ముండా భిగడాజాయే

మేము ఒక పంజాబీ వాళ్ళ ఇంట్లో బేస్మెంట్ లో అద్దెకి ఉండేవాళ్ళము.  ఇంటి ఆవిడ తల్లి చిన్నప్పుడే భర్తని కోల్పోయి, ఉన్న ఒక్క పిల్లకి కష్టపడి ఇటలీ లో ఉన్న పిల్లాడికిచ్చి పెళ్ళి చేసిందిట. అక్కడ కొన్నాళ్ళుండి కూతురూ అల్లుడూ కెనడా వచ్చారు. మొదట రమ్మంటే రానన్న ఆవిడ తల్లి, కూతురికి పురుడు పోయాలి కాబట్టి వచ్చారు. ఈ లోపు పెద్దావిడ నలుగురు చెల్లెళ్ళు, ఇద్దరు అన్నదమ్ములు  పిల్లల ద్వారా కెనడాకొచ్చి ఉన్నారు. ఆరు నెలల తర్వాత ఇంటికెళ్ళిపోతా అంటే అక్కచెల్లెళ్ళు, అన్నదమ్ములు అందరూ ఇక్కడుంటే అక్కడేంచేస్తావ్ అని అందరూ అనడంతో ఇక్కడే ఉండిపోయేలా ఏర్పాట్లు చేసారు. పిల్లలిద్దరినీ పెంచుతూ ఇక్కడే ఉండిపోయారావిడ. కొన్ని సంవత్సరాల తరువాత ఆవిడకి పక్షవాతం వచ్చింది. అయినా కూతురికి వండి పెడుతూ, పిల్లలని చూసుకుంటూ, తోడు నీడగా ఉంటూ ఉంటారు. కూతురు అల్లుడు పనికి , పిల్లలు బడికి వెళ్ళగానే అక్కో , చెల్లో మరదలో ఎవరో ఒకరు ఫోన్ చేస్తారు... అలా 3 వరకు.  అప్పుడు పిల్లలు ఇంటికొస్తారు. వాళ్ళకి తిండి పెట్టి , సాయంత్రం వంటకి తయారు చేసేటప్పటికి చీకటైపోతుంది. చుట్టాలిళ్ళకి మాత్రం అందరూ కలిసే వెళతారు. ఏతా వాతా ఆవిడకి పంజీబీ తప్ప ఇంకే భాషా రాదు.

 

సంవత్సరమంటా మంచు, వానలు కాబట్టి, ఎండాకాలం మాత్రం  సాయంత్రాలు నేను ఇంటికి వచ్చేటప్పటికి ఆవిడ బయట కూర్చుని ఉంటారు. నన్ను అస్సలు కదలనీయరు. పక్కనే ఉన్న కుర్చీ చూపించి కూర్చో అంటారు. పెద్దవిడ కదా అని ఆగుతాను. ఆవిడ పంజాబీలో ఏంటో అడుగుతారు.  పంజాబీ రాదు కాబట్టి నేను  ఏంటో చెప్తాను. "చాయ్ తాగారా" అంటాను. అవును కాదు కాకుండా ఆవిడ పెద్ద పెద్దగా నాలుగైదు నిముషాలు మాట్లాడతారు. అందులో రెండు సారులు చాయ్ అని, ఒక సారి రోటీ అనీ, ఇంకో రెండు సార్లు పిల్లల పేర్లూ వినిపిస్తాయి. "పిల్లలు రొట్టెలు తిని చాయ్ తాగారు. మా అమ్మాయి వచ్చాక వంట చేస్తాము" అంటున్నారనుకుని ఆహా అంటా..ఆవిడ నన్నేదో అడుగుతారు. "ఏంటండీ" అన్నట్టు మొహం పడతా. మళ్ళీ అడుగుతారు. ఒక పదమేదో పట్టుకుని నాకు తోచిన సమాధానం అవును కాదు, లేదు, ఉంది లాంటి పదాలతో సమాధానం చెప్పడానికి ప్రయత్నం చేస్తా. ఒక రోజు "గడ్డి కహా" అన్నారు. బాహర్ హై అన్నా. "నహీ "అన్నారావిడ. నేను బయటకొచ్చి గడ్డి చూపించి "గడ్డీ గడ్డీ" అన్నా.." నహీ నహీ" అంటారావిడ. ఇంకో రోజు పిన్నీ అంటారు. ఎవరి  పిన్ని? ఈవిడేం అడుగుతుందో అనుకుంటా. ఇంకో రోజు క్రీం క్రీం  అంటారు..ఒక అరగంట/గంట ఎలా గడిచిపోతుందో తెలియదు. పెద్దావిడ పాపం ముఖాముఖి మాట్లాడ్డానికి ఎవరు లేకపోయేసరికి నా అవును కాదులకే బహుత్ ఖుష్. "చంగే కుడీ" అని కూడా అంటారు. ఇది ఏంటో అర్థం కాదు. కొన్ని తమిళ పదాలు తెలుసు నాకు, కుడీ అంటున్నారు ఏమన్నా తాగమంటున్నారేమో అని "నహీ నహీ "అంటా, ఆవిడ నవ్వుతారు. వాళ్ళమ్మాయిని అడిగా "చంగే కుడీ అంటే ఏమైనా తాగడమా" అని. "కాదు మంచి అమ్మాయి" అని చెప్పింది. చిన్నప్పుడు వచ్చిన ఫేమస్ పాట "అమ్మా దేఖ్ దేఖ్, తెర ముండా భిగడా జాయే" పాట వల్ల "ముండా" అంటే అబ్బాయి అని తెలుసు  కాబట్టి,  అమ్మాయిలని "ముండీ" అంటారనుకున్న నా అపోహకి నవ్వుకుని.   ఓహో నన్ను "మంచి అమ్మాయి" అని ఆవిడ అన్నప్పుడల్లా నేను కాదు కాదు అంటున్నానా ఇన్ని రోజులనించీ అని నవ్వుకున్నా. తర్వాత్తర్వాత చంగే కుడీ అనగానే ఎగిరి గంతేసి మరీ హా హా అంటున్నా  లెండి!! పనిలో పని గడ్డి అంటే బండి /కారు అనీ, పిన్ని అంటే డ్రై ఫ్రూట్స్ తో చేసిన మినపసున్ని లాంటి లడ్డూ అనీ, క్రీం అంటే పక్క వీధిలో ఉండే కరీం అనీ ఙ్ఞానోదయమయింది.

 

ఒక రోజు ఆఫీస్ నించి వస్తూ గ్రాసాలు (గ్రాసరీలు) కొన్నా. ఇంటి దాకా అన్ని సంచీలు మోసుకొచ్చా కానీ, అన్నీ పట్టుకుని మెట్లు దిగడం కష్టం కాబట్టి, గడప ముందు పెట్టి కొన్ని కొన్ని లోపలికి తీసుకెళదామని అనుకుంటుండగా ఆవిడ కుర్చీ చూపించి కూర్చో అన్నారు. మళ్ళీ వస్తా అని సైగ చేసి..సంచీలన్నీ ఇంట్లో పెట్టి ఆఖరి ట్రిప్ లో ఆవిడ పక్కన కూచున్నా. "చదువు ఎప్పటికి అవుతుంది" అని అడిగారు. స్కూల్ ఖతం అనే పదాలు అర్థమయ్యి "అగ్లే సాల్" అని చెప్పా. "ఇంటి పని బయట పని ఒక్క దానివే చేస్తావు. ముండే కుచ్ నహీ కర్తే" అన్నారు (అలా అర్థం అయ్యిందంతే). "కర్తే కర్తే" అన్నా. ముండే అంటే అబ్బాయిలు అని తెలుసు కానీ ఎందుకో  నాకు నవ్వాగట్లేదు.. ఇంట్లో ఫోన్ మోగటంతో మళ్ళీ వస్తా అని ఇంట్లోకొచ్చేసా.  పిల్లలు ఆడుకోడానికెళ్ళారు.  సీతయ్య నిద్ర లేవగానే స్నానానికెళుతూ "10 నిమిషాల్లో వస్తా అన్నం పెట్టెయ్, నా బట్టలు ఇస్తిరీ చేసావా, బాక్స్ సర్దేసావా, బ్యాగ్లో చార్జర్ పెట్టు, నేను చదువుతున్న పుస్తకం కూడా పెట్టమన్నా పెట్టావా" అంటూ ఊదరగొట్టేసారు. నేనూ ఆఫీస్ లో పని చేసి వచ్చాగా కొన్ని పనులైనా ఎవరైనా పంచుకుంటే బాగుణ్ణు అనుకుంటూ "ఆ ఆ పెట్టా పెట్టా" అన్నా నిదానంగా. భోజనం వడ్డిస్తూ "మీ నయిటు షిఫ్ట్ లు కాదు కానీ అన్ని పనులూ చేసి మీరు వెళ్ళాక చదువుకోవడానికి అస్సలు అవట్లే, అలసటతో కళ్ళు మూతలు పడుతున్నాయి. మీకు పగలు పని దొరికితే బాగుణ్ణు , రాత్రి రెండో సారి వండటం సర్దటం తప్పుతాయి. మా ముగ్గురితో పాటు మీకూ పొద్దున్నే బాక్స్  సర్దిస్తే సరిపోతుంది. సాయంత్రం ఇంటికొచ్చి ఉన్నవి తిని హాయిగా చదువుకోవచ్చు. పొద్దున్న కూడా పిల్లల పనులన్నీ ఒక్క దాన్నీ చేసుకోవాల్సి వస్తోంది. ఇందాక పెద్దావిడ కూడా అదే అన్నారు" అన్నా. "ఏమన్నారు" అనడిగారు. "ముండే కుచ్ నహీ కర్తే అన్నారు" అని  సరదాగా నోరు జారేసి నన్ను నేను తిట్టుకున్నా. అసలే కోపమెక్కువ. జోకులు అర్థం కావు. ఇప్పుడు పనికెళ్ళే ముందర కొపమొస్తే రాద్ధాంతమే! ఎప్పుడూ లేనిది ఇలా నోరు జారేసా ఏమవుతుందో దేవుడా అని భయపడుతూ పెరుగు వడ్డించా. " పిల్ల ముండలు కాస్త ఫర్వాలేదు కానీ, మొగుడు ముండ అసలేం చెయ్యడని చెప్పకపోయావా" అన్నారు నిదానంగా. నేను ఉలిక్కి పడ్డా. జోకా సీరియస్సా అర్థం కాలే. లోపలినించి నవ్వు తన్నుకొచ్చింది కానీ ఆయన నవ్వట్లేదు సీరియస్ గానే అన్నారు. హమ్మయ్య ఇంతటితో సరిపోయిందని నేను స్టవ్ తుడవడానికన్నట్టు అటు తిరిగి పని చేసుకున్నా.

 

 

ఆ మర్నాడు శనివారం కొందరు స్నేహితులొచ్చారు. రాత్రి నించీ ఎవరితోనన్నా చెప్తే బాగుండుననే నా ఉత్సుకతని ఆపుకోలేక వాళ్ళకి ఈ "ముండా కుచ్ నహీ కర్తే "కహానీ చెప్తుండగా ఫోనొచ్చింది. స్నేహితులందరూ "నా మొగుడు ముండ మంచోడు, నా పిల్ల ముండ అల్లరోడు" అంటూ "మొగుడు ముండ,పిల్ల ముండలు" అని రిపీట్ చేసి పడీ పడీ నవ్వుతున్నారు. మా సీతయ్య కూడా చిరునవ్వులు చిందించారు. అబ్బో సార్ కి కూడా జోక్ అర్థమయినట్టుందే  అనుకుంటూ ఫోన్ తీసా. జయంతి ఫోను.  కోయంబత్తూరు వాళ్ళు.

 

ఈవిడ పరిచయమైన కొత్తల్లో ఫోన్ చేసినప్పుడల్లా మొదటి వాక్యం " చిన్నా అవుడ అబ్బ లేడా" అని అడిగేది. చిన్నా వాళ్ళ నాన్న ఇంట్లో లేరా అనిట. కొత్తల్లో తెగ నవ్వొచ్చేది. మీ నాన్న లేరా అని అడగాలంటే నీ అబ్బ లేడా అంటుందేమొ అని!  బాగా క్లోస్ అయ్యాక "చిన్నా అవుడ అబ్బ" అనడం మానేసి  "అన్న లేడా" అంటోంది హమ్మయ్య అనుకున్నా. "చపాతీలు చేస్తున్నా రెండు చేతులూ బిజీ.. నిన్ను స్పీకర్ లో పెట్టానబ్బా" అన్నా. బ్యాక్ గ్రవుండులో మాటలు వినిపించి ఆవిడ " ఏమిది నన్ను పిలవలేదు మీ అన్నను కొనుక్కొచ్చేనా" అంది. "అల్రెడీ మా అన్నని కొన్నావు మళ్ళీ కొనకు, తీసుకుని వస్తానంటే రా ఫర్వాలేదు"  అన్నా. "ఎప్పుడు కొనింది?" అనడిగింది. "పెళ్లప్పుడు కొన్నావుగా" అన్నా.  "ఓ తీసానంటున్నావా" అని నవ్వింది. తనతో ఒక  తికమక ఉందిలెండి. మనం ఏదైనా కొనుక్కొస్తా అంటే తను " సరే" అంటుంది ,ఏమైనా తీసుకొస్తా అంటే "వద్దు వద్దు యేల దుడ్డు వేస్ట్ సేసేవు" అంటుంది. ఇది చాలా సార్లు అయ్యాక నాకు అర్థమయ్యిందేంటయ్యా అంటే వాళ్ళకి తీయడం/తీసుకురావడమంటే కొనడంట. కొనుక్కురావడమంటే కొనితేవడం లాగా తీసుకురావడంట. నాకు చెప్పడం రాక మిమ్మల్ని తికమక పెట్టానా.. పోనీ లెండి ఈ సారి మీరు మా ఇంటికొచ్చేప్పుడు ఏమీ తీసుకురాకండి కానీ ఎవరినైనా కొనుక్కురండి. 

 

ఇంతకీ మా జయంతి ఫోన్ చేసిన విషయం చెప్పలేదు కదూ. మా సీతయ్య ఇండియా వెళుతున్నారని గుర్తొచ్చి ఏదో వస్తువు పంపుదామని అనుకుందిట. కానీ ఈయన ఎప్పుడు వెళ్ళేదీ గుర్తు లేదుట. అందుకని "ఇంతకీ  అన్న ఉండాడా పోయి పూడిసిండా" అంది. వెనక నించి మా సీతయ్య " పోయాడు కానీ ఇంకా పూడవలేదని చెప్పు" అన్నారు. అటు జయంతి అర్థం అయ్యీ అవనట్టు నవ్వితే ఇటు ఇంట్లో ఉన్న మిగిలిన స్నేహితులందరూ గట్టిగా నవ్వేసారు.  ఎప్పుడూ సీరియస్ గా ఉండే మా సీతయ్య ఇలా అనడం విన్న మా స్నేహితురాలు మా సీతయ్యనుద్దేశించి " ముండా భిగడాజాయే" అంది. "ఏ ముండా" అని మా సీతయ్య ఆశ్చర్యం వ్యక్తం చేసి మా అందర్నీ మరొక్క సారి ఆశ్చర్యంలో ముంచేసారు!

 

 

 

 

 

 !

పిలచినా బిగువటరా......

చదువు అయిపోయాక నేను చేస్తున్న ఉద్యోగాల కంటే, ఒక మెట్టు పెద్ద ఉద్యోగం చేస్తే తప్ప, చదువు పూర్తి కాదని సెలవిచ్చారు. ఇక్కడ కాకుండా నయాగరా దగ్గర ఉన్న చిన్న ఊరిలో ఉద్యోగం దొరికింది నాకు. ఊరి పేరు సెయింట్ కాథరీన్స్ .  మొదటి వారమంతా కష్టపడి మామూలు బస్సు,  గో రెయిలు(ఆకు పచ్చ రంగులో ఉండే ప్రత్యెకమైన బస్సులు, రైళ్ళు)ఎక్కి,  బర్లింగ్టన్ లో దిగి, మళ్ళీ గో బస్సెక్కీ, సెయింట్ కాథరీన్స్ లో  దిగి మళ్ళీ సెయింట్ కాథరీన్స్ లో రెండు బస్సులెక్కి, 2 కిలొమీటర్లు నడిచి ఆఫీసుకి వచ్చేదాన్ని...మళ్ళీ వెళ్ళేటప్పుడు, ఇవన్నీ ఎక్కి ఇంటికెళ్ళి హమ్మయ్యా అనుకోకుండానే .. సింకు నిండా అంట్లు...ఇంటి నిండా..బూట్లు, బట్టలు..చెప్పులు...తిని పడేసిన అప్పచ్చుల ప్యాకీట్లు కనిపిస్తే...గృహమే కదా స్వర్గ సీమ అని అనిపించక చస్తుందా చెప్పండీ ....ఇక్కడ ఆఫీసులో బయల్దేరింది మొదలు ఆ స్వర్గ సీమ గురించీ తలచుకునీ, తలచుకునీ దిగులు...ఏం చూడాల్సి వస్తుందో అని. ఏదో శిశిరం గాబట్టి సరిపోయింది గానీ శీతా కాలమయితే ఇలా ప్రయాణం అసాధ్యమే..

 

ఇలా ప్రయాణం తోనే రోజులో ఆరేడు గంటలు పోవడంతో ఒక వారం లోపలే అక్కడే ఇల్లు దొరుకుతుందా అనీ వాకబు చేస్తే...శ్రీ లంకను తమిళుడెవరో "ఇరుకు ఇరుకు, అమ్మాసింగళ్ బెడ్రూం  అపార్ట్త్మెంట్ అవయిళబుళ్ అన్నాడు. హమ్మయ్యా అనుకుని తట్టా బుట్టా సర్దుకుని రెండు వారాల తర్వాత వచ్చి పడ్డాను పిల్లలతో సహా. అసలు వచ్చేటప్పుడు ఏమనుకున్నాం? నేను పిల్లల్తో ముందర వచ్చేస్తే,  సీతయ్య కూడా ఆఫీసులో అడిగి ట్రాన్స్ఫర్  పెట్టుకుంటారని...రోజూ చెవిలో గూడు కట్టి పోరాను..ట్రాన్స్ఫర్ మహా ప్రభో అని. ఈ దేశానికొచ్చాక, అందరూ ఏదో ఒకటి చదువుతూ ఉండాలి. అదిగో ఈ సారి చదువు సీతయ్య వంతు. తను చేరిన చదువుకి క్లాసులు అక్కడికి దగ్గర..దాంతో...నేను కట్టిన గూడు చెవిలో వేలాడుతూ అందరికీ కనిపించడం తప్ప, నా పోరు ఎవరికీ వినిపించడం మానేసింది. దాంతో సీతయ్య ఇక్కడికొచ్చి ఉంటారనే ఆశ పూర్తిగా పోయింది.

 

 

ఇది డౌన్ టౌన్. ఇరుకు రోడ్లు, అర్థం పర్థం లేకుండా ఉన్న రోడ్డు రూల్స్, మీద మీదకొచ్చే ట్రాంలూ,బస్సులూనూ. పార్కింగ్ ఎక్కడ చెయాలో అని కూడా అలోచించడానికి వీల్లేని సందులు, కళ్ళు తిరిగి పడిపోయే పార్కింగ్ రేట్లూ, ఎవరు పొరపాటున రాంగ్ పార్క్ చేస్తారా అని చూసి, చిటుక్కుని టికట్ పెట్టే ట్రాఫిక్ పోలీసులు,  ఇంకా ధైర్యస్థులు ఎవరైనా బండి ఏమరి పాటుగా వదిలేస్తే మోసెయ్యడానికి తయారుగా ఉన్న టోయింగ్ ట్రక్కులూ. వింత వింత చేష్టలు చేస్తూ ,రెండు డాల్లర్లున్నాయా అని స్టయిల్ గా అడుక్కునే వారు, డబ్బు ఇవ్వకపోతే కాల్చి పడేస్తారని పుకార్లు, ఇవన్నీ డౌన్ టౌన్ పేరు వినగానే 70 ఎం ఎం లో కనిపించి..వంటికి చెమట తెప్పిస్తాయి సదరు తలచుకున్నవారికి. మాకూ, మా స్నేహితులకీ ఈ పేరంటేనే భయం.

ఇది అలా భయపెట్టే డౌన్ టౌన్. నావరకు నాకయితే ఒక పల్లెటూరు. చుట్టూ నాలుగు బాంకీలు. తెగ మురిసిపోయాను. హౌస్ క్లీనింగ్-నో ఫెస్టివల్ అని మున్నాభాయి గారు ఊరికే అన్నారా?  బాంకీలుండగానే సరా, బ్యాంకీలలో వెయ్యడానికో తియ్యడానికో తైలం ఉండాలిగా. పోనీలే అలా చుట్టూ బాంకీలుంటే ఎప్పటికయినా రిచ్ అయిపోవచ్చని రోజూ బ్యాంకీలని చూస్తూ ఉండడం అలవాటు చేసుకున్నా. పైగా  అమ్మకి ఇష్టమైన బంతి , చామంతీ కనిపిస్తాయి ఎటు చూసినా. ఎటొచ్చీ నచ్చనిదల్లా అపార్టుమెంటు బయట రోడ్డుకిరువైపులా పార్కింగ్ మీటర్లు ఉన్నచిన్న చిన్న స్థంబాలు, ఎంత అని చూసా మీటరు మీద రేట్లు...తరవాత ఎందుకు చూసానా  అని స్పృహ వచ్చాక బాధ పడ్డాననుకోండీ...కానయితే ఏంచేస్తాం....టూ లేటు ...

ఇక్కడ పచారీ కొట్టు మూడు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంది. అందులో తిను బండారాల కంటే బట్టలు ఎక్కువ అమ్ముతారు. అవసరానికి  పాలు కొంటే రెండు సార్లు విరిగిపోయాయి...బ్రెడ్డు కొంటే కొంచెం కొంచెం మరకలొచ్చాయి. సీతయ్యకి టెన్షన్..నేను, పిల్లలు అక్కడ కొన్న వస్తువులు తింటామేమో అని భయపడి, ప్రతివారం మిస్సిస్సాగా నించి  ఎక్కువ మొత్తంలో సరుకులు తెచ్చేవారు. ప్రతి శని వారం వచ్చేవారు, కానీ యీ ఉన్న అర గంట లోపలే పార్కింగుకి వేసిన డాలర్లు సరిపోతాయో  లేదో అని పది సార్లు అనుమానం. పార్కింగ్ బిల్ల్ విష్ణు చక్రం లాగా తిరిగిపోతుంది. సామాను ఇంట్లోకి తెచ్చిన పది నిముషాలకే సరే ఇంక వెళుతున్నా అంటారు. అయ్యొ రామా...వంట చేసేసా తిని వెళ్ళండీ అంటే...బాక్స్ లో సర్ది ఇచ్చెయ్యి ఇంటికెళ్ళి తింటా అంటారు. ఇది ఇల్లు కాదా అని గొడవపడ్డాను కొన్ని సార్లు... "ఇక్కడ నించోడానికీ కూచోడానికీ లేదు. ఊపిరాడదు. నాకేంటో హోటల్ రూముకొచ్చినట్టుంది...హాస్టల్ రూం లాగ ఉంది ..ఇంకా పొతే హాస్పిటల్ రూములాగా ఉంది" అని వెళ్ళిపోతారు. పోనీలే, మరీ చిన్న ఇల్లు కదా ..పైగా పార్కింగ్ బోల్డు ఖర్చు. అలా అనిపించడం సహజమే అనుకున్నా.

ఒక రోజు పిల్లలు చదూకోటానికి  వీలుగా లేదు నాన్నారూ అని చిన్ని కంప్లైంటు చేసారు ...వెంటనే వాల్మార్ట్ అడ్రెస్సు కనుక్కుని స్టడీ  టేబుల్ కొనుక్కొచ్చారు. టేబులంటే టేబులు కాదు అన్నట్లు 120 ముక్కలు. అవన్నీ అతికించి  జిగ్సా పజిల్ లాగా అమర్చేటప్పటికి చిన్న కుటీర పరిశ్రమ పెట్టిన ఫీలింగ్ ఇంట్లో. నాలుగైదు గంటలు పట్టేసింది కార్నర్ టేబుల్ ఫిక్స్ చెయ్యడానికి. హమ్మయ్య ఈ వంకతోనయినా ఉన్నారు అని ఆనందపడబోతున్న దాన్నల్లా ఆగిపోయాను. . అపార్ట్మెంట్ లో ఎవరో మగానుభావులు (మీరు కరెక్టుగానే చదివారు...అచ్చ్హు తప్పు లేదు) టోస్టు చేసుకునే సదుద్దేశ్యం  కలిగి, టోస్టరులో బ్రెడ్డు ముక్కలు పెట్టి ఏ కారణము చేతో ( నా దురదృష్టము కావొచ్చు)...ఆకలి మరిచి బయటకు అరుదెంచిరి....పొగలు ఎల్లెడల వ్యాపించ ఫయరు అలారమ్ము...టింగు టింగు మని సన్నని చిరు గంటల సవ్వడి  వలె మొదలై గుడి గంటల వలె వినబడి, తుదకు కర్ణ భేరికి చిల్లు పడునంత సందడి చేసినది. వెంటనే అందరునూ ఇల్లొదిలి భవనమునకు ఐదు వందల మీటర్ల దూరమున నిలువవలెనని హెచ్చరిక. ఫయరు ఇంజిను వచ్చి. అన్నీ సర్దు మణగుటకు అక్షరాలా తొంబది తొమ్మిది నిముషములు పట్టినది. ఇచట అతి సహనవంతులయిన మనుష్య జాతికి ఇది యొక మంచి పరీక్ష. ఇచట నీతి ఏమనగా సహనము లేని వారు ధన్యులు సుమతీ...అనగా భోజనము చేసి, ఒక గంట తరువాత ఇటునించి ఇటే ఆఫీసుకి వెళ్ళవలసిన వారు కాస్తా, యీ తొంబది తొమ్మిది నిముషములు ధాటికి నిలువలేక "ఇంటికి పోయి తినెద పొమ్ము "అని సెలవిచ్చి మిస్సిస్సాగా కు పయనమయిరి.

అప్పటి నుండీ ఎంత బిజీగా ఉన్నా, ఎంత కష్టమయినా,  ఎన్ని ట్రిప్ లయినా మా ముగ్గురినీ మిస్సిస్సాగా తీసుకెళ్ళి పది సార్లు దింపమన్నా దింపుతారు కానీ, సెయింటు కాథరిన్స్ లో ఉండమంటే మాత్రం ఊహు....

మా ముగ్గురికీ కూడా  అక్కడికి వెళ్ళడం ఇష్టమే, పిల్లలకి నాకు బోలెడు మంది పాత స్నేహితులు.  కానీ, సీతయ్య  వచ్చి తీసుకెళ్ళాలి, మల్లీమళ్ళీ వచ్చి దింపి వెళ్ళాలి. బోల్డు టయిము వేస్టు ఇంకా డబుల్ శ్రమ కదా? సీతయ్యకున్న బిజీ షెడ్యుల్ లో అంత కష్ట పడే అవసరమేంటీ అని..

అవన్నీ కాదు లెండి కానీ...ఎందుకో ఈ ఊరు తనకి నచ్చలేదు...ఇంతకి ముందు కూడా ఇక్కడికి వస్తున్నప్పుడు   గమనించాగా... హైవే అంతా ఓకే, హైవే దిగి, ఊరికి చేరే ర్యాంప్ ఎక్కగానే ఎందుకో మూడు ఖరాబ్ అయిపోతుంది...ఏంటీ అంటే..ఏమీ లేదు.. మాట్లాడకు... క్వయిట్.. ఖాముష్... నిశ్శబ్దం....ఆ సయిలెన్సరు మళ్ళీ మమ్మల్ని దింపి  తిరిగి ' వెళ్ళిపోతున్నాను' అని చెప్పేవరకూ కంటిన్యూ అవుతుంది. ఆ ఒక్క మాట మాత్రమే నిశ్శభ్దాన్ని చేదిస్తుంది. నా మౌతు  యధావిధిగా వైడు ఓపెను... ఇంటికి జాగ్రత్తగా చేరాను అని ఫోను రింగ్ అయ్యేవరకూ

కొన్నాళ్ళకి ఈ  అపార్ట్మెంటులో టూ బెడ్రూం అపార్ట్మెంటు ఖాళీ అవుతోంది .  కానీ దాదాపు నెలకి ఖర్చు బాగా ఎక్కువ. " ఫరవాలే తీసుకుందాం, శనివారం వచ్చినప్పుడు మారదాం" అన్నారు. అనుకున్న రోజుకి రెండు రోజులు ముందు గానే ఇల్లు ఖాళీ అయింది. పిల్లలు నేను కలిసి ఒక రోజు ముందుగానే సామాను మొత్తము కొత్త పోర్షన్ కి మార్చేసి " నాన్నని సర్ప్రయిస్ చేద్దాం" అని గొప్ప ప్లాన్ చేసుకుని ఎదురు చూసాము. శనివారం వచ్చారు...

కాస్త విశాలం గా ఉన్న టూ బెడ్రూం ఇల్లు చూసి, హమ్మయ్య కాస్త కూచోడానికి స్థలం ఉందని  తెగ ఇదయి పోతారనుకున్నానా. రాగానే పచారీ సామాన్లు ఒక రౌండ్ ఇంట్లో పడేసి, మిగిలినవి తేవడానికి అందరం కార్ దగ్గరికి తిరిగి  వెళ్ళే లోగా. మా కారుకి ముందు పార్క్ చేసి ఉన్న కారు పచ్చడి పచ్చడి అయ్యి కనిపించింది. ఏంటీ అంటే, బస్సు గుద్దేసిందిట. ఇంకా నయం మన అదృష్టం బాగుంది అనుకుని, కొంచెం షేక్ అయ్యి, కార్ తీసుకుని పరుగో పరుగు.   ఆ పచ్చడిని చూసిన వాళ్ళెవరైనా అక్కడ పార్కింగ్ చెయ్యగలరా ఇంక? అప్పటి నుంచీ పార్కింగ్ టెన్షన్. దాంతో వారం వారం వచ్చేవారల్లా రెండు వారాలకొకసారి గబ గబా సామాన్లు ఇంట్లోకి తెచ్చేలోపు. పిల్లలో , నేనో కార్ ని ఎవరూ పచ్చడి చెయ్యకుండా కాపలా.

నా ఆఫీసు ఇంటికి 10 నిమిషాల నడక. ఉద్యోగం చేరాక 3 నెలలు ప్రొబేషన్ అయిపోగానే, నాకొక పార్కింగ్ లాట్ ఇచ్చారు. హమ్మయ్య ఇంక సామాను దించేసి, ఆఫీస్ దగ్గర కార్ పార్క్ చెయ్యచ్చు, పార్కింగ్ బిల్లూ ఉండదు, ఎవరూ వచ్చి కార్ పచ్చడి చేస్తాడని దిగులూ ఉండదు అని చాలా సంతోషపడిపోయా.

 

ఒక శనివారం సందె కాలం పచారీ సామాన్ల బండి వచ్చింది...(మరి ఇంత కంటే ఏం పేరు పెడతామండీ!). అప్పటికే మంచు తుఫాను మొదలయ్యింది..పొగ మంచు వలన దారి కూడా సరిగ్గా కనిపించట్లేదు. రోడ్లన్నీ స్లిప్పరీగా ఉన్నాయి. మంచు ముద్దలు కుప్పలు తెప్పలుగా పడుతున్నాయి. అయ్యో డ్రయివింగు కష్టం అవుతుందేమో  ఉండిపొమ్మని తెగ మొహమాటం పెట్టేశాం ముగ్గురం కలిసి...ఏదో కొల్పోయినట్టు మొహం పెట్టి సరే అన్నారు..మేము ముగ్గురం హుర్రే అని మనసుల్లో పండగ చేసుకున్నాం. చాలా నెలల తర్వాత, నలుగురం కలిసి భోజనం చేసి,  సినేమా కూడా చూసాం టీవీ లో. అలా సినేమా చూస్తూ చూస్తూ అందరికీ నిద్ర పట్టేసింది. రాత్రి రెండింటికి కొన్ని డయిలాగ్స్ గందరగోళంగా వినిపించాయి.టీవీ కట్టలేదేమో అని చెక్ చేసాను. కానీ పరీక్షగా చూస్తే ఇది ఇంట్లోంచి కాదు. బయట. గబ గబా మంచం పైకెక్కి కిటికీ లోంచి బయటికి చూసాను (కిటికీలు ఎత్తులో ఉన్నాయి). బయట 200 మంది దాకా స్టూడెంట్స్ ఉన్నారు. సెక్యూరిటీ వాళ్ళు, పోలీసులూ. ఒక పిల్ల గట్టి గట్టిగా అరుస్తోంది. పోలీసులు ఆ పిల్లని అరెస్టు చేసి తీసుకెళ్ళారు. ఒక గంటకి అంతా సద్దు మణిగింది. నేను అందరూ వెళ్ళే వరకూ కిటికీకి వెళ్ళాడుతూనే ఉన్నా. ఇంకో అరగంట కల్లా  బయట నుంచి ఫ్లాష్ లయిట్ల వెలుగులు. మా పైన అపార్ట్మెంటులో అందరూ పరుగులు తీస్తున్న హడావిడీ. అలా రాత్రంతా బిక్కు బిక్కుమంటూ కూచున్నాము. పొద్దున్న లేచాక ఎవరిని అడిగినా 'మాకు తెల్వద్' అని జవాబు. పోనీలే మనకెందుకు అనుకున్నా కానీ... ఇంటికి చాలా గంటల డ్రయివింగు, ఉద్యోగం, చదువు ఇన్నిటి మీదా ఇంక మళ్ళీ ఈ ఊళ్ళో ఉండే ధైర్యం వారెప్పుడూ చెయ్యలేదు. పోనీ యీ పాడు గొడవ వదిలేసి, వెనక్కి వెళ్లి పోవడానికి పిల్లల చదువులు అడ్డమొస్తున్నాయి. ఇంకో నాలుగు నెలలు ఎక్కడి దొంగలు అక్కడనే గప్చుప్ ...ఇంక ఇష్ట్మయినా కష్టమయినా మేము వెళ్ళడమే గానీ వారిని ఇక్కడ ఉండమని అడిగే దమ్మూ ధైర్యం మేము ముగ్గురమూ కోల్పోయాం. ఇంక రారా, సరసకు రారా అనే పాట మరచిపోయా కానీ ఎప్పటిదో ఒక పాత పాట స్మృతిపథం లో మెదులుతూ ఉంటోందీమధ్య.. అదే అదే....

పిలిచినా బిగువటరా ...ఔరౌర....భళిరా.......!!!!!!!!!

 

 

సీతయ్య-ఎవ్వరి మాటా వినడు

మా సీతయ్య  చిన్నప్పటినుంచీ అంతేట. అందరూ పప్పూ అన్నం తింటే తనకేమో కూర కావాలనేవారట. అప్పటికప్పుడు కూర చెయ్యకపొతే అన్నం తినడం మానేసేవారట. కూరలొండిన రోజు పప్పు కావాలనేవారుట . చక్కగా ఇంజనీరింగ్ చదివావు కదా ఇంజనీరు ఉద్యోగం చెయ్యమంటే 'నలుగురికీ నచ్చినదీ నాకసలే నచ్చదురో' అని ఇంకో ఫీల్డు ఎంచుకున్నారట. సకుటుంబంగా సినేమాకి వెళితే చివ్వరి సీను చూసే అదృష్టం ఎప్పుడూ ఉండేది కాదు.. రోడ్డు చాలా రష్ అయిపోతుందని, ఇరవై నిముషాలు ముందే మా సీతయ్య లేచి బయటికి వచ్చేస్తారు. మేమందరం వరుసగా ఫాలో అయిపోవాలన్నమాట. చూసిన ప్రతి సినేమాకీ ముగింపు ఏమవుతుందని ఎవరినో ఒకళ్ళని అడగాల్సిందే. కొన్ని ముగింపులు ఊహించెయ్యొచ్చనుకోండి...కానీ పడమటి సంధ్యా రాగం సినేమా చూసొచ్చాక ఫ్రెండ్స్ అందరూ 'చివరికేమవుతుందే' అని ఏడిపించేవారు.

సకుటుంబంగా వెళ్ళిన సినేమాలో జోక్స్ వస్తే మనం ఇష్టం వచ్చినట్టు నవ్వకూడదన్నమాట. కొన్ని జోక్స్ మా సీతయ్యకి వెకిలిగా అనిపిస్తాయి . కొన్నిఎవ్వరికీ  జోక్స్ అనిపించవు కానీ మా సీతయ్యకి చాలా నవ్వు తెప్పించేస్తాయి. మరి మనం ప్రతి జోక్కీ సీతయ్యని చూసి నవ్వాలా వద్దా అని డిసైడు చేసుకోవాలన్నమాట. ఇంకో వరుసలో కూచున్న ముగ్గురు  మగ పిల్లలూ ఫర్వాలేదు కానీ, మా టాం బాయ్ కి(నలుగురి వెనుక సిరి) మాత్రం అన్నిటికీ నవ్వొచ్చేస్తుంటుంది.  ..నవ్వొచినప్పుడల్లా పక్కనున్నవాళ్ళని గట్టిగా గిల్లెయ్యడమో కొట్టెయ్యడమొ అతి సాధారణంగా తనకున్న చిన్ని సరదా. పక్కనున్నవాళ్ళకి యెముకలు విరిగినా, ఒళ్ళు ఎర్రగా కందిపొయినా,  ఎవరికి వారే భాద్యులు. తనకి పెళ్ళవ్వగానే మా అన్నయ్యగారికి మరిచిపోకుండా యీ విషయం చెప్పి గొప్ప ఉపకారం చేసినట్టు ఫీల్ అయ్యి, ఎముకలు విరగ్గొట్టుకోవడం, ఒంటి మీద ర్యాష్  తెచ్చుకోవడం అను బాధల నుండి పర్మనెంటుగా విముక్తురాలనయ్యానని వేరే చెప్పక్కరలేదనుకుంటా.

ఇంక యాత్రలు.... చాలా మంది, ప్రయాణాలు అనగానే పెద్ద యజ్ఞంలా రాకపోకలకి బోలెడు సన్నాహాలు చేసుకుంటూ ఉంటారు కదా. మాకు అలా ఉండదు. అప్పటికప్పుడు మా సీతయ్యకి ఎక్కడికి వెళ్ళాలనిపిస్తే అక్కడికి హుటాహుటిన యుధ్ధ ప్రాతిపదికన బయల్దేరి వెళ్ళిపోతాం. కానీ వెళ్ళినంత వేగంగా తిరిగి వచ్చెయ్యడం కూడా. కారణం అందరికీ సెలవులు ఉన్నాయా లేదా వగైరా లెక్కలోకి తీసుకోకుండా ప్రయాణం కట్టడమే.  కొన్నిసార్లు పెద్దలకి సెలవు లేకపోవడమూ, కొన్నిసార్లు పిల్లలకి పరీక్షలు కూడా ఉండి ఉండవచ్చు. అయినా ఆగేది లేదు, లేడికి లేచిందే పరుగన్నట్టు, అనుకోగానే చల్ మోహన రంగా అని వెళ్ళిపోవడమే. క్షణాల్లో టికెట్లూ అవీ బుక్ అయిపోతాయి.  కాబట్టి శుక్రవారం రాత్రి అనుకుని ఎక్కడికైనా వెళితే, ఆదివారం రాత్రికో, సోమవారం పొద్దున్నకో తప్పనిసరిగా ఇంట్లో ఉండాల్సిందే.....తిరుపతికెళ్తే మీరు ఏం చూస్తారండీ, చక్కగా ఆకాశ గంగ, పాపనాశనం, మంగా పురం వగైరా వగైరా.. అవునా... కానీ మా సీతయ్యకి మాత్రం తిరుపతి వెళ్ళేది కేవలం వెంకన్నను చూచుట కొరకే...అటు దర్శనం అవడమేంటి ఇటు తిరుగు రైలు ఎక్కడమేంటి.... యీ రెండూ ఏక కాలంలో జరగాలి...సో, నన్ను ఎవరైనా బాసరలో ఏముండును అనడుగగా నేను..'సరస్వతీ' దేవి అనీ.... అన్నవరంలో ఏముండును అని అడుగ 'శ్రీ రమా సహిత సత్యనారాయణ స్వామి ' అనియునూ, కంచిలో ఏమున్నదన 'కామక్షీ దేవీ' అనియునూ ఏకవచన సమాధానములు మాత్రమే చెప్పగలను. 

మా సీతయ్యకి కొంచెం ప్రథమ కోపము... ప్రతి సంవత్సరమూ చాలా కొత్త డైరీలు వచ్చేవి ఇంటికి.  అందరూ పంచుకుని, మిగతా డైరీలు ఇంకెవరికో ఇచ్చేవారు. ఒకసారి నాకు కూడా ఒక డైరీ కావాలని అడిగా.  'మా ఆయన ఇవ్వాళ తిట్టారు, చాలా బాధగా ఉంది అని ఒక రోజూ, మా వారు ఇవ్వళ తిట్టలేదు... ఏదో వెలితిగా ఉండి అన్నం సహించలేదు అని ఒక రోజు అని తప్ప నీకు రాయడానికి ఏముంటాయి అని సరదాగా అనేవారు ఇంట్లో అందరూ.... నాకు కూడా నిజమే అనిపించేది..

పైన చెప్పిన వాటికి తోడు , మా సీతయ్య ఎక్కడికీ రారు. ఎంత సేపూ ఇంట్లోనే . మన ఇంటికే అందరినీ పిలవమంటారు. నాకేమో కొంచెం నీరూ, కొంచెం నిప్పూ లాగ అప్పుడప్పుడు ఎవరింటికయినా వెళ్ళాలని సరదా. దిక్కుమాలిన చదువు పుణ్యమాని సరదాలన్నీ అటకెక్కాయ్. అయితే సరదాలకి శాపమైన చదువు మా సీతయ్యకి వరమయ్యింది. ఎవ్వరైనా "మా ఇంటికి రండీ' అని పిలవడం తరువాయి, నాకు అస్సైన్మెంట్లు ఉన్నాయి, నాకు పరీక్షలు ఉన్నాయి, నేను చదువుకోవాలి అంటూ జనాల్ని ఊదరగొట్టేసి, సారీ సారీ అని చెప్తూ, మా సీతయ్యని కాపాడుకోవటం నాకు అలవాటయిపోయింది. ఒకరిద్దరు మాత్రం పట్టు వదలని విక్రమార్కుల్లా వచ్చేవరకు వదలరనుకోండి.....బట్ ఇది చాలా రేర్. చాలా మంది ఫ్రెండ్స్” మేము చెప్తే సీతయ్య వస్తారులెండి” అంటారు. అలా ఆయన రారు కానీ ఎవరైనా మా ఇంటికి వస్తానంటే మాత్రం మహా సరదా. అతిధి సత్కారాలలో మా సీతయ్యకి ఎవరూ సాటి  రారు.

మాకున్న కొద్దిమంది మంచి స్నేహితులు ఫర్వాలేదని సర్దుకు పోతారు. "మీరు మా ఇంటికి వస్తే కాని మీ ఇంటికి రాం రాం ' అనే స్నేహితులు లేనందుకు నేను నిజ్జంగా గర్విస్తుంటాను. అందరూ వస్తారు సరే కానీ, వాళ్ళు పిలిచినప్పుడు మనం వెళ్ళక పోతే ఏంబాగుంటుందని  నేను ఎప్పుడూ గొణుగుతూ ఉంటాను. ఈ విషయం మా సీతయ్య అస్సలు ఒప్పుకోరు. నన్ను బాగా పిలిచేవారు ఎవరూ లేరని, నేను రాకపోతే ఎవ్వరూ ఫీల్ కారనీ, నన్ను ఉడికిస్తారు. ఇది తప్పని ప్రూవ్ చెయ్యడానికి నాకు పది రోజులు చాలని నా నమ్మకం. ఎప్పటికైనా గెలుస్తానని గట్టి నమ్మకంతో నేను పరీక్షకీ. పరీక్షకీ వచ్చే పది రోజుల గ్యాప్ లో ముఖ్యులందరికీ 'నేను ఖాళీగా ఉన్నానోచ్...పిలుచుకుంటే పిలుచుకోండి" అని సీతయ్యకి తెలియకుండా అన్యాపదేశంగా ఇ-మెయిల్సు పడేస్తాను .

నా దురదృష్టం కొద్దీ ఆ పది రోజులూ ఎవ్వరూ టచ్ లో ఉండరు. నేను కొద్దిగా బాధపడి, పెద్దఎత్తున కృంగి  కృశిస్తాను. ఇదే మా సీతయ్యకి పసందయిన కాలం. కొండొక వీకెండ్ సాయంత్రం నా మీద చాలా జాలిపడి ' ఎవరిల్లైనా కోరుకో, తీసుకెళ్తాను., నీ కోరిక తీర్చడం నా కర్తవ్యం' అని శ్రీ కృష్ణుడి లెవెల్లో ఒక డైలాగ్  పడేస్తారు. ఆ బలహీన సమయంలో నేను నా ఫోనులో ఉన్న దోస్తుల నంబర్లన్నీ వరుస క్రమంలో నొక్కేసి, 'ఇంట్లో ఉన్నారా'? అని అడుగుతాను (మరీ అలా చూడకండి, మీ ఇంటికి రావొచ్చా అని అడిగితే బాగోదు కదా!) వాళ్ళు గుడికో, పార్టీకో, ఎవరింటికో వెళుతున్నమని చెప్తారుకదా?  అక్కడి నుండీ మా సీతయ్యకి భలే సరదా టైమన్న మాట. "ఏంటో  నీ తాపత్రయం" అని తాపీగా మొదలు పెట్టి...."ఏదో మాట వరసకి పిలుస్తారు కానీ, మనం రాకపోతే ఎవ్వరికీ పట్టింపు లేదని" జ్ఞానోపదేశం చేసేస్తారన్నమాట. నేను కుంచెం ఫీల్ అయ్యి, 'అబ్బే , మనం  వస్తామని చెప్పలేదు, చెప్పి ఉంటే,  ప్రోగ్రాము క్యాన్సిల్ చేసుకున్నాము వచ్చెయ్యండని ఉండేవారు" అని వకాల్తా పుచ్చేసుకుని బుకాయించేస్తానన్నమాట. అలా అలా ఆ వారం గడవగానే మళ్ళీ నా అస్సైన్మెంట్లు, పరీక్షలు, చదువులు. మళ్ళీ ఇన్విటేషన్లు, షరా మామూలే. ఐదేళ్ళు గడిచింది. కోర్స్ పూర్తి అయ్యి, ఇప్పుడింక పరీక్షలు, చదువులు అయిపోయాయి కాబట్టి, ఎవరైనా పిలిస్తే వెళ్ళకుండా ఉండడానికి ఏం వంకలు చెప్పాలా అని ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయా.  వంక లేనమ్మ డొంకట్టుకునేడ్చిందన్నట్టు, ఏముందిలెండి, మా సీతయ్య ఒప్పుకుంటే వెళ్ళడం, లేక పోతే ప్రస్తుతానికి  నా దగ్గర  ఒకటే డైలాగ్. 'కుదరదండీ......సీతయ్య ఎవరి మాటా వినడు"