"మాలిక" పత్రికలో నా తొలి కథ

Thursday, August 25, 2011


నా తొలి కథ "మాలిక" పత్రికలో ప్రచురించబడింది. చదివి మీ అమూల్యమైన అభిప్రాయాలు తెలియచేయగలరు.

6 వ్యాఖ్యలు:

కృష్ణప్రియ said...

మీ కథ ఒకసారి బ్రౌజ్ చేసి, తర్వాత తీరిగ్గా చదివి,కథనాన్ని,మాండలికం మీద మీకున్న పట్టు ని చూసి చాలా సంతోషించాను. అభినందనలు!

మురళి said...

Congratulations...

Ennela said...

Thanks Murali garuu

kanthisena said...

ఎన్నెలగారూ,
ఏదో ఒక మేరకు స్వంత అనుభవం లేకుంటే ఇంత సజీవంగా కథను మీరు రాసి ఉండేవారు కాదని మొదటే అనిపించింది. మాండలికంలో రాయడానికి ఇకపై మీరు తటపటాయించవలసిన పనిలేదు. మీ యాస శైలి చాలా బాగుంది. మీ ఊరి గురించి, మీ చిన్ననాటి ఇప్పటి జ్ఞాపకాల గురించి ఇకపై మీ జీవ భాషలోనే రాయండి. అలా రాసిన ప్రతి రచనకూ సంబందించిన లింకును నాకు పంపించండి.
rajasekhara.raju@chandamama.com
krajasekhara@gmail.com

చదువుకోసం, ఉద్యమాల కోసం, తర్వాత జీవితం కోసం ఇరవయ్యేళ్లు మా సొంత ఊరికి దూరమైపోయాను.. బాధాకరమైన విషయమేమిటంటే, ఇప్పుడు మా కడపజిల్లా రాయచోటి భాషలో నేను రాయలేను. కన్న ఊరికి దూరమైపోతే, స్వంత ప్రజల జీవితాలకు, స్వంతమాటలకు దూరమైతే ఏం జరుగుతుందో ప్రత్యక్షంగా అనుభవమవుతోంది.

మాటలో, రాతలో, వ్యక్తీకరణలో పుస్తక భాష పూర్తిగా ఆక్రమించుకున్న జీవితం నాది. ఏ రెండు మూడేళ్లకో ఊరికి పోతే, జీవం ఉట్టిపడే వారి యాసను చూస్తే ఏం కోల్పోయానో గుర్తుకొచ్చి ఏడుపొస్తుంటోంది.

నోరు తెరిస్తే నాది కాని భాష. రాస్తే నాది కాని పుస్తక భాష.. సారూ, గీరూ అంటూ గౌరవాలందుకుంటున్న నగర నాగరికతలో దశాబ్దాలుగా చిక్కుకుపోయి, ఎప్పుడన్నా మా ఊరివాళ్లు కనబడి ‘అన్నా’ అంటూ పిలిస్తే ప్రాణం లేచి వస్తుంది నాకు. నాగరికతను నిలువునా సవాలు చేసే అమృతమయమైన పిలుపు అది.

ఈ నెల మాలిక వెబ్ పత్రికలోనే ‘చేపకు సముద్రం భాషకు మాండలికం’ అనే శ్రీరాములు గారు రాసిన వ్యాసం చూడండి. అలాగే రహంతుల్లా గారి “చిన్న భాషల్ని మింగేస్తున్న పెద్ద భాషలు” వ్యాసం కూడా చూడండి. వేయి సంవత్సరాల తర్వాత మన భాష పునాదే ప్రమాదంలో పడిన సూచిక. మొత్తంగా తెలుగు భాషకే దిక్కు లేకుండా పోతోందిప్పుడు..

జీవితంలో ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో, కాలేజీల్లో మాత్రమే చదివి చాలా మంచి పని చేశాను. ఎవరెన్ని చేసినా జీవితంలో తెలుగు మర్చిపోలేను. కాని ఇప్పుడు ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో కూడా ఇంగ్లీష్ ప్రధానమై కూర్చుంది. ప్రభుత్వ పాఠశాలలనుంచి కూడా తెలుగు మాయమైపోతే ఏం జరుగుతుందో ఊహించడానికి కూడా ఏమీ మిగలదు.

మీరు మీ భాషలో, మీ యాసలో రాయడాన్ని మర్చిపోకండి. మన ఇంటి భాషకన్నా మించింది ఏదీ లేదు. అలా రాసిన ప్రతి సారీ నాకు లింకు పంపండి. నేను కోల్పోయిన దానికోసం ఆరాటం తప్ప మరే ఉద్దేశం ఇందులో లేదు.
అభినందనలు.
వీలయితే చందమామ బ్లాగు కూడా చూడండి.
blaagu.com/chandamamalu

ఇందు said...

Congrats :)

ee post chudaneledu ippatidaka :(

Ennela said...

కృష్ణ ప్రియ గారికీ,మురళి గారికీ, రాజ శేఖర్ గారికీ, ఇందు కీ కృతజ్ఞతలు