో గెయిన్ కదా. మనసు దిగులుతో నిండిపోయింది. వచ్చిన పని అవుతుందా కాదా. అనుమానం ఎక్కడో వేధిస్తొంది. దిగులుగా సుబ్బు వైపు చూసాను. ఫర్వాలేదు ఉండు అన్నట్టు చూసాడు. చూపు తిప్పి వెన్నెలని చూపించాడు. అ చిట్టిది నా కుచ్చెళ్ళు పట్టుకుని నా చీరపైనున్న పువ్వులని ఏరడానికి ప్రయత్నిస్తోంది. భలే క్యూట్ కదా అని సుబ్బుని చూసి నవ్వాను. చాలా సేపు నిరీక్షించాక పెద్దాయన బయటికి వచ్చాడు. అమ్మా లోపలికి పో అన్నాడు. కాళ్ళు వణుకుతుండగా వస్తావా అంటూ సుబ్బు వంక చూసాను. వద్దు నువ్వెళ్ళు అన్నట్టు సైగ చేస్తూ గది వైపు చేతులు చూపాడు. గుబులు గుబులుగా గుండె చెదరగా అన్నట్టు తడబడే అడుగులతో నా బిడ్డని కలవడానికి వెళ్ళాను. శోక దేవతలా ఉన్న స్త్రీమూర్తిని ఆమె చేతిలో మణి దీపంలా మెరిసిపోతున్న బంగారు తల్లిని చూసాను. పక్కనే ఉన్న ఆమె తల్లి ఆమె భుజం మీద చెయ్యేసి ఓదారుస్తోంది. కానీ ఆమెకి దుఖం కట్టలు తెంచుకుంటోంది. “నా కూతురి కాపురం నిలబెట్టడానికి మిమ్మల్ని దేవుడు పంపాడమ్మా నిన్ను నీ బిడ్డనీ దేవుడు వెయ్యేళ్ళు చల్లగా చూడనీ” అంది పెద్దావిడ. నా కళ్ళు ఆ బిడ్డని చూసి మిలమిలా మెరిసాయి. చేతులు జాపాను అప్రయత్నంగా. ఆ శోకమూర్తి వెక్కుళ్ళు పెడుతూ బిడ్డని నా చేతుల్లో పెట్టి రోదిస్తూ పక్క మీద వాలిపోయింది. తల్లి ఊరుకోబెడుతోంది. “పాడు దేవుడికి దయలేకపోతే ఏం చేస్తాం తల్లీ.. నీ కాపురం ముఖ్యం కదా కొంచెం ధైర్యం తెచ్చుకో. నీ పిల్లల జీవితాలు తండ్రి నీడన గడచిపోయే అదృష్టాన్ని వాళ్ళకి ప్రసాదించు. అదే నీ కర్తవ్యం” అన్నది ఆవిడ. నాకు గుండెల్లో చెయ్యిపెట్టి ఎవరో తిప్పినట్టయ్యింది. పాపని తల్లి వడిలో ఉంచి పెద్దావిడ చెయ్యి పట్టుకుని గబ గబా పక్కనున్న వంటింట్లోకి తీసుకుపోయాను చొరవగా. పిల్లని ఒళ్ళోకి లాక్కుంటూ తెల్లబోయి చూసిందా తల్లి. “అమ్మా 10 ఏళ్ళుగా పిల్లలు లేరని మొక్కని దేవుడు లేదూ ఎక్కని కొండా లేదు. ఎన్ని సార్లు ప్రయత్నించినా దొరికినట్టే దొరికి, కులం వల్లో, తలితండ్రులు మనసు మార్చుకోవడం వల్లో, ఇంకెవరో డబ్బున్న వాళ్ళు దొరికో ఏదో కాలణాల వల్ల దత్తత తీసుకోలేకపోయాము. అన్ని ఫలించి ఎవరో పిల్లని దత్తతకి ఇస్తారని ఒక స్నేహితుడి ద్వారా తెలిసి వచ్చాము. కొన్ని విషయాలు చెప్పాడు కానీ దత్తత ఎందుకిస్తున్నారంటే మాత్రం తెలీదన్నాడు. ఇక్కడ పరిష్తితి చూస్తే సగం అర్థం అయినట్టూ సగం కానట్టూ ఉంది. ఇంతకీ దత్తత ఎందుకిస్తున్నట్టు” అన్నాను. “ఉద్యోగం చెయ్యక్కరలేదు కానీ చదువుకున్న పిల్ల కావాలని చేసుకున్నారు. మొదటి మగ పిల్లాడు పుట్టలేదని సూటీ పోటీ మాటలు అన్నా మగ సంతానం ఉందని జాతకం లో ఉందని ఊరుకున్నారు. రెండో కానుపులో కవల పిల్లలు ఆడపిల్లలయ్యేసరికి అమ్మాయిని చాన్నాళ్ళు తీసుకెళ్ళలేదు. అల్లుడ్ని బతిమాలుకుంటే కవలల్ని తీసుకు రాకపోతే రమ్మన్నాడు. అది వెళ్ళనన్నా మేమే బలవంతంగా పంపించాము. 10 రోజుల్లో పిల్లలు బెంగ పెట్టుకున్నారని చెప్తే దింపి పోయాడు. మళ్ళీ కడుపొచ్చిందని తెలిసి “ఈ సారి మగ పిల్లాడు పుట్టకపోతే నలుగురు పిల్లలతో పుట్టింట్లోనే ఉండు రావక్కరలేద”ని చెప్పి వెళ్ళారు. ఆ నాటి నించీ వచ్చింది లేదు చూసింది లేదు. మగ పిల్లాడు పుడితే చెప్పి పంపండి అప్పుడొచ్చి చూస్తా. ఆడ పిల్ల పుడితే చెప్పక్కరలేదు నా పెళ్ళాం పిల్లలు పోయారనుకుంటా అని చెప్పి వెళ్ళాడు. ఆ నాటి నుండీ నా బిడ్డ తిండీ నిద్ర సరిగ్గా లేక ఒకటే బెంగ పెట్టుకుంది. దేవుడు కరుణించకపోతాడా అని వెయ్యి దేవుళ్ళకి మొక్కుకున్నాం తీరా 20 రోజుల క్రితం మళ్ళీ మహలక్ష్మి పుట్టింది. దాని దురదృష్టం ఏం చేస్తాం..” కొంగుతో కళ్ళు తుడుచుకుంది పెద్దావిడ. “మరి ఇప్పుడెలా” అన్నాన్నేను అవాక్కయిపోతూ. “ఇద్దరు పెద్దమనుషుల్ని తీసుకుని భయం భయంగా వెళ్ళారు మా వారు విషయం చెప్పడానికి. అదృష్టం కొద్దీ వాళ్ళ ఊర్లో ఇద్దరు పెద్దమనుషులు కూడా వెంట వెళ్ళారుట. అసలు నవ్వు లేని ఈయన మొహం చూడగానే ఎందుకొచ్చారు చెప్పద్దన్నాగా అన్నాడుట. వచ్చిన పెద్దమనుషులు నలుగురు కూచుని చదువుకున్న వాడివి ఇలా చేస్తే ఊరికి చెడ్డపేరు కదా అని బాగా ప్రాధేయపడితే, ఇద్దరు పిల్లల్ని మించి భరించే శక్తి నాకు లేదు. ఒక పిల్లతో వస్తే మళ్ళీ ఇంకో ప్రయత్నానికి గడువిస్తాను. అప్పుడు పిల్లాడు పుట్టకపోతే ఇంక దానికీ నాకూ చెల్లు అని వరమిచ్చాడు. నలుగురు పిల్లల్ని భరించే శక్తి మా పేద కుటుంబానికి లేదు. ఈ పుట్టిన బిడ్డని మీకిస్తే ఇంకో ఇద్దరు ఎడ పిల్లల్ని నేను చూసుకుంటూ చంటిదాన్నిచ్చి పంపుతాము. ఏంచెయ్యగలం అంతకంటే” అంటూ ఆవిడ కళ్ళు తుడుచుకుంది. నాకు ఒళ్ళు దహించుకుపోతోంది. మగ పిల్లాడు పుట్టే దాకా వరమిచ్చాడా.. ఏం మాట్లాడుతున్నారు వీళ్ళసలు. ఈ విషయం మా మావగారికి కనక తెలిస్తే ఎంత ఖర్చైనా ఫర్వాలేదు ఆ పురుష పుంగవుణ్ణి కటకటాల వెనక పెట్టిచ్చేదాక వదలరు. నేను పిల్లని తీసుకెళ్ళడానికొచ్చానని ఒక నిమిషం మర్చిపోయాను. ముందు గదిలోకి వచ్చి సుబ్బు పక్కని కుర్చీలో కూచుండిపోయా. “అమ్మా ఏమీ అనుకోకపోతే మీ అమ్మాయిని ఒక సారి ఇక్కడికి రమ్మంటారా” అన్నాను. ఆవిడ వెళ్ళి కూతురిని తీసుకొచ్చారు. ఇందాక చూడలేదు కానీ బంగారు బొమ్మలా ఉంది ఆ బాలెంత. అందుకే ఈ బుడి బుడి బుజ్జాయిలందరూ ఇంత కళగా ఉన్నారని అనిపించింది. ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీలో కూచుంది. నా కంటే బాగా చిన్నది. “మాకు దేవుడి దయవలన ఆదాయానికి లోటు లేదు మీ పిల్లల్లో ఒకళ్ళని కాకుండా ఇద్దరిని తీసుకుంటే మీకు అభ్యంతరమా” అన్నాను. సుబ్బు ఆశ్చర్యంగా నా వైపు చూస్తూ వాళ్ళు ఏమనుకుంటారో అని ఖంగారు పడ్డాడు. “నా భర్త, నేను మా ఇద్దరి మధ్య ఆడ మగ అని తేడా లేదు. నేను ఏ నిర్ణయం తీసుకున్నా అతను కాదనడు. అది అతనికి నా నిర్ణయం మీద ఉన్న నమ్మకం అందుకే అతన్ని విడిగా అడగాల్సిన అవసరం రాలేదు. నాకు, మీకు ఇష్టమయితే ఇద్దరిని తీసుకుంటా” అన్నాను. ఆవిడ “కొంచెం టయిం కావాలి” అంది. పెద్దావిడ ముఖంలో ఇంకొంచెం బాధ్యత బరువు తీరుతాయని సంతోషం కనిపించింది. “పోనీలేమ్మా మీ దగ్గర పిల్లలు సలక్షణంగా పెరుగుతారని ధైర్యంగా ఉంది” అనేసింది భరోసా ఇస్తున్నట్టు. “సరే మరి మేము వెళ్ళి రామా” అన్నాను. బిడ్డని చేతికిస్తూ ఘొల్లున ఏడ్చింది ఆవిడ. బిడ్డని ఊరికే తీసుకెళ్ళకూడదని తెచ్చిన ప్యాకెట్ పురిటి మంచం మీద పెట్టి బిడ్డని ఎత్తుకున్నా. పాపాయికి సంబంధించిన కాసిని బట్టలు, దంచిన సామ్రాణి , 11 వ రోజు ఇంట్లో ఆముదపు దీపం పెట్టి చేసిన కాటుక, సగ్గుబియ్యంతో చేసిన చాదు బొట్టు డబ్బా, పాపాయి కోసం విసిరిన సున్నిపిండి సర్ది ఉంచిన బుట్టని చేతికిస్తూ వస్తువులని వివరించింది పెద్దావిడ. “అమ్మా ధన్యవాదాలు మమ్మల్ని ఆశీర్వదించండి” అని బిడ్డని ఎత్తుకుని ఆవిడ పాదాలు తాకాను. “నువ్వు కూడా ఈ నాటితో నా బిడ్డవయ్యావు తల్లీ ఏ నాటి బంధమో ఇది” అన్నారావిడా ఆర్ద్రతగా. ఇంటికి బయల్దేరిన మా ఇద్దరికీ కొండంత సంబరంగా ఉంది. ఎవరెస్టు శిఖరం ఎక్కినట్టు గాల్లో తేలుతున్నాట్టు, దేవుడు దిగి వచ్చి అద్భుతమైన మణిని మా చేతిలో పెట్టినట్టు అపూర్వంగా అనిపిస్తోంది. అసలు ఈ ఆనందాన్ని ఎలా వర్ణించాలో తెలియట్లేదు. కొంచెం ఎక్కడొ చిన్నగా బాధ లాంటిది కలుగుతోంది కానీ ఈ ఆనందం ముందు అది తేలిపోతోంది. పాపం ఆ తల్లి ఎంత బాధ పడుతోందో అన్నా. “మనం చీకట్లని వెనుక వదిలి ఈ ఆ లేత చంద్ర కిరణంతో ముందుకు పోయి వేల పున్నములు సృష్టిద్దాం, అవన్నీ తలుచుకోకు ఇంక మనకి వెలుగే వెలుగు” అన్నాడు సుబ్బు. అవును కదా అని పాపని దగ్గరికి తీసుకున్న.. ఆటోలొ పాపని నేను పొదివి పట్టుకుంటే సుబ్బు ఒక చేతిని నా భుజాల మీద వేసి నన్ను దగ్గరగా పొదువుకుంటూ ఇంకో చేయి పాప మీద వేసి అద్భుతాన్ని చూసినట్టు చూస్తున్నాడు.. ఏయ్ అలా చూడకు బిడ్డకి ద్రిష్టి తగులుతుంది అన్నా.. నాన్న ద్రిష్టి తగలదు పిల్లా తల్లి దృష్టి గడపదాటదంట నేను ఎంత చూసినా ఫర్వాలేదు నువ్వు మాత్రం చిట్టి తల్లిని తదేకం గా చూడబోకు అన్నాడు సుబ్బు నన్ను ఆటపట్టిస్తూ...హాయిగా నవ్వుకున్నాము ఇద్దరమూ. సుబ్బు వచ్చేముందు స్నేహితుడు సంపత్ కి ఏం పురమాయించి వచ్చాడో కానీ ఇంటికెళ్ళేటప్పటికి అమ్మ, నాన్న, అత్తయ్య, మావయ్య గారు, బావ గారు, అక్క అందరూ వచ్చి ఉన్నారు. అత్తయ్య మా ముగ్గురికీ ఎర్రనీళ్ళు దిష్టి తీసి , మా ఇద్దరినీ పేర్లు చెప్పమన్నారు. నేను సుబ్బు పాపాయి వచ్చాం తలుపు తీయండి అంటూ సుబ్బు పేరు చెప్పడానికి బోల్డు సిగ్గుపడిపోయాను నేను. పాపాయిని అందరూ తనివితీరా చూసుకుంటున్నారు. బాల శశిరేఖలా ఉంది శశిరేఖ అని పెడదామా పేరు అన్నారు మావయ్య గారు. నాన్నా కొంచెం తేడా శశి కిరణ్ అని పెడదామన్నాడు సుబ్బు. బ్రహ్మాండంగా ఉందని అందరూ ఒప్పేసుకున్నారు. మర్నాడు శనివారం 21 వ రోజు కాబట్టి ఈ దేవత నాకే పుట్టినట్టు 21వ రోజు చేసే సంబరాలన్నీ చేయించారు అమ్మ అత్తయ్యా కలిసి. పేరు పెట్టడం ఉయ్యాల్లో వెయ్యడం తో బాటు దత్తత తీసుకోవడం కూడా పూర్తి అయింది. మా కుటుంబం కాక ఇంకో చుట్టుపక్కల ఉన్న 10 కుటుంబాలే అయినా ఒక రోజులో అన్ని ఏర్పాట్లు ఎలా జరిగాయో అసలది కలో నిజమో నాకు అర్థం కావట్లేదు. మెళకువ వస్తే కల పోతుందేమో అన్నట్టు నేను అదో ట్రన్స్లో ఉన్నట్టున్నా. నాన్న, మావయ్య గారు, బావగారు ,సుబ్బు బయట పనులు, అమ్మ, అత్తయ్య అక్క ఇంట్లో పనులూ చూసుకుంటే ఎందుకవవు. ఆదివారం పూర్తిగా పాపాయిని వదలకుండా ఉన్నా. వంటింట్లోకి అసలు వెళ్ళను కూడా లేదు. శుక్రవారం ఒంట్లో బాగోలేదని వచ్చేసా కాబట్టి శనివారం సిక్ లీవ్ అనేసుకుని ఉంటారు కానీ ఆదివారం దాటాక మర్నాడు సోమవారం కాలేజ్ కి వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. స్వర్గం లోంచి ఎవరో బలవంతం గా లాక్కెళుతున్న ఫీలింగ్ వస్తోంది. ఇంక రానని చెప్పినా ఇంకొకళ్ళు దొరికేవరకైనా వెళ్ళాలి. ఒక వారం అయినా పడుతుంది. అమ్మని అత్తయ్యని ఒక వారం ఉండమన్నా. ఎందుకుండరూ బంగారు బొమ్మ దొరికితేనూ. అత్తయ్యని ఎప్పటినించో వచ్చెయ్యండి అత్తయ్యా అని అడిగేదాన్ని. మీ ఇద్దరి మధ్యలో ఎందుకమ్మా అవసరం వచ్చినప్పుడు వస్తాలే అనే వారు ఇంక వదులుతానేంటీ నా దగ్గరే అని అక్కతో గట్టిగా చెప్పేసా కూడా. అమ్మ సరే సరీ ఏదో వంక చెపుతుంది ఎప్పుడూ ఈ సారి ఆ పప్పులేం ఉడకవు. క్లాస్ కి వెళుతూ పద్దుతో ఈ క్లాస్ తర్వాత నీకు శైలు కీ నాకు ముగ్గురికీ ఖాళీయే కదా కింద క్యాంటీన్ కి వెళదాం అన్నా.. అలాగే అంది. క్యాంటీన్ లో కూచుని మళ్ళీ టయిం అయిపోకముందే అన్ని సంఘటనలూ గబ గబా చెప్పేస్తున్నా. వాళ్ళని అసలు మాట్లాడనియ్యకుండా మాట్లాడినా ఇంకా బోల్డు మాటలు పుట్టుకొచ్చేస్తున్నాయి వేగంగా. ఇద్దరూ అబ్బురబడి వింటున్నారు. వాడిని నరికెయ్యాలి అంది శైలు కోపంగా.. మళ్ళీ వెళతానంటోందా పతివ్రత అంది ఈసడింపుగా.. ఆ అమ్మాయి ఏమీ అనట్లేదే వాళ్ళమ్మ మాత్రం తండ్రిలేని పిల్లల లాగా పెరగడం ఇష్టం లేదు కాబట్టి పంపుదామనే అనుకుంటోంది అన్నా. ఇప్పుడు నలుగురిని భరించలేని వాళ్ళు మళ్ళీ పిల్ల పుడితే ఐదుగురిని ఎలా పెంచుతారుట అంది శైలు మళ్ళీ. మా ముగ్గురిలో పద్దు కి చాలా ఓర్పు. ఎవరినయినా కూల్ చేస్తుంటుంది. పెద్ద కుటుంబంలోంచి వచ్చి ఉమ్మడి కుటుంబం లో ఉంటుంది. శైలూ ఆగవే తల్లీ అంత కోపం తో ఇప్పుడు పిల్లలకి చదువేం చెప్తావు అంది. నాకు చెప్పు తాడో పేడో తేల్చిపడేస్తా కేస్ పెట్టేద్దాం వాడి మీద తెలిసాక మనకి కూడా బాధ్యత ఉంటుంది కదా మంచి పౌరులుగా అంది శైలు. తొందర పడకు శైలు నిదానం గా ఆలోచిద్దాం అంది పద్దు క్లాస్ అయ్యాక ఫ్రీ పీరియడ్ లో మాధవ్ సార్ దగ్గరికెళ్ళా. చెప్పండి మేడం అన్నారు. సార్ నేను ఉద్యోగం మానెయ్యాలనుకుంటున్న మీకు చెప్దామని వచ్చా అన్నాను. అయ్యో మీకు మేము ఏమైనా ఇబ్బంది కలిగిస్తున్నామా మేడం అన్నారాయన అయ్యో అదేం లేదు సార్. నేను పాపని దత్తత తీసుకుంటున్నా. మరి తనని చూసుకోవడానికి టయిం ఉండాలి కదా అన్నా. ఓహ్ అవునా.. హార్టీ కంగ్రాజులేషన్స్ మేడం అన్నారు. కానీ మాకు ఇంకోళ్ళు దొరికేవరకైతే చేస్తారుగా అన్నారు. ఒక వారం ఉంటానండీ అంతకంటే ఉండలేను క్షమించండి అన్నాను. సీనియర్ లెక్చరర్లు దొరకడం కష్టం మేడం. ఏదైనా ఆలోచించాలి అన్నారు. పద్మ మేడం చాలా యేళ్ళుగా పని చేస్తున్నారు కదా సార్ నా సబ్జెక్ట్లు ఆవిడకి ఇచ్చి ఇంటర్ కి చెప్పేవాళ్ళని చూద్దామా ఫ్రెషెర్స్ అయినా ఫర్వాలేదు కద సార్ అలా కొంచెం ఈసీ అవుతుందేమో అన్నాను. గుడ్ ఇయిడియా మేడం. మీరు వెళ్ళినప్పుడు పద్మా మేడం ని పంపండి. ఆవిడ ఒప్పుకుంటే ఇంటర్ లెక్చరర్ కి ఆడ్ వేయిస్తాను రేపు పేపర్ లో మీకు ఎవరైనా తెలిసినా చెప్పండి అన్నారు. తప్పకుండా సార్ థ్యాంక్ యూ అని వచ్చేసాను. పద్దుకి తెలిస్తే ఎగిరి గంతేస్తుంది కానీ, ఇస్తారో ఇవ్వరో తెలియకుండా నేను చెప్పడం బాగోదు. ఈ వారం లో గట్టిగా ప్రయత్నిస్తామండీ.. మీ లాంటి మేడం ని పోగొట్టుకోవడం మా దురదృష్టం.. మీరు మళ్ళీ ఎప్పుడు రావాలనుకున్నా రావచ్చు. మా కాలేజ్ తలుపులు మీ కోసం ఎప్పుడూ తెరిచే ఉంటాయి అన్నారు మాధవ్ సార్. థ్యాంక్ యూ సార్. అని బయటికి వచ్చేసి పద్దుతో మాధవ్ సార్ నిన్ను కలవమన్నారు అన్నా.. అలాగే కానీ.. ఏంటే బాబూ శ్రీముఖం ఏమన్నా ఇస్తారా అంది.. ఏమో తెలీదు క్లాస్ ల గురించేదో అనుకుంటా అన్నా .... రెండు రోజుల పాటు లంచూ బ్రేకూ ఖాళీ పీరియడ్లలో బుర్ర తినేస్తున్నానేమో, బుధవారం సాయంత్రం అక్కడికెళదామా ఒక సారి అంది పద్దు. బస్ ల కోసం వెయిట్ చెయ్యద్దు ఆటో లో వెళదాం శశి ని చూడాలి అన్నాన్నేను. సరే అన్నరిద్దరూ. పెద్దవిడ వచ్చింది. అమ్మా మీ అమ్మాయితో మాట్లాడాలి అన్నాను. రండి అని కుర్చీలు చూపించింది. ఆ అమ్మాయి వచ్చింది. పూర్తిగా వాడిన మల్లె తీగలాగా కళా విహీనంగా ఉంది. అమ్మయ్య మీరు ఉన్నారు.. వెళ్ళిపోయి ఉంటారేమో అని భయపడ్డా అన్నా. పాప ఎలా ఉంది అని అడిగింది దీనంగా. బంగారం లా ఉంది అమ్మ అమ్మమ్మ పెద్దమ్మ ముగ్గు రి సేవలు పగలు, అమ్మ నాన్న మెళకువగా ఉండి రాత్రి సేవలు నవ్వించడానికి ప్రయత్నించా. కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరిగాయామెకి. వీళ్ళు నా క్లోస్ ఫ్రెండ్స్. మిమ్మల్ని చూస్తానంటే తీసుకొచ్చా అన్నా. ఇంకో పిల్లని దత్తత అడగడానికొచ్చారేమో అన్నట్టు చూసిందామె. సారీ అండీ ఇంక పిల్లల్ని ఇవ్వను అంది. అదేమీ మీరు వెళ్ళరా అత్తగారింటింకి అన్నాను. లేదండీ వెళ్ళను అంది.. అదేమీ అంది పద్మ అనునయంగా. ఆడ మగ అని తేడా లేకుండా ఒకేలా కష్టపడి కన్న పిల్లని అందరూ ఆహ్వానించాలని తల్లికి ఆశగా ఉంటుంది కదండీ.. మళ్ళా పుట్టేది పిల్లా పిల్లాడా అని టెన్షన్ పడుతూ అక్కడ ఉండలేను అంది ఆమె. వెరీ గుడ్ అంది శైలు.. అసలు నేను అది చెప్దామనే వచ్చాను అంది. ఆమె సన్నగా నిర్వేదంగా నవ్వింది. కానీ నేను నా పిల్లలు అమ్మా నాన్న కి బరువు అందుకని.... ఆగిందామె. అందుకని.. రెట్టించింది పెద్దావిడ ఆమె నోటి నుంచి ఏంవస్తుందో అని ఖంగారు పడుతూ... ఉద్యోగం చేద్దామనుకుంటున్నా ఇక్కడే ఉండి కానీ.... అంది ఆ అమ్మాయి. చప్పట్లు కొట్టింది పద్దు, సెహబాష్ నేను అసలు ఎక్స్పెక్ట్ చెయ్యలేదు అంటూ. కానీ ఏంటి మళ్ళీ అంది శైల .. అంటే ఇప్పటి వరకూ ఏమీ చెయ్యలేదు కదా ఇప్పటికిప్పుడు ఏం దొరుకుతాయని అంది .ఏం చదువుకున్నారు అని అడిగా. ఎం కాం అంది. ఎప్పుడైనా పని చేసారా అన్నా. లేదు ఫయినల్ పరిక్ష మర్నాడే పెళ్ళయింది తర్వాత వరసగా పిల్లలు అంది. ఇంటర్మీడియట్ కి అకవుంట్స్ చెప్పగలరా అన్నాను. చెప్పగలనండీ బీ కాం, ఎం కాం చేస్తున్నప్పుడు ట్యూషన్లు చెప్పేదాన్నండీ అంది నిదానం గా. అమ్మాయీ నువ్వలా ధైర్యంగా ఉండు.. వెంట మేము ముగ్గురం ఉంటాము. నీ తోబుట్టువులనుకో అంది పద్దు. వీళ్ళిద్దరి సహాయం తీసుకుని మెత్తగా ఆగిపోతావేమో నా సాహాయం తీసుకోవాలమ్మోయ్ వాడిని వదిలేది లేదు మళ్ళీ నేనొక్కదాన్నొస్తా మాట్లాడదాం అంది శైలు. మావయ్యగారిని కూడా పంపుతా నువ్వెప్పుడొస్తావో చెప్తే అన్నాన్నేను ధైర్యంగా. చీకటయింది వెళ్ళొస్తాం అన్నాన్నేను. ఆమె గడప దాకా వచ్చింది. ఆ అమ్మాయి కళ్ళళ్ళో నిబ్బరంతో మెరిసిన మెరుపుకి చందమామకి సందేహం వచ్చినట్టుంది .నన్ను చందమామ అంటూనే వచ్చింది పోయింది అని స్త్రీ లింగం తో పిలుస్తారు నేను స్త్రీలింగమా పుల్లింగమా అని మబ్బు చాటుకెళ్ళి తారతో గుసగుసలాడాడు . నువ్వు ఏ లింగమైనా ఆ అమ్మాయి కళ్ళలో మెరుపులా వెలుగియ్యడమే నీ పని ఆ వెలుగుకి లింగ బేధం లేదు అంటూ చెవి మెలిపెట్టి మబ్బు చాటు నుండి ఇవతలికి లాగింది తార. ఆకాశం లో వెన్నెల చల్లగా నవ్వింది.

భూత యజ్ఞం

చిత్రం: తూలిక, కెనడా "నైష్టిక హిందువులకు కొన్ని నిత్య కర్మలు విధించి ఉన్నాయి. ఒకటి భూత యజ్ఞం- అంటే అల్పపరిణత జీవరూపాలకు మేత పెట్టడం. సృష్టిలో అల్పమైన అపరిణత జీవుల పట్ల మనిషి తనకున్న బాధ్యతల్ని గ్రహించుకోవాలన్న దానికి ఇది ప్రతీక. రెండవది పితృ యజ్ఞం- అంటే పితృదేవతలకు తర్పణాలు ఇవ్వడం. మూడవది నృ యజ్ఞం-అంటే ఆగంతకులకు గానీ, బీదవాళ్లకు గానీ అన్నం పెట్టడం. మానవుల విషయంలో ఇప్పుడు తనకున్న బాధ్యతలకు, సమకాలికుల విషయంలో తనకున్న విధులకు అది చిహ్నం" ఒక యోగి ఆత్మ కథ 44 అధ్యాయం చదువుతున్నప్పుడు, ఇవన్నీ తెలియకుండానే ఉత్తమ కర్మలు ఆచరించిన నా ఊరి మనుషులు నాకు గుర్తొచ్చారు. ఊరకుక్కలు అయినప్పటికీ, వాటిని తమ పెంపుడు కుక్కలుగా భావించి, వాటి కోసం అన్నం ఎక్కువ వండిన ఇల్లాళ్ళు, పాలు దొరకని దరిద్రంలో కూడా తాము తాగాల్సిన పాలలో చిటికెడు పాలు పిల్లిపిల్లకి పోయాలని తాపత్రయ పడే చిన్నారులు, పెత్తరమాస అంటూ అప్పో సొప్పో చేసి, బ్రాహ్మణులని ఇంటికి పిలిచి, పొత్తర్లు ఇచ్చే సాదా సీదా జనాలు, తమ కన్నా తక్కువ అనుకున్నవారికి తమకి ఉన్న దాంట్లోనే కొంత సర్దే సామాన్యులు గుర్తొచ్చారు. కంటి చెమ్మ గుండెకి అంటేలా గుర్తొచ్చారు. ఇక పిచికల కోసం ధాన్యం కంకులు గుమ్మానికి వేలాడదీసే రైతు కుటుంబాలు, పావురాలకి మూడుపూటలా నూకలు విసిరే ముస్లిము సోదరులూ ఎలా మరపుకి వస్తారు అసలు ఎవరికైనా. అదే కదా జీవితమంటే అనిపిస్తుంది కదూ.. 20 ఏళ్ళక్రితం ఇల్లు, ఊరు దాటేసినా ఆ జ్ఞాపకాలు ఇప్పుడు చూసినంత తాజాగా ఉంటాయి మరి. కెనడాకి వచ్చిన కొత్తల్లో ఒక పాకీస్తానీ వాళ్ళ ఇంట్లో అద్దెకి ఉండేవాళ్ళం. వాళ్ళు ప్రతి పూటా ఇలాగే పక్షుల కోసం ధాన్యం జల్లుతుంటే, పిల్లలు కూడా సరదా పడుతూ చల్లుతూ ఉండేవారు ఇంటి వెనక పెరట్లో. కొంత కాలానికి ఒక గుజరాతీ సహ ఉద్యోగి కూడా భోజనాల సమయంలో మాట్లాడుతూ, తనకి ఏ దేశంలో ఉన్నా తండ్రికి పిడచపెట్టకుండా, పక్షులకి ధాన్యం వెయ్యకుండా ఒక్క రోజు కూడా తోచదని చెప్పగానే భలే మురుపు అనిపించింది. నన్ను ముట్టుకోకు నామాల కాకి అనే ఈ రోజుల్లో, ఏ దేశమేగినా ఎందు కాలిడినా ఇలాంటి వాళ్ళు మంచి పనులు ఎప్పటికీ ఆపకపోవడం కొంత ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించి గర్వపడేలా చేసిన మాట వాస్తవం. అప్పుడు బేస్మెంట్లో నించి ఇంటి వెనక పెరట్లోకి (పైన ఇంటి వాళ్ళు ముద్దుపడి పిల్లలని పిలిస్తే తప్ప) వెళ్ళడం కుదరదు కాబట్టిన్నీ, ఇంటి ఎదురుగా మెయిన్ రోడ్డు హడావిడి కాబట్టిన్నీ, మనకంటూ స్వంత ఇల్లు కొనగానే పక్షులకి ధాన్యం వేసే ఈ మంచి అలవాటు మనం కూడా చేసుకోవాలని పక్కా నిర్ణయం తీసుకున్నాము పిల్లలతో కలిసి. 8 ఏళ్ళవరకూ ఇల్లు కొనడం అవలేదు కాబట్టి, ఆ ఇంటినించి ఇంకో బేస్మెంట్ లోకి మారగానే మరపున పడిపోయింది ఆ విషయం. ప్రతి ఆరు నెలలకో కొత్త ఉద్యోగం ఆ రోజుల్లో. రెండేళ్ళ తర్వాత నేను పని చేస్తున్న ఆఫీసులో ఆఫ్రికా పెద్దావిడ మరియా ఒకటే చిరుబురులాడుతూ కనిపించింది ఒకరోజు. పని చేస్తున్నంత సేపూ జోకులేసినా మొహం విప్పారలేదు. నెమ్మదిగా లంచ్ టైముదాకా వేచి, శాంతి కపోతం ఎగురవేసే ప్రయత్నం చేసాను. అబ్బే, మాటా ఉలుకూ లేదు. "ఏంటి సంగతి? పాప ఏడ్చిందా? వుడ్వార్డ్స్ గ్రైప్ వాటర్ పట్టకపోయావూ" అన్న రేంజ్ లో నేనూ పట్టువదలని విక్రమార్కిలా వెంటపడ్డాను. నా డిపార్టుమెంట్ లో ఎవరైనా అలా ఉంటే నాకు తోచదు మరి! ఎట్టకేలకు చిరాకు పడితూ, "భారతీయులంటే నాకు అసహ్యం పుడుతోంది" అంటూ ఢామ్మని పేలే మందుగుండు లాంటి మాట పేల్చింది. వామ్మో ఏమయిందిరా బాబూ అనుకుంటూ, బుజ్జగించి అడిగాను.. "వాట్ ఈస్ ద మ్యాటర్? నాకు ఇప్పుడే తెలియాలి" అని. ఆమె చెప్పిన విషయం విని, నెమ్మదిగా తింటున్న అన్నం మూత పెట్టేసి చెయ్యి కడిగేసుకున్నాను. మనసు బాధగా మూల్గింది. పాత కంపెనీలో గుజరాతీ సహోద్యోగి తులసీ కుమార్ గుర్తొచ్చాడు. విషయం ఏమిటి అంటే, ఇక్కడ ఇళ్ళకి ఇంట్లోంచి చలువ, వేడి తాలూకు గాలి బయటికి వెళ్ళే ఎక్సాస్ట్ ఫ్యాన్ ఒకటి ఎప్పటికీ తిరుగుతూ ఉంటుంది. ఇంకెక్కడా స్థలం లేనట్టు పిట్టలన్నీ ఆ ఫ్యాన్ కింద గూడు పెట్టుకుంటాయి. ఇంటి ఓనర్లు గమనిస్తే, అనిమల్ కంట్రోల్ వాళ్ళని పిలిపించి, అవన్నీ జాగ్రత్తగా తీయిస్తారు. అవి కేవలం పిట్టపిల్లల క్షేమం కోసం అని కాదు, అవి ఇంటిలోపలి దాకా వెళ్ళాయంటే, ఇంటికి కూడా అనర్థమే. అలాగే ఉడతలు. అవికూడా ఇంటికి చిన్న చిల్లు కనిపించినా కాపురం పెట్టేస్తాయి. అలా ఆ రోజు ఉదయం ఫ్యాన్ తాకిడికి పిట్టపిల్లలన్నీ ముక్కలయ్యి కింద పడిపోయాయిట మరియా ఇంట్లో. పిట్టలు ఎందుకు వస్తున్నాయని ఆరా తీస్తే, ఇంటి చుట్టు పక్కల ఉన్న భారతీయులు పక్షులకోసం గింజలు, దాణా వేస్తున్నారని తెలిసి, ఆ కాలనీలో అలా వెయ్యవద్దని ఒక నోటిస్ జారీ చేసారుట. కొంత వరకూ ఫర్వాలేదు అనుకున్నారట కానీ, కొందరు భారతీయులు దొంగ చాటుగా అయినాసరే పక్షులకి గింజలు వెయ్యడం మానట్లేదుట. ఏమైనా అంటే, భూత యజ్ఞం చేస్తున్నామని, పక్షులకి పెట్టకపోతే వారు భోజనం చేసినా దుఖంగా ఉంటుందని చెప్పారుట. అదేం భూత దయ అని చెడా మడా తిట్టిపోసింది మరియా. అదన్నమాట సంగతి. అప్పట్లో తులసీ కుమార్ " నాకు పక్షులంటే ఇష్టము. రోజూ గింజలేస్తాను. మా తండ్రిగారు పిట్టల రూపంలో వచ్చి తినడానికి ఒక అన్నం ముద్ద వెనక పెరట్లో గోడ మీద పెడతాను. కానీ ఇంటి దగ్గర కొందరు ఆఫ్రికన్లు ఉన్నారు. వాళ్ళకి నన్ను చూస్తే కడుపుమంట. గింజలు దొంగతనంగా వెయ్యాల్సి వస్తోంది అని చెప్పినప్పుడు " అదేం మాయ రోగం " అని నేను కూడా తిట్టినట్టు గుర్తొచ్చి, సిగ్గుపడ్డాను. భూత యజ్ఞం చెయ్యచ్చు కానీ , వాటి ప్రాణ హాని కలిగేలాగానో, జనాల ఇళ్ళకి డ్యామేజ్ జరిగేలాగానో చెయ్యడం అవసరమా? ఈ దేశంలో ఉన్నప్పుడు, ఇక్కడి దేశ కాల పరిస్థితుల ప్రకారం ఇచ్చిన పద్ధతులు ఆర్డర్స్ పాటించాలి కదా అనిపించింది. మీరేమంటారు?

చీకటింట్లో చిక్కు తీసా

చిత్రం: తూలిక, కెనడా 

'సరిగ్గా కూర్చోవే ఈ జడ వేయలేక చస్తున్నా' అంది పెద్దక్క. 'అబ్బా నెమ్మదిగా దువ్వు అన్నా నేను' వెనక్కి తిరిగి అక్కని చూస్తూ. 'ఏంటి నెమ్మదిగా దువ్వేది? జుట్టు చూడు ఎలా చిక్కులు చేసుకున్నావో' గట్టిగా దువ్వింది అక్క. 'నేనేం చేశాను' అన్నా నేను ఉక్రోషంగా. 'రిబ్బన్లు తీసేస్తావుగా' నెత్తి మీద మొట్టికాయ వేసింది. 'నేను జడ వేసుకోను పో'  అన్నా నేను విసురుగా .

'బూచిలా ఎలా ఉన్నావో చూడు! అక్క చెప్పినట్టు జడ వేసుకో' అంది అమ్మ మురిపెంగా చూస్తూ. 'నువ్వు వెయ్యీ అంటూ అమ్మ దగ్గరికి పరిగెత్తాను. అమ్మ అయితే నెప్పెట్టకుండా నిదానంగా జాగ్రత్తగా చిక్కులు తీసి జడ వేస్తుంది. కానీ అమ్మకి తీరిక ఉండదు. ఎప్పుడు చూసినా వంట చేస్తూనో, బియ్యం విసురుతూనో, వడ్లు చెరుగుతూనో, పప్పు రుబ్బుతూనో ఉంటుంది. మాకు సింగారాలు చేసేది మా పెద్దక్క బాధ్యత. 'అన్నయ్య వాళ్ళు వచ్చేస్తారు , వంట చేస్తున్నా కదా బంగారూ, అక్కతో వేయించుకో పో' అంది అమ్మ. 

ఉన్నవి రెండు గదులు. ఇంటి బయట ఒక అరుగు. అది పుష్పక విమానం లా ఎంత మంచి కూచున్నా సరిపోతుంది. ఇంటికి ఎవరైనా వస్తే, కుర్చీలు, బెంచీలు వెతుక్కునే అవసరం రాదసలు.  ఇటూ అటూ వస్తూ పోతూ అందరూ మా అరుగు మీద కాసేపు కబుర్లు చెప్పుకుని వెళ్ళేవారు. ఆ అరుగు అలా కాఫీ తాగుతూ కబుర్లు చెప్పుకోడానికి మాత్రమే కాకుండా, చుట్టు పక్కల వాళ్ళు వచ్చి బియ్యం ఏరుకోవడం, బీన్నీసు (గోరు చిక్కుల్లో చిక్కుళ్ళో) వలుచుకోవడం, శామంగాలు (చేతితో చేసే సేమియా) చేసుకోవడం, అల్లం ఎల్లిగడ్డ వలుచుకొవడం  మొదలైన వాటికి వేదిక. 

ఇల్లు చిన్నది కాబట్టి జుట్టు ఇంట్లో కాకుండా బయట అరుగు మీద కూచుని దువ్వుకోడం అలవాటు. ఎందుకంటే, చిన్న అన్నయ్యకి అన్నంలో జుట్టు కనిపించిందో.. వీధి వీధి ఎగిరిపోయేలా దుమారం లేస్తుంది. అన్నంలో చెయ్యి కడిగేసుకుంటాడు. బియ్యంలో నలకలు పురుగులు స్లిప్ అయ్యి అన్నంలోకి వచ్చినా ఫర్వాలేదు కానీ, జుట్టు వస్తే మాత్రం టాప్ లేచిపొద్ది.. అంతే..! అమ్మ భయపడ్డట్టు.. చిన్న అన్నయ్యకే అన్నంలో ఏదో ఒకటి కనబడేది. మాట్లేసిన గిన్నెలో అన్నం వండితే ఆ మాటు ఊడిపోయి, తనకే వచ్చింది ఒక సారి. బియ్యంలో రాళ్ళు గాలించినా, కొన్ని వచ్చేసేవి. అవి కూడా ఎప్పుడూ మా చిన్న అన్నయ్య దంత సిరిని పరీక్ష చేసేందుకే సిధ్ధం అయ్యేవి. 'వాడికి చీకట్లో అన్నం పెట్టు, దీపాలు లేకుండా' అనే వారు మా నాన్న. చీకటైనా వెలుగైనా, ఇలాంటివేవో అన్నయ్యకే అగుపిస్తాయి ఎందుకో.  మేము సరిగా చూసుకోకుండా తినేస్తున్నామని, మేము చూసుకోకుండా తినేసే పురుగుల బరువు ఏనుగు తలకాయతో సమానమనీ అనేవాడు కొంచెం మంచి మూడ్ లో ఉన్నప్పుడు. బాగా కోపిష్టి లెండి. అలా సరదాగా ఉండడం చాలా అరుదు. అన్నయ్యకి అన్నం వడ్డించాలంటే, అమ్మ దగ్గరి నించీ  అందరికీ భయమే! అరుగు మీద జడలు వేస్తూ ఎప్పుడైనా జుట్టు తియ్యని దువ్వెన కనబడిందంటే దివ్వెన ఇంతి ఎదురుగా ఉన్న చెరువులోకో, ఆ పక్కన ఉన్న పొదల్లోకో దూసుకెళ్ళేది. ఆ రోజుల్లో మళ్ళీ దువ్వెనలు కొనాలంటే సూదులు దారాలు అమ్మే వాళ్ళు రావలసిందే. అందుకే అందరం ఒళ్ళు దగ్గర పెట్టుకుని ఉండేవాళ్ళం జుట్టు విషయం లో. 

అమ్మ ఉంగరాల జుట్టు నాకు, చెల్లికి వచ్చింది కానీ అమ్మ జుట్టులా పొడుగ్గా పెరగదు. విప్పుకుంటే జూజూ భూతంలా ఉంటుందని ఒకరు.. నూడుల్స్ లా ఉన్నాయని ఒకరు వారికి మా మీద ఉన్న విసుగునో ప్రేమనో వెళ్లగక్కే వారు.  తల బిరుసు తగ్గాలని కుంకుడు కాయలతో పాటు ఇంట్లో చెట్టుకి ఉన్న మందార ఆకుల ముద్ద నూరి తలకు పట్టించి, కుంకుడు కాయ పులుసుతో స్నానం చేయించడం అక్కలకి ఎంతగానో అలవాటు అయ్యింది. ఆ ఆకులు, కుంకుడు పిప్పి అంటుకున్న జుట్టుని ఆరేదాకా దువ్వకూడదు, అలా దువ్వితే జుట్టుకున్న ఎలాస్టిసిటీ పోతుందని ఎవరో చెప్పారని మా చిన్నక్క పెట్టిన  రూలొకటి. ఇక కెవ్వులు కేకలు. చిక్కు చిక్కు.. ఆ తరువాత మేము కొంచెం పెద్దయ్యాక ఒక యమా అవుడియా వచ్చింది. నీళ్ళు కాచుకునే పొయ్యి మీద ఒక గిన్నె పెట్టి, దానిలో సగానికి నీళ్ళు పోసి,  అప్పటికప్ప్డు కుంకుడు చెట్టు నించి వేలాడుతున్న ద్రాక్ష గుత్తుల్లాంటి కుంకుడు కాయలు, ఆ పక్కనే చెట్టుకున్న మందార ఆకులు పడేసి ఒక అరగంట వదిలేస్తే అదే మరిగి మరిగి మరుగుతుంది. దాన్ని నెమ్మదిగా దించి, ఒక బట్టతో ఇంకో గిన్నె లోకి వడగట్టి పెడితే సేంద్రియ పద్ధతిలో షాంపూ తయారవ్వదూ? ఒక ఆదివారం పొద్దున్న పూట అలా ఉడికించామంటే, ఇంట్లో వాళ్ళకే కాదు పక్కన పది ఇళ్ళకి సరిపడా వస్తుంది. కానీ అది నిలవ ఉండదు. ఇంట్లో చెట్టుంటే, ఇంకెందుకు బెంగ మరి. (మీలో ఎవరైనా కుంకుడు చెట్లు చూసారో లేదో భలే ఉంటుంది తెలుసా)  

ఇక మందార పువ్వులు ఎండబెట్టి వాటిని కొబ్బరి నూనెలో వేసి కాచి చల్లార్చి డబ్బాలో దాచిన నూనె ఎంత పట్టించినా జుట్టు తాగేస్తుందని నవ్వేది అమ్మ. మరీ పొట్టి జుట్టు కాదు కానీ ఆరగానే రింగులు తిరిగి పొట్టిగా కనిపించేది. 'ఎంత సమ్రక్షణ చేసినా ఇంతే, కాస్త పెరిగినా బాగుండేది' అని అమ్మ అన్నప్పుడల్లా, 'బుద్ది శాలుర జుట్టు భుజాలు దాటదు, అలా ఉండనియ్' అనేది మా బోయినపల్లి అమ్మమ్మ.

మా చెల్లి స్కూల్ లో పని చేసే నాగమణి టీచర్ కి రింగుల జుట్టు ఎంత ఇష్టమో. మా ఇంటి ముందు నించి వెళుతున్నప్పుడల్లా, అక్కడ ఆడుకుంటున్న మా ఇద్దరినీ పిలిచి, ఒక సారి తల మీద చెయ్యేసి మురుసుకుంటూ వెళ్ళేది. అదొక ఆనందం, ఆప్యాయత అనుకుంటా. 

ప్రతి పూటా జడలు వేసినప్పుడు చిక్కులు పట్టి ఊడిన మా ఇద్దరి జుట్టూ అక్క జాగర్తగా  వేలికి చుట్టుకుని, ఆ చుట్టని..ఒక సంచీలో పెట్టి, ఇంటి వెనక మెట్ల కింద ఉన్న చీకటి గదిలో చూరు కింద రేకుల మధ్య ఉన్న సందులో పెట్టేది. అక్కడ కొంచెం చీకటిగా ఉంటుంది అటు ఎవ్వరూ వెళ్ళరు ఎక్కువగా. అక్కడే ఎందుకు అంటే, మా చిన్న అన్నయ్య చూడడు కాబట్టి. వాడు చూసాడంటే, విసిరి కొడతాడు అసహ్యంతో. 

దాచిన జుట్టు సవరాల వాళ్ళకి ఇస్తే డబ్బులు వస్తాయని చెప్పుకునేవారు.  పక్కింటి సావిత్రక్క దాచిన జుట్టు ఎన్ని రోజులైనా మా అక్క దాచినంత అయ్యేది కాదుట.  రిబ్బన్లు పీకేసుకున్నామని మొట్టికాయలు వేస్తుంది కానీ, అలా ఆవిడ పోల్చి చూసినప్పుడల్లా మా అక్క ముఖం తెగ సంతోషంగా వెలిగిపోయేది. 

నెలకో రెండు నెలలకో సవరాలు అల్లేవాళ్ళు వచ్చేవారు మా ఊరికి. 

ఒకోసారి మా వీధిలో ఎవరికైనా అర్జెంట్ గా సవరం అవసరం అయితే, ఇరుగు పొరుగు  వాళ్ళ జుట్టు మదుపు లోంచి అప్పు తీసుకుని తిరిగి చెల్లించే పథకం కూడా అమలులో ఉండేది. అయితే ఈ సవరాలు అల్లే వాళ్లతో తెగ చిక్కులు. వాళ్ళు చాలా మాటకారులు..మంత్ర గాళ్లు కూడా. ఎవరినీ తక్కువ చెయ్యడం నాకు ఇష్టం ఉండదు కానీ, ఇటు తిరిగి అటు చూసే లోపు సామాన్లు మాయం అయ్య్యేవి. వాళ్ళు వస్తే జాగర్తగా ఉండాలని పదే పదే చెప్పిన వాళ్ళే మోసపోయే వారు. వాళ్ళు పోట్లాట వేసుకున్నారంటే ..ఇక ఇంతే సంగతులు..చిత్తగించవలెను.. అంతే! ఒక్కరే ఉన్నప్పుడు ఊసుపోక వాళ్ళని పిలిచామో..మత్తుమందు చల్లి ఉన్నవి దోచుకుపోతారని చెప్పుకునే వారు. కాదు కూడదని పిలిచిన వారికి మనసు తీరింది కూడా. వాళ్ళ మంత్రాల మీదా మత్తు మందు మీదా వార్తా పత్రికలలో కూడా చాలా సార్లు వచ్చేది. కానీ సవరమవసరం కదా, పిలవడం తప్పేది కాదు జనాలకి. 

ఈ సవరాల వాళ్ళు ఆ సవరం మీద ఏదో మందు చల్లి పోతారని, ఆ సవరం "రా... రా..." అని పిలుస్తూ ఇంటి వాళ్ళని కొండల్లోకో కోనల్లోకో తీసుకుపోతుందని వివిధ రకాల కథలు చెప్పుకునేవారు. ఇంట్లో ఒక్కళ్ళే ఉన్నప్పుడు సవరాల వాళ్ళు వచ్చినా పిలవకూడదని ఒట్టేసుకున్న ఇంతులు, వాళ్ళు రాగానే మళ్ళీ ఎప్పటికి కళ్ళబడతారో అన్నట్టు పిలిచేసి, ఎక్కడెక్కడో మోసాలు జరుగుతాయి కానీ నా అంత తెలివి గలది మోసపోవడం ఏంటీ అనుకుంటూనే టపీమని మోసపోవడం చూస్తూనే ఉండేవారు అందరూ. ఇదంతా ఎందుకు చెప్పాను అంటే, మా ఇంట్లో అందరివీ పెద్ద జుట్లు కావడం వల్లనూ, రింగుల జుట్లు కావడం వల్లనూ సవరాల వాళ్ళని పిలిచే అవకాశం కానీ అవసరం కానీ రాదు, రాలేదు. మరి మా అక్క దాచిన చిక్కు జుట్టు ఎటుల ఏమి చేయవలెననే చిక్కు మాత్రం వీడేది కాదు. జుట్టు మనకి అక్కర లేకపోతే సవరాల వాళ్ళకి అమ్మితే డబ్బు వస్తుందని తెలుసు కానీ వాళ్ళు ఎప్పుడు వచ్చినా, మా చిన్న అన్నయ్య ఇంట్లో ఉన్నప్పుడే వచ్చేవారు. అలాంటి బేరాలు మా అన్నకి అస్సలు నచ్చవు. 'ఎవరి పోలిక వచ్చిందో పరశు రాముడిలా' అని రాము అనే పేరున్న మా చిన్న అన్నయ్యని చూసి విసుక్కునేది అమ్మ. 

వెంకన్న దగ్గర మొక్కు తీర్చిన జుట్టంతా ఫారెన్ దేశాలకి అమ్ముకుంటారని, అక్కడ సినేమా వాళ్ళు ఈ జుట్టుతో విగ్గులు చేయించి పెట్టుకుంటారని, దేవుడికి ఇచ్చిన పుణ్యం, సినిమా యాక్టర్ల తలమీద మనం సమర్పించుకునే జుట్టు ఎక్కే పురుషార్థం తీర్తుందని ఎవరో చెప్పేసరికి మా ఊళ్ళో ఉన్న బాలాజీ గుడిలో జుట్టు ఇచ్చేవాళ్ళ సంఖ్య ఎక్కువయింది. మా ఊళ్ళో గుడి 400 ఏళ్ళ క్రితం కట్టినది. తిరుపతి వెళ్ళలేని వాళ్ళు మొక్కు తీర్చుకోవడానికి వీలుగా ఇక్కడ వెలుస్తున్నానని, తిరుపతి మొక్కులు ఇక్కడ చెల్లించవచ్చుననీ, ఇక్కడ మొక్కు తిరుపతిలో చెల్లించినా తీరదనీ చెప్పాడుట స్వామి. అందుకే మా ఆల్వాల్ వెంకన్న గుడి జుట్టు తీసే కళ్యాణ కట్టతో కళకళలాడుతుండేది. వాళ్ళు అక్కడ తీసిన జుట్టు ఏంచేస్తారు అని అందరికీ అనుమానమే కానీ, వాళ్ళతో కబుర్లాడితే మా అన్నయ్యల లాంటి వాళ్ళు ఒప్పుకోరు.  

ఎండాకాలం వచ్చేటప్పటికి ఉడుకు వల్లనో, మామిడి పళ్ళు ఎక్కువ తినడం వల్లనో ఉడుకు జ్వరాలు, వేడి గుల్లలు వేసేవి పిల్లలందరికీ. ఒత్తైన గుబురు జుట్టున్న పిల్లలకి తలలో కూడా వచ్చేసేవి. ఒకసారి అలా వచ్చిన గుల్లలు హోమియో లాంటివి వాడినా ఎంతకీ తగ్గక పోవడంతో డాక్టరు దగ్గరికి తీసుకెళ్ళింది అమ్మ నన్నూ మా చెల్లినీ. ఇచ్చినన్ని ఇండీషన్లు అవీ ఇచ్చి, ఇంక లాభం లేదు జుట్టు కత్తిరించి పడేస్తే కానీ గుల్లలు ఆరవు అని తేల్చి పడేసాడాయన. వద్దు వద్దని మొత్తుకున్నా, గుండు చేయించి పడేసింది మా పెద్దక్క. చీకటింట్లో చూరుకింద ఉన్న జుట్టు పొట్లామిప్పుడు చూరు కింద పట్టనంత పెద్దదయింది. ఇదంతా అమ్మితే ఎంత వస్తుందో అని సంబర పడింది మా అక్క సవరాల వాళ్ళ కోసం వేచి చూస్తూ.  

మా అక్క స్కూల్ కి వెళ్ళినప్పుడు ఊడి పడ్డారు నాగ మణి టీచరు. వాళ్ళ పెద్దక్కకి ఏదో ఆపరేషన్ అని అనుకోకుండా నెల్లూరు వెళ్ళారుట. అక్కడ నించి తిరుపతి వెళ్ళి గుండు చేయించుకోవడంతో ఆవిడ జుట్టు కొద్దిగా పెరుగుతూ ఉంది. టీచరు గారు కనబడలేదని అందరూ అనుకుంటున్నారని చెప్పింది మా అమ్మ. పిల్లలేరి అని అడగడం తో మా ఇద్దరినీ పిలిచింది అమ్మ. ఒక్క సారిగా షాక్ అయిందావిడ. మేమిద్దరం కూడా చిన్న కృష్ణుడి జడ వేసుకుని కనబడ్డాము. అయ్యో అని మా ఇద్దరి తలల మీదా చెయ్యి వేసారు ఒకే సారి. ఇంత మంచి జుట్టు ఎందుకు కత్తిరించారు అని మా అమ్మని అడిగారు కొంచెం నిరాశగా. ఇలా వేడి పొక్కులు వచ్చి మానట్లేదని చెప్పింది అమ్మ. 'ఒక మాట అడుగుతాను, ఆ కత్తిరించిన జుట్టు ఏం చేసారు?' అని మొహమాటం గా అడుగుతూ ' వీళ్ళిద్దరి జుట్టు నాకు ఎంత ఇష్టమో, ముందే చెప్పి ఉంటే నేను తీసుకుందును, నెల్లూరు తీసుకెళ్ళి, చక్కని సవరం అల్లించి తెచ్చుకునేదాన్ని" అన్నారు. ఎక్కడి నించి ఊడి పడ్డాడో మా చిన్న అన్నయ్య 'అమ్మా చూరు కింద జుట్టు దాచారేంటి అసహ్యంగా.. " అంటూ పెద్ద ప్యాకెట్ పట్టుకొచ్చాడు. నాగమణి టీచర్ కళ్ళు మెరిసాయి. 'టీచర్ గారు ఎప్పుడో చెప్పారు, పిల్లల జుట్టు దాచి ఉంచమని, సరియైన సమయానికే చూసావు, ఏదీ ఇలా ఇయ్యి" అని ఒక సారి సంచీ లోకి తొంగి చూసి, టీచర్ గారికి ఇచ్చేసింది. ఆవిడ మహదానంద పడింది. ఆవిడ ముందు ఏమీ అనలేక మా అన్నయ్య కాంగా బయటికి వెళ్ళిపోయాడు. అన్నయ్య విసుగు ఎవ్వరి మీదా పడనందుకు మా అమ్మ హాయిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. జుట్టు రహస్య స్థావరాన్ని మా అన్నయ్య పసి గట్టేసాడు కనక, మా అక్క ప్రతి రోజూ వేలికి చుట్టిన జుట్టు చెత్తతో పాటు ఊడ్చి పడెయ్యడం మొదలెట్టింది.          

భవిష్యత్తులో ఇంకెప్పుడైనా మళ్ళీ ఈ అవకాశం వస్తుందో రాదో తెలియదు కానీ, మా ఇద్దరి జుట్టుతో చేయించిన సవరం నాగమణి టీచర్ గారికి సరిగ్గా కుదురుకుందని ఊళ్ళో వాళ్ళు పది సార్లు అంటుంటే, మా అక్క కళ్ళు మెరిసిపోతుంటాయి సావిత్రి గారు సంపాదించెబోయే డబ్బుతో పోటీ పడుతూ.

తియ తీయని తేనెల మాటలతో..

చిత్రం: తూలిక, కెనడా

9 నవంబరు, 2022 

మా ఇల్లు రెండు గదులు. అందులోనే వచ్చేవాళ్ళూ పోయేవాళ్ళు! ఇంటి బయట అరుగు.. వచ్చేవాళ్ళకి పోయేవాళ్ళకీ చాయ్ పానీకి అది నెలవు. పదవ తరగతి పరీక్షలైనా, డిగ్రీ పరీక్షలైనా చదువుకోవడానికి కాసింత ప్రశాంతమైన స్థలం దొరికేది కాదు. పార్వతి వాళ్ళ పోర్టికో పైన ఉన్న మూడు మెట్ల మీద పాకిన మల్లె పందిరి కింద కాసేపు చదువుకోగలిగినా, ఎందుకో ఎక్కువ సేపు కూచోటం అయ్యేది కాదు. నా స్నేహితురాలు మేఘమాల మా ఇంటికి రారాదే అనేది. వాళ్ళిల్లు మా ఇంటికి మూడు కిలోమీటర్ల దూరం. పొద్దున్నే అన్నం తిని వాళ్ళింటికి వెళ్ళేదాన్ని. తను అన్నం తినేసి రెడీగా ఉండేది. అక్కడి నించి ఇంకో మైలు దూరంలో పూర్తి నిర్జనమైన ప్రదేశంలో వాళ్ళకి పొలాలు ఉన్నాయి. అందులో మోటబావి. ఊరి చివర అది. మనుషుల రాకపోకలు బాగా తక్కువే. ఆ పొలాల్లోకి పోయి చదువుకునేవాళ్ళం. ఆకలా దాహమా.. అవేం రోజులో మరి. మరీ ఆకలేస్తే, వాళ్ళ పొలంలో ఉన్న కొన్ని దోర దోర టమాటాలు కోసుకుని తినేసి, ఆ మోటబావిలోకి దిగి నీళ్ళు తాగేవాళ్ళం. భయమా బుగులా బాయిల బడితే లోతా ఈత పల్లి సాటా తుర్కపల్లి గేటా అన్నట్టుండేది. 

ఈ రోజు ఆ విషయం తలచుకుంటే, అలా ఎలా వెళ్ళేవాళ్ళమా అని అనిపిస్తుంది. అక్కడ పిలిస్తే పలికే వాళ్ళు కూడా ఉండడం కష్టమే. మా అమ్మా నాన్నలకి కానీ, మేఘ వాళ్ళ అమ్మ నాన్నలకి కానీ పెద్దగా చదువులు లేవు. లోక జ్ఞానమూ తెలిసిన వాళ్ళు కాదు. అక్కడ చదువుకోవడానికి వెళుతున్నామని చెపితే, కాదనేవారు కూడా కాదు. వాళ్ళకి మా మీద నమ్మకం, మాకు మా మీద ధైర్యం అనుకుంటా. 

అప్పట్లో మా ఊరికి ఒకటే బస్సు, రెండు గంటలకి ఒక సారి వచ్చేది. ఆఖరి బస్సు 7 గంటలకి. అది దాటితే, 2 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న అల్వాలు మెయిన్ రోడ్డు మీద దిగి, నిర్జన ప్రాంతం నించి నడవాలి. ఒక సారి పీ జీ లో ఉండగా, ఒస్మానియా యూనివర్సిటీలో దొరకని పుస్తకం ఒకటి కాకతీయ విశ్వవిద్యాలయంలో దొరుకుతోందని తెలిసింది. మా అన్న (కసిన్) ఒకరు వరంగల్ లో పనిచేస్తూ, ప్రతి శుక్రవారం బాలానగర్లో ఉన్న పెద్దక్క ఇంటికి వస్తూ ఉండేవాడు. తనతో తెప్పించుకుందామని ఆలోచన వచ్చింది.   ఒక శుక్ర వారం వెళ్ళి కలిసి, పుస్తకం వివరాలు చెప్పి వస్తే, ఆ పై వారం తెస్తాడని నమ్మకం. అలా ఒక శుక్రవారం కాలేజీ అయ్యాక నేను అక్కా వాళ్ళింటికి వెళ్ళిన కొద్ది సేపటికే ఏదో పొలిటికల్ జులూస్ జరిగి, బస్సులు రద్దు అయ్యాయి. నేను సాయంత్రం అక్కా వాళ్ళింటికి వెళుతున్నా అని చెప్పి వెళ్ళాను కానీ ఇంటికి రాలేనని చెప్పడం కుదరదు కదా! మా నాన్న, అన్నలు, చివరి బస్సు వచ్చే దాకా మా బస్సు స్టాప్ కి, ఆ తరువాత, మెయిన్ రోడ్డు మీద ఉన్న బస్సు స్టాప్ కి వెళ్ళి అక్కడ చివరి బస్సు వెళ్ళిపోయేదాకా చూసి వెనక్కి వచ్చారుట. అసలు అక్కా వాళ్ళింటికి వెళ్ళానా లేక ఎక్కడైనా చిక్కుకున్నానా అని వాళ్ళెంత ఆందోళన పడతారో అని నేను, నేను క్షేమంగా ఉండాలని వాళ్ళు చేసిన ప్రార్థనలు తప్ప ఇంకో గత్యంతరం లేదు. మర్నాడు అటు నించే కాలేజీకి వెళ్ళి సాయంత్రం ఇంటికెళ్ళేదాకా అజా పజా లేనట్టే లెక్క మరి.  

ఇలాంటి కథలు చెప్పా కదా అని మేము మొత్తం సురక్షిత ప్రాంతంలో పెరిగినట్టు కాదు. బస్ లో వెళుతున్నప్పుడు వెనకనించి ముట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించే వారికోసం చేతిలో సూదులు పెట్టుకుని బస్ ఎక్కడాలు, చీకట్లో రావాల్సినప్పుడు చిన్న డబ్బాలో కారం పొడి పెట్టుకోడాలు అవీ తప్పకుండా ఉండేవి. ఒకసారి కదలబోతున్న బస్సు ఎక్కుతున్నప్పడు వెనక నించి తాకిన వ్యక్తి వేగంగా బస్ దిగిపోయాడు కానీ వెనకే బస్ దిగి అతని వీపు మీద చురుక్కుమనేలా చరుపు చరుస్తానని ఎస్క్పెక్ట్ చేసి ఉండనంత వేగంగా కొట్టి, అదే వేగంతో తిరిగి వచ్చి బసు ఎక్కే శక్తి, ధైర్యం ఎలా వచ్చాయా అని ఇప్పటికీ అనుమానంగానే ఉంటుంది. అదంటే మరీ మరీ అతీ గతీ లేని కాలం కదా..   

నిన్న మొన్న డీ ఏ వీ పబ్లిక్ స్కూల్ లో చిన్నారి మీద జరిగిన అత్యాచారం గురించి విని మనసు మనసులో లేదు. నలభై ఏళ్ళ క్రితం కెమేరాలు, అమ్మా నాన్నల అను నిత్య వీక్షణాలు మన మీద లేని సమయంలో కూడా ఇన్ని అఘాయిత్యాలు జరిగిన దాఖలాలు లేవు. ఇన్ని రకాల ఫెసిలిటీస్ ఉండి కూడా ఈ రోజు ఏమిటి అన్న ఆలోచన మనసుని పట్టి వదలటం లేదు. అప్పటి రోజులకంటే ఇప్పుడు ఏ విధంగా సురక్షితమో తెలియట్లేదు. నిన్న ఒక డాక్టరు చెప్తున్నారు గుడ్ టచ్ బాడ్ టచ్ అని పిల్లలకి నేర్పించడం మంచిదే కానీ, మరీ చిన్నతనం నించీ అలా నేర్పించడం వల్ల పిల్లలు అనవసరమైన భయాలకి గురి అయ్యి, మానసిక వైకల్యానికి గురి అయ్యే ప్రమాదం ఉందిట. కొందరు ఇలాంటివి వినీ వినీ పురుష ద్వేషులుగా మారి పోతారుట. ఇంకొందరు తండ్రి, అన్న, బాబాయి దగ్గరికి కూడా వెళ్ళడానికి గానీ, వాళ్ళు ఇంట్లో ఉండగా నిద్ర పోవడానికి భయపడతారట. దీనికి పరిష్కారం ఏమిటో తెలియదు. పిల్లలని ఎలా కాపాడుకోవాలో తెలియదు.  గాచారం బాలేక నాచారం బోతె, నాచారం దయ్యాలు నా ఎంట పడ్డాయి అన్నట్టుంది. 

మూడు తరాల కిందటిలా పిల్లలని ఇంట్లోనే ఉంచి, అక్కడికే ఆడ టీచర్లని పిలిపించి చదివించాల్సిన పరిస్థితి వచ్చేట్టుంది. తలచుకుంటే భయమెయ్యట్లేదూ? పది మందినీ కలిసి పరిస్థితులు నేర్చుకునే మాట అంటుంచి, ఆన్ లైన్ విద్య బెస్ట్ అనిపిస్తోంది ప్రస్తుతానికి. మీరేమంటారో!

వేళకాని వేళా.. త్వరపడి..

 

చిత్రం: తూలిక, కెనడా

26 అక్టోబరు, 2022 

ఈ మధ్య తగ్గాయి కానీ నేను కెనడా వచ్చిన కొత్తల్లో అప్పుడప్పుడే కలిసిన కొందరు, వాళ్ళ స్నేహితుల పుట్టిన రోజుకి సర్ప్ప్రయిస్ పార్టీ ఇస్తున్నాం అంటూ ఉండేవారు. పది మంది ఉన్న ఒక గుంపులో మొదటి సారి ఒకరికి చేసినప్పుడు సర్ప్రైజ్ కానీ, సంవత్సరంలో వచ్చే ప్రతి ఒక్కరి పుట్టినరోజుకీ ప్రతి సంవత్సరం ఒకేలా చేస్తే అదేం సర్ప్రైజ్ అని నేను అనుకునేదాన్ని. కానీ, పార్టీ చేస్తున్న వాళ్ళు సర్ప్రైజ్ అంటూ చేస్తుంటే, అందుకున్న వాళ్ళు సర్ప్రైజ్ అయిపోతూ, నన్ను సర్ప్రైజ్ చేస్తూ ఉండేవారు. ఇలాంటి సర్ప్రయిజ్ లు నా వంట పాడైనప్పుడు ఉంటాయేమో కానీ నా ఇంట అసలు లేవు. మా ఇంట్లో మిగతా వాళ్ళు కొద్దో గొప్పో ఓకే నేమో కానీ, మా సీతయ్యకి మాత్రం ఒక సంతోషం వచ్చినా, దుఖం వచ్చినా వెంట వెంటనే ప్రపంచమంతా పంచుకోవలసిందే. మీరు సర్ప్రైజ్ అవకండి గానీ మేము చాలా ఏళ్ళు అద్దె ఇళ్ళల్లో కష్టపడ్డాక,  కెనడాలో ఇల్లు కొని, ఇంటి గృహప్రవేశానికి పిలవడానికి స్నేహితుల ఇళ్ళకి వెళ్ళి, మా కొత్త ఇంటి చిరునామా చెపుతున్నప్పుడు సగానికి పైగా మంది స్నేహితులు, "మాకు తెలుసు, మేము ఆల్రెడీ మీ ఇల్లు చూసి వచ్చాము" అని చెప్పి నన్ను సర్ప్రైజ్ చేసారు. ఎలా అంటారా! ఎందుకు అడుగుతారు లెండి... ఇంకా ఫైనల్ అనుకోకుండానే.. ఊ.. సరే .. అదన్నమాట..!

పైన చెప్పినది చిన్న ఉదాహరణ మాత్రమే, పదేళ్ళ కింద జరిగిన ఇలాంటి చాలా విషయాలను చెప్తే, ఒక పుస్తకం అవుతుంది కాబట్టి వాటిని వదిలిపెట్టి ఇప్పటి కాలానికి వద్దాము. 

అమెరికాలో ప్రస్తుతం చేస్తున్న తన ఉద్యోగానికి రాజీనామా ఇచ్చానని,  వారం రోజులు నోటిస్ టైం కాబట్టి, 16 న బయలు దేరి కెనడా రావడానికి బుక్ చేసిన తన టికెట్ ఫొటో తీసి పంపారు మా సీతయ్య. ఆ బొమ్మ గుర్తుంచుకుని మేము తనని పిక్ చేసుకోవాలి అదీ ప్లాన్. ఫ్లైట్ టైం తో పాటు కింద ఉన్న ఆ టికెట్ రేట్ చూసి, "వామ్మో ఇంత ఖరీదా! ఇంత పెడితే ఇండియా వెళ్ళి రావచ్చు.. అయినా అమెరికన్ ఎయిర్ లైన్స్ ని పోషిస్తున్నది మీరు కాదూ, అందరూ 100 కీ పాతిక్కీ వెళ్ళి వస్తూ ఉంటారు, మనకే అమ్మబోతే అడవి కొనబోతే కొరివి, ఇంకో ఎయిర్లైన్స్ చూడకపోయారా, రెండు రోజుల తరువాతైనా కాస్త తక్కువకి వచ్చేదేమో" అన్నాను విచారంగా.    

నా అసలు విచారం అది కాదు. నాకు ప్రతి నెలా మొదటి రెండు వారాలూ ఊపిరి సలపని పని ఉంటుంది. 15 వ తారీఖుకల్లా నేను తెలుగుతల్లి కెనడా, గడుగ్గాయ్ అనే రెండు పత్రికలని తయారు చెయ్యాలి. వారాంతాల్లో యూట్యూబ్ ప్రోగ్రాములు ఉంటాయి. వాటికి ప్రిపరేషన్ ఉంటుంది. ఈ వర్షం రాకడ నాకు తెలియదు కాబట్టి, నేను హాజరు అవుతానని ఒప్పుకున్న సదస్సులు, సభలూ వగైరాలు, పేరంటాలూ, పుట్టినరోజు పండుగలూ అవీ ఉండనే ఉంటాయి మరి! వారు రాగానే నేను ఇలా బిజీగా ఉంటే, నా ప్రపంచం తలకిందులయిపోతుంది(ఎందుకు అన్న వివరాలు ఇంకెప్పుడైనా చెప్తా). అదీ కాక ఇల్లు అద్దంలా పెట్టాలి.(అలా పెట్టాననే అనుకుంటా కానీ, హోటల్ ని చూసిన కళ్ళతో ఇంటిని చూస్తే తిట్టబుద్ధేస్తుందనే సామెతలా ఉంటుంది యవ్వారం). ఇక్కడ కెనడాలో  పోస్ట్ బాక్స్ లు ఇంటికి కాస్త దూరంగా ఉంటాయి. సీతయ్య ఇంట్లో లేకపోతే, "ఏ... మా కెవరు ఉత్తరాలు వ్రాస్తారు" అనుకుంటూ, మేము అటు పోము అసలు. వారు వస్తున్నారని తెలవగానే గబ గబా ఉత్తరాల బొత్తి తెచ్చుకుని, వాటిల్లో కరెంటు బిల్లు, నీళ్ళ బిల్లు, ప్రాపర్టీ ట్యాక్స్ ల వంటివి ఉంటే చెల్లింపు చేసేసి, మాలో ఎవరికైనా స్పీడింగ్ టికెట్ లాంటివి వస్తే దాచేసి.. ఉఫ్.. చాలా ఉంటుంది లెండి. 

ఈ  భయంతో కలిగే గౌరవం వల్ల వచ్చే టెన్షన్ మాకు ప్రతి సారీ ఉంటూనే ఉంటుంది. ఈ సారి కొంత ఎక్కువ ఎందుకంటే, అనుకున్న తేదీకి పది రోజులు ముందుగానే పుట్టిన మా మనవడిని వెంటనే చూడకుండా ఆసుపత్రి వాళ్ళు పెట్టిన 5 రోజుల ఆంక్షల వల్ల మేము 12 వ తారీఖున న బయల్దేరి 7 గంటల డ్రైవ్ దూరంలో ఉన్న మాంట్రియల్ కి వెళ్ళి రావాలన్నమాట. ఆ వారం ఆఫీసు పని వత్తిడి ఎక్కువగా ఉండడంతో ఆ ఒక్క రోజు వెళ్ళి వచ్చేటట్టు మా బాస్ ని ఒప్పించుకున్నా. 13, 14, 15 లలో పనులు పూర్తి చేసుకుంటే సీతయ్య వచ్చాక, తను మనవడి కోసం అమెరికాలో పీకిన జెండా పట్టుకెళ్ళి మాంట్రియల్ లో పాతాలన్నమాట. 

స్టడీ వీక్ అంటూ వారం సెలవల కోసం యూనివర్సిటీ నించి వచ్చిన నా పిల్లది సోమవారం సాయంత్రం ఇల్లు సర్దటం మొదలెట్టి, అందరినీ వాళ్ళ వాళ్ళ గదులు సర్దెయ్యమని కొంచెం హడావిడి చేసి, నన్ను సర్ప్రైజ్ చేసింది. ఇదేమిటా ఈ పిల్లకి ఎప్పుడూ లేనిది ఇంత నీట్ నెస్ అని నేనూ, నా దత్త పుత్రిక హాశ్చర్యపోయాము. అదీ కాక, నేను చాలా పనులు పెట్టుకుని సరిగా పడుకోవట్లేదని ప్రతిరోజూ క్లాసులు పీకే పిల్ల "నువ్వు తెలుగుతల్లి పనులు ఈ రోజు రాత్రి మొత్తం మెలకువగా ఉండి చేసేసుకో, రేపు కొంచెం ఎర్లీ గా లేచి చేస్తే గడుగ్గాయి పనులు కూడా అయిపోతాయా? మేమిద్దరం వంట చేసేస్తాంలే" అని నా ద.పు (దత్త పుత్రిక) ని కూడా స్వచ్ఛందంగా కలిపేసుకుంది. పత్రిక పనుల్లోనూ, యూ ట్యూబ్ పనుల్లోనూ హెల్ప్ చెయ్యనా అని ఒకటే అడగడం. సూర్యుడు ఎటు పొడుస్తున్నాడా అని నేను నిజంగా చాలా సార్లు ఆకాశం కేసి చూసి వచ్చి, ఈ ప్రేమ తట్టుకోలేక కంట తడి కూడా పెట్టుకున్నా. 

ఆ రాత్రి ఫోన్ చేసినప్పుడు మర్నాడు మాంట్రియల్ వెళ్ళే సంగతి ప్రస్తావించా సీతయ్యతో. వచ్చేవారం ఎలాగూ వస్తా కదా అప్పుడు వెళ్ళచ్చు, రేపటి ప్రయాణం క్యాన్సిల్ క్యాన్సిల్ అని తెగ బ్లాక్ మెయిల్ చేసారు. పసికందుని చూస్తున్నాని కంటున్న కలలు కూలిన నిరాశ కమ్ముకున్నా, "ఇదీ ఒకందుకు మంచిదే..ఆఫీసులో పని, పత్రిక పని కూడా అయిపోతుంది కాబట్టి, నాన్న వచ్చాక వెళ్ళడమే మంచిది" అని చెప్తూ, నేను సెలవు క్యాన్సిల్ చేసి, నా ద.పు. తోనూ, అబ్బాయితోనూ కూడా సెలవు క్యాన్సిల్ చేయించి, మాంట్రియల్ లో కొడుకుకీ, కోడలికీ ఫోన్ చేసి మారిన షెడ్యూల్ అంతా చెప్పేసా. తదనుగుణంగా వాళ్ళు డాక్టర్ అప్పయింటుమెంటులూ అవీ మార్చుకుంటామని చెప్పారు. 

మర్నాడు సాయంత్రం 3 గంటలకి పిల్లది దోస్తులని కలవడానికి వెళతా అంది. స్టడీ బ్రేక్ సెలవులకని ఇంటికొచ్చింది కానీ స్టడీ లేదు బ్రేకూ లేదు ఊరి మీద పడి తిరుగుతోందని చిరాకేసి  "నీకంటే సెలవులు కానీ, నీ దోస్తులు ఇంకా ఆఫీస్ నించి ఇంటికి వచ్చే టైం కాలేదు కదా? ఇప్పుడు నిన్ను కలవడానికి ఎవరుంటారు" అని వాదించాను. అది వినీ విననట్టుగా వెళ్ళిపోయింది. ఛీ! ఇవాళేమిటో ఎవరూ వినిపించుకోవట్లేదు అని, విసుగు విసుగ్గా ఆఫీసుపని చేసుకుంటూ, ఒక మీటింగ్ లో ఉండగా..తలుపు కిర్రునా చప్పుడైనది... గుండె ఝల్లనా కొట్టుకున్నది.... మెల్ల మెల్లగా కిందకెళ్ళి నే వచ్చినదెవరో చూసాను....వచ్చినదెవరో చూసాను..! అవును మీరు కరెక్ట్ గానే గెస్ చేసారు.. ఇంకెవరూ.. ఎవరూ.. మా సీతయ్యే!! ఈ సర్ప్రైజ్ సల్లగుండా..అప్పటికి ఒక అడుగు కూడా కదలని నా పనులన్నీ తలచుకుని..  ఒక నిమేషమునందే నయము, భయము, విస్మయము గదరా... శ్రీ మద్రమారమణ గోవిందో హారి. 

నేను బుర్రలో తిరుగుతున్న పనుల సునామీని, చెత్తా చెదారాన్ని ఒడుపుగా ఒక పక్కకి జరిపి "ఇంతకీ.. ఇలా వచ్చేసారేంటీ" అంటూ సర్ప్రైజ్ అయినట్టు నటించా.. మనసులో మాత్రం "ఇంత ఝలక్ ఇచ్చారేంటీ" అని వేదన (ఈ మాట మీరు వినలేదంతే). 

"చూసారా నాకూ సర్ప్రైజ్ చెయ్యడం వచ్చేసింది కదూ" అంటూ బోలెడు సంబరపడిపోతూ "పొద్దున్నే ఐదుకల్లా బయలుదేరితే  ట్రాఫిక్ పెరగకుండా ఊరు దాటెయ్యచ్చు, వంకలు పెట్టకుండా పది రోజులు సెలవు పెట్టెయ్యి, మేనేజరుకి చెప్పెయ్యి.. సెలవు చీటీ రాసెయ్యి" అంటూ ఊపిరాడనియ్యకుండా దడదడలాడించేసారు సీతయ్య. ఇప్పుడు సెలవు పెట్టనంటే పాముకి కోపం, పెడతానంటే కప్పకి కోపం.. పైగా మాంట్రియల్ లో వాళ్ళు అన్ని ప్లాన్ లూ మార్చుకు కూచున్నారు. ఇప్పటికిప్పుడు మేమొచ్చేసాం అంటే, వాళ్ళేమి ఇబ్బంది పడతారో అని బెంగ, అబ్బాయి, ద.పు లు మళ్ళీ సెలవు అడగాలి.. అయ్యో నా తెలుగుతల్లి, అయ్యో నా గడుగ్గాయి, అయ్యో నా బుజ్జి పిల్లల కథల ప్రోగ్రాము, అయ్యో ఇన్స్ట్రుమెంటులు వాయించే పాటల ప్రోగ్రాము, అయ్యో ఆ సభ, ఈ సభ ఇప్పుడెలా???????  

ఆ సంభ్రమంలో మునిగి తేలుతూ ఉండగా "హమ్మయ్యా. ఇప్పుడెంత రెలీఫ్ గా ఉందో తెలుసా అమ్మా. నాన్న ఈ రోజు వస్తున్నా అని నా ఒక్కదానికీ చెప్పి ఎవరికీ చెప్పద్దన్నారు. ఎవ్వరికీ చెప్పనని ప్రామిస్ చేసా. కానీ నువ్వు పనులు ముగించడానికి వేస్తున్న పల్టీలు, పిల్లిమొగ్గలు చూస్తుంటే జాలేసింది. హింట్ ఇద్దామనుకున్నా కానీ ఎలా ఇవ్వాలో తెలియలేదు సారీ అమ్మా" అంటోంది పిల్లది. నాకు ఒక వైపు తల తిరుగుతున్నా జాలేసింది పిల్ల దాని మీద. 

"టికెట్లు చాలా ఖరీదు ఉన్నాయి కదా బాబాయ్" అని నా ద.పు అడిగితే, "లేదు చాలా చీప్ గా వచ్చింది 499 డాలర్లు అంతే"అని జవాబు. "అబ్బా బాగా చీప్ గా వచ్చిందే, 16 నాటి టికెట్ లో మూడవ వంతు. భలే మంచి పని చేసారు, 16 టికెట్ క్యాన్సిల్ చేసెయ్యండి మర్చిపోకుండా" అన్నాను వెయ్యి డాలర్లు మిగిల్చారు అనుకుంటూ కూల్ గా. "అబ్బే అది తిరిగిరాదు, పోయినట్టే" అన్నారు మామూలుగా. ఆ జవాబుకో, నా కళ్ళ ముందు తిరుగుతున్న పనుల గజిబిజికో తెలియదు కానీ నా  మెదడు మోకాలు దాటుకుని, అరికాల్లోకి జారి పోయింది. ఈ సారు-ప్రైజ్ ల నించి నేను కోలుకుంటానంటారా?