నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు

Friday, December 31, 2010

బ్లాగ్మిత్రులందరికీ నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు . కెనడా లో(Toronto) 3సంవత్సరాల క్రితం నిర్మించిన అక్షర ధామం ను పోలిన గుడి ఇది. 





































http://www.scribd.com/doc/46121357

అందరిలో మావయ్య

Monday, December 27, 2010

చలి గారి రివ్వున వీస్తోంది. ఆటోమేటిక్ మాల్ తలుపులు వచ్చేపోయే వాళ్ళ అలికిడి  తగలగానే తెరుచుకుంటున్నాయి. అలా తలుపులు తెరుచుకున్నప్పుడల్లా చలికి ప్రాణాలు కొడగడుతున్నాయి.  ఇదొక పాత మాల్. హీటింగ్ సిస్టం సరిగా పని చేయదు."ఈ మాల్ లో చలికి గడ్డ కట్టేస్తున్నాను బాబోయ్ "అని చెప్పాను బాసాసురిడితో. చిన్న హీటర్ ఇస్తాడేమో అని నాకు 'చిన్ని చిన్ని ఆశ '.'ఇంకొక లేయర్ క్లోత్స్ వేసుకో అంటాడు'. ఇప్పటికే పెద్ద సయిజు గంగిరెద్దులా వేసుకుంటున్నాను. నాకు అర గజం ముందు  గజం వెనక నా దుప్పట్లు రాజసంగా నడుస్తుంటాయి. ఇంకా 'అమ్మగారికి దండం బెట్టు, అయ్యగారికి దండం బెట్టు' సీన్ వదిలేసి   'నీ  ఆశ, అడియాసా ...లలల ...లలల ...లంబాడోళ్ళ రామదాసా' అని అర్థం అయిపోయి అడగటం మానేసాను. 'నీకు ఎలా డ్రెస్ చేసుకోవాలో అర్థం అయిపొయింది, అందుకే చలి అని కంప్లయింట్ చెయ్యట్లేదు నువ్వు, వెరీ గుడ్ 'అని నవ్వుతు అంటుంటాడు.  ఒక వెర్రి నవ్వు విసురుతుంటాను, సమాధానంగా .

చయినీస్ షాప్ ఉండటంతో ఈ మాల్ రద్దీగా ఉంటుంది.  ఈ చయినా మార్కెట్ లో దొరకని వస్తువంటూ ఉండదు.ఇదే మాల్ లో ఒక శ్రీ లంక వాళ్ళ బట్టల కొట్టు, డ్రయివర్ లయిసేన్స్ ఇస్స్యు ఆఫీసు, ఇంకా కొత్తగా వచ్చిన వాళ్లకి సహాయం చేసే కమ్మ్యునిటి సెంటరు , రెండు రెస్టారెంట్లు , రెండు బార్బర్ షాపులు, ఒక డాలర్  స్టోరు ఉన్నాయి....అందువలన మాల్ చిన్నదయినా ఎప్పుడు బిజీగా ఉంటుంది. అందుకే మా బాస్ ఇక్కడ ఈ టయిములో కొంత స్థలం అద్దెకి తీసుకుని క్యుబికాల్ నిర్మించి ఆఫీస్ సెటప్ చేస్తారు.

ఇది టాక్స్ సమయం. ప్రతి ఒక్కరు ఇన్ కం టాక్స్ రిటర్న్స్ సబ్మిట్ చెయ్యాలి. ప్రయివేటు సంస్థలు ఈ మూడు నెలలు ఇలా రద్దీగా ఉన్న స్థలాల్లో టెంపరరీ ఆఫీసులు పెట్టి జనాల దగ్గర ఫీజు వసూలు చేసి టాక్స్ రిటర్న్స్ సబ్మిట్ చేసి పెడతారు. 

ఇది సీసనల్ వర్కు. ఇప్పటి వరకు నెల రోజులు గా హెడ్ ఆఫీసులోనే పని.
బాస్ దగ్గర పనిచేసే పదిహేను  మందీ  పర్మనెంటు ఎంప్లాయీస్ సంవత్సరం పొడుగునా హెడ్ ఆఫీసులో పని చేసినా ఈ టయిములో మాత్రం బాస్ సెట్ అప్ చేసే పదిహేను టెంపరరీ ఆఫీసుల్లో ఏదో ఒక చోట పని చెయ్యాలి. టాక్స్ సీసన్ స్టార్ట్ అయ్యే రెండు నెలల ముందు ఒక కోర్స్ పెట్టి, టెంపొరరీగా చాలామందిని మూడు నెలల కోసం అపాయింటు చేసుకుంటారు.   మొదటి సంవత్సరం హెడ్ ఆఫీస్లోనే పని .  కానీ పర్మనెంటు ఎంప్లాయీ ఒకతను సడెన్ గా మానేయ్యడంతో పని బాగా అలవాటయిందని  ఒక్క వారం క్రితం నన్ను  మొదటి సారి ఇక్కడికి పంపారు.

కొత్త రూటు.  మూడు బస్సులు మారి ఎనమిది కల్లా రావడం కష్టంగానే ఉంది.  రాత్రి  తేలిక పాటి మంచు జల్లులతో మొదలయి మంచు  వాన  పెద్దదయింది. అన్నిచోట్లా మోకాళ్ళ లోతు  మంచు. సయిడు వాక్స్ మాత్రం వీలయిననంత త్వరగా క్లియర్  చెయ్యడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. పొడి మంచులో నడవడం కొంచెం ఫర్వాలేదు. మంచు గట్టిపడిపోయిగ్లాస్ లా తయారయినప్పుడు మాత్రం చాలా జారుతూ ఉంటుంది. అంత చలిలో నెమ్మదిగా నడవాల్సి వస్తుంది, గడ్డ కట్టేస్తూ .  ఇంకా కెనడా వచ్చి  మూడు నెలలు అయింది అంతే. ఇదే మొదటి జాబ్. ఇంకా చలికి అలవాటు పడలేదు. ఉదయం ఎనమిది నుండి రాత్రి ఎనమిది వరకు పని చెయ్యాలి కానీ ఒకొక్కసారి తొమ్మిది  గంటల వరకు  పని చెయ్యాలి. 'అధికస్య అధికం ఫలం' అని ఎన్ని గంటలయినా పని చెయ్యడానికి రెడీ, కానీ చలి,  చలి చలి.....క్లయింట్లు వస్తు ఉంటె  సమయం గడిచిపోతుంది చలీ పులీ తెలియకుండా. ఎవరు లేకపోతె మాత్రం 'నా తరమా భవ సాగర మీదను నలిన దళేక్షణ రామా' అనుకుంటూనే చలి సాగరాన్ని రాత్రి తొమ్మిది గంటల వరకు ఈదేయ్యాలి.

టాక్స్ చెయ్యడం,టాక్స్ తగ్గడానికి కొన్ని సలహాలివ్వడం, బిల్ చెయ్యడం, ఫోను కాల్స్ అటెండ్ చెయ్యడం , సాయంత్రం డెబిట్/క్రెడిట్ కార్డ్లను క్లోసు  చెయ్యడం, బ్యాంకులో క్యాష్ డిపాసిట్ చెయ్యడం , అకౌంట్ రికన్సయిల్ చెయ్యడం, కాష్ సరిచూడడం, లాస్ట్ అండ్ ఫైనల్ హెడ్ ఆఫీసుకి రిపోర్ట్ పంపడం ఇదీ పూర్తి దినచర్య...

మొదట  భయపడ్డాను కానీ ఇక్కడి వాళ్ళు  చాలా సరదాగా ఉంటారు. ఇంటిదగ్గర ఎవరూ వినేవారు లేకపోవడం వల్లనేమొ చాల మంది బాగా కబుర్లు చెపుతారు.ఆ కబుర్లలో కనీసం ఒక్కసారయినా "నేను నేటి మహిళను"  పయిన డిస్కషన్ ఉంటుంది. ఇక్కడ బొట్టు పెట్టుకునే వారిని ఎవరినయినా శ్రీ లంకన్లని అనేసుకుంటారు , బొట్టుపెట్టుకుని కనిపించేది ఎక్కువగా వాళ్ళే మరి . "కాదు బాబూ , భారత వర్షే, భారత ఖండే, మేరోర్ దక్షిణ దిగ్భాగే, గంగా గోదావరి మధ్య ప్రదేసే, శ్రీ శైలస్య  ఈశాన్య  దిగ్భాగే, నేను నా ఆంద్ర ప్రదేశం వెరసి పవిత్ర భారత దేశం...."అని చెప్పుకునే లోపు ,  పనిలో పనిగా  'సింధూరం-దాని ప్రశస్తి " మీద కూడా ఒక క్లాసు వేసేసుకునే అవసరం  వస్తుంది లేకపోతె, నేనే తెప్పించుకుంటాను....
ఇక్కడ  అందరికీ ప్రతి పే చెక్ లోంచీ నిర్నీతమయిన మొత్తంలో టాక్స్ కట్ చేసి ఎంప్లాయర్ గవర్నమెంటుకి కట్టేస్తాడు.  సంవత్సరం చివర లెక్కలు కట్టి, ఎక్కువ కట్ చేస్తే తిరిగి ఇయ్యడం, తక్కువ కట్ చేస్తే కట్టించుకోవడం జరుగుతుంది. రిఫండ్ వచ్చిన వాళ్ళు చాలా హ్యాప్పీగా వెళతారు. తిరిగి డబ్బు కట్టాల్సిన వాళ్ళను కూడా నవ్వుతు పంపించడం బానే అలవాటయ్యింది. రిఫండ్ రాలేదుగా ఫీజు కట్టక్కర లేదా అని జోక్ చేస్తారు.  సారీ సార్ నా సొంత కంపెనీ అయ్యుంటే మీకు ఫీజు చార్జీ చేసేదాన్ని కాదు అంటాన్నేను.   చాలా మంది వర్క్ అయిపోయాక సాయంత్రం వస్తారు టాక్స్ రిటర్న్స్ చెయ్యడానికి. భోజనాలు అవీ కానిచ్చి  చివరి నిముషంలో వచ్చేవాళ్ళు చాలా ఎక్కువ. మళ్ళీ రండి అంటే, బిసినేస్స్ పోయినట్టే. అందుకని టయిము అయిపోయే సమయానికి వచ్చినా టాక్స్ చెయ్యాలి. అలాంటప్పుడు రిపోర్టులకి  చాలా హడావిడి అయిపోతుంది. పైగా  తొమ్మిది గంటలకి మాల్ క్లోస్ . 


ఒక బిజీ  సాయంత్రం చివరి నిముషంలో వచ్చారు మిస్టర్ స్కేమ్బారిస్. డాకుమెంట్స్ అన్నీ నా చేతికిస్తూ, మీరు చేస్తూ ఉండండి , పక్క షాప్లో చిన్న పని ఉంది , పది నిముషాల్లో  వచ్చేస్తాను అన్నారు. నా టెన్షన్ నాది. ప్రతి అరగంటకి ఒక బస్ ఉంది... ఒకటి మిస్ అవుతే ఇంటికి వెళ్ళాల్సిన  మూడు బస్లూ మిస్ అవుతాయి...కానీ ఏమీ చెయ్యలేం. అలాగే సార్, పదిహేను నిమిషాల్లో ఇక్కడుంటే చాలు, మరీ లేట్ అవకుండా అన్నాన్నేను. ఓ శూర్ , త్యాంక్ యు అంటూ వెళ్ళాడు ఆయన. పేపర్లన్నీ పొందిగ్గా అరేంజ్ చేసి ఉన్నాయి. అదృష్టం కొద్దీ ఇతను పాత క్లాయింటే. పేరు కొట్టగానే డీటెయిల్స్ అన్నీ వచ్చాయి...బతికానురా దేవుడా....చాలా టయిము కలిసొచ్చిందని అనుకుంటూ కంప్లీట్ చేసే సమయానికి స్కేమ్బారిస్ గారు వచ్చేసారు. అయిపోయిందండీ, మీరు లేట్ అవుతారేమో అని భయపడ్డాను అన్నాను...నో నో మీకు లేట్ అవ్వనివ్వనుగా అని ఎదురు ఖుర్చీలో కూచున్నారు రిసల్ట్స్ కోసం చూస్తున్నట్టు. మీరు లకీ అండీ 2,112 డాలర్స్ రిఫండ్ వచ్చ్సింది అన్నాన్నేను ప్రింట్స్ తీసుకోడానికి ప్రింటర్ వయిపు తిరిగి. ఈ లోపు ఆయనకీ ఫోన్ వచ్చింది .

మా అబ్బాయికి ఎంత రిఫండ్ వచ్చిందండీ, ఫస్ట్ టయిం కదా చాలా ఎక్సయిటింగ్ గా ఉన్నాడు, వాడే ఫోను అన్నారాయన...నేను గబా గబా పేపర్లన్నీ చెక్ చేసాను. అన్నీ ఆయన డాకుమెంట్సే.  కంప్యూటర్లో డీటైల్స్ చూసాను.పిల్లవాడికి మొన్ననే పద్దెనమిది యేండ్లు నిండాయని చూపిస్తోంది డేట్ ఒఫ్ బర్త్ కాలం.. సారీ అండీ మీ అబ్బాయి డాకుమెంట్లు మరిచిపోయినట్లున్నారు మీరు అన్నీ మీవే ఉన్నాయి అన్నాను. లేదండీ ఇక్కడే ఉందీ అంటూ ఒక కాగితం బయటికి లాగారాయన. పేరు ఊరు అన్నీ ఆయనవే. అదే అన్నాన్నేను. ఆయన నవ్వుతు,వాడిదీ నాదీ ఒకటే పేరండీ..సోషల్ ఇన్సురెన్స్ నంబరు చూడండీ అన్నారు..అవును అప్పుడు చూసాను నంబరు....సారీ సార్ నేను ఇప్పటి వరకు తండ్రీ కొడుకులను ఒకే పేరుతొ చూడలేదు అంటూనే అబ్బాయి రిటర్న్స్ చెయ్యడం మొదలెట్టాను. బస్సు 'ఏడుకొండల వాడా వెంకట రమణా' అయ్యింది కాబట్టి ఇంక లేట్ గా వెళ్ళడానికి  మెంటల్ గా ప్రిపేర్ అయ్యి, మాల్ మూసే లోపు అయితే చాలు అని గబా గబా చేస్తున్నాను...స్కేమ్బారిస్ గారన్నారు.. మీరు ఇక్కడికి కొత్తనుకుంటాను...ఇక్కడ ఇలా పేర్లుండటం కామన్...ఇంకా వింత ఏంటంటే మా నాన్నది కుడా ఇదే పేరు... అయితే నా  పేరు చివర జునియర్ అని ఆడ్ చేసారు.  నాకు అలా  ఇష్టం లేదు  తరవాత తీసేసాను అన్నారు.

దేవుడా...., ప్రపంచంలో పేర్లే లేనట్టు తాత తండ్ర కొడుకు అందరికీ ఒకే పేరట బావుంది కత అనుకుంటూ తొందరగా కంప్లీట్ చేసాను. మీరు ఇక్కడ సంతకాలు పెట్టండీ, అబ్బాయిని సంతకాలు పెట్టడానికి రేపు తీసుకొస్తారా అన్నాన్నేను రిఫండ్ వివరాలు చెబుతూ..."తప్పకుండా, మీకు చాలా థ్యాంక్స్ , మీకు లేట్ అయినట్లుంది..నేను డ్రాప్ చెయ్యనా సెంటర్ వరకు "అన్నారు. ఈ లోపు..."హహహ్హ తెలుండ!" యముండ టైపులో వినిపించింది..నాలో నాకు.  తెలుండు మేల్కొని "అయ్యా మేము తెలుగు బాబూ, అంత తొందరగా ముక్కు మొఖం తెలియని వాడి దగ్గర హెల్పు తీసుకోవడమే..మేమెక్కడ ,మా ఆత్మాభిమానమెక్కడ!ఎల్లేల్లెహే -అనేసాడు నేను గబుక్కున వాణ్ని దాచేసి ...థ్యాంక్స్ సార్, నాకు క్లోసింగ్ వర్క్ ఉంది ఇంకా, మీరు వెళ్ళండి... గుడ్ నయిట్ అన్నాను...గుడ్ నయిట్ సి యు అగెయిన్ అని ఆయన వెళ్ళిపోయారు... నేను క్లోసింగ్ కంప్లీట్ చేసి మాల్ మూసే లోపు బయట పడ్డాను. తరవాత రెండు మూడు కేసులు వచ్చాయి ఇలాంటివి...(అబ్బ, పెద్ద డాక్టరు లా పోసు కొట్టాను కాదు ఈ డయిలాగ్ కొట్టి) ..ఇది నాకొక పెద్ద లెసన్.అప్పటి నుండీ 'పేరులోనేముందీ' అనుకుంటూ పేర్లని పక్కన పడేసి ,పేపర్లని సోషల్ ఇన్సురెన్స్ నంబరు తో కొలవడం మొదలు పెట్టాను.

తరవాత వారం కాష్ డిపాసిట్ చెయ్యడానికి బ్యాంకుకి  వెళ్లాను. మెటర్నిటీ సెలవలో ఉన్న రిసెప్షనిస్టు జో-ఆన్ కనిపించింది, పిల్లాడితో సహా. వాడికి మూడో రోజు .. వావ్ ఎలా ఉన్నావ్, ఐ మిస్ యు....అని కవుగిలించుకుని అరిచినంత పని చేసింది...ఈ అరుపులు కవుగిలింతలు నాకు కొత్త...మొహమాటం గా "ఐ యాం గుడ్...బేబీ చాల బాగున్నాడు ఏం పేరు పెట్టారు? "అన్నాను బేబీ  చేతుల్ని నెమ్మదిగా స్పృశిస్తూ (ముట్టుకోవచ్చ లేదా అని అనుమానం..మా అమ్మ అయితే పడేసి తన్నేది అలా  చేతులు కడుక్కోకుండా ఎవరయినా పిల్లల్ని ముట్టుకుంటే ) . పేరు జకారియా అంది...అవునా మీ హస్బెండ్ పేరు అదే కదూ అన్నాను...అవును ఆయన పేరే పెట్టుకున్నాడు అంది...నేను నవ్వుతు "కానీ జునియర్ అని చివరన కలిపారు కదూ" అన్నాను అస్సలు ఆశ్చర్య పోకుండా( స్కేమ్బారిస్ దెబ్బతో...బోల్డు లోక జ్ఞానం వచ్చేసింది మరి)..."జాక్ వర్క్ కి వెళ్ళాడు  .....బాబుని మీ అందరకీ చూపిద్దామని ఆఫీసుకి  తీసుకెళ్ళాను, ఓకే మరి కొంచెం షాపింగ్ చెయ్యాలి " అని చెప్పి వెళ్ళిపోయింది. శాపింగా? ఇంత చలిలో!   ఇక్కడ విచిత్రంగా ఏదో కొంపలు మునిగి పోయినట్లు మూడో రోజే ఇలా పిల్లాడ్ని తీసుకుని బయట తిరుగుతుంటారు..మా ఊర్లో అయితేనా, మూడు నెలలు బయటికి రాము అనుకుంటూ క్యాష్ డిపాసిట్ చేసి బయలుదేరాను.

 నేను డిపాసిట్ చేసిన క్యాష్ తీసుకుని పల్లీలు, సమోసా షాపింగ్  చెయ్యండి మీరు...షాపింగ్ అయ్యాక దయచేసి మీ సీట్ నంబరు లోనే కూర్చోండి...ఎదుర్ సీట్ల మీద కాళ్ళు పెట్ట రాదు..గోడలపై ఉమ్మరాదు. మీ నగలు వస్తువులకి  మీదే  బాద్యత ...సిగరెట్ తాగుట ఆరోగ్యానికి హాని కరం...ఇల్లాలి చదువు ఇంటికి వెలుగు.... గోల్డ్ స్పాట్ ది జింగ్ థింగ్ .....గోల్డ్ స్పాట్. .....

అర్థం కాలేదా......ఇంటర్వెల్ అండీ బాబూ.....

మా ఊళ్ళో హాలొవీన్

Thursday, December 23, 2010

మా మార్లీన్ మొన్న ఒకటే నొచ్చుకుంటూ కనిపించింది. ఏంటా అని ఆరా తీస్తే హాలొవీన్  డే నాడు కొన్న  చాకొలేట్లన్నీ అలాగే ఉండిపొయ్యాయిట...చాల బాధ పడిపోయింది.'నీకు తెలుసా మా చిన్నప్పుడయితే హాలొవీన్ ఎప్పుడొస్తుందా అని ఎదురు చూసేవాళ్ళం, బోల్డు కొనేసాను చాలామంది పిల్లలోస్తారని , ఇద్దరంటే ఇద్దరు వచ్చారంతే 'అని చెప్పింది...నాకు యేదొ ఓదారుద్దామనిపించి..'"పొనీలే మార్లీన్, మన చిన్నప్పుడంటే మన పేరెంట్స్ యెక్కువ కొనిచ్చేవారు కాదు కాబట్టి మనకి ఏందొరుకుతాయా అని చూసేవాళ్ళం, ఇప్పుడు పిల్లలకి ఆ అవసరం ఏముందీ అన్నీ పేరెంట్స్ కొనిచ్చేస్తారుగా అడగ్గానే "అన్నాను..ఆ ఎక్సప్లనేషన్ కి ఆవిడ అద్దిరిపోయి( ఇక్కడందరూ ఇలా ఎక్స్ప్రెషన్స్ ఇస్తారు నిజ్జమా కాదా నాకు అర్థం కాదు...అర్థం చేసుకునే ప్రయత్నం అవసరమంటారా?) ..."అవును నిజమే, నాకు పిల్లలు లేరుగా అందుకే ఇలాంటి  థాట్స్ రాలేదు " అని కళ్ళు తుడుచుకుంది....వెంటనే తేరుకుని, "అవును ఎన్నెలా,  మీ ఊరిలో కూడా హాలొవీన్ జరుపుకుంటారా? పిల్లలకి ఫ్రీ ఫుడ్ పంచుతారా " అని అడిగింది......



ఇక్కడ అక్టోబర్ చివరన హాలోవీన్ పండుగ జరుపుకుంటారు. నాకు తెలిసీ దీన్ని మనం ఆల్ సెయింట్స్ డే అనీ, ఆల్ సోల్స్ డే అనీ, మా ఊర్లో అయితే ముద్దుగా "బొందల పండుగ"నీ పిలుచుకుంటాము. విశేషమేంటంటె సాయంత్రం పిల్లలందరూ అందంగా  సీతాకోక చిలుకల్లగా, దేవ దూతల్లగ, ఇంకా మంచి మంచి మెరిసిపోయే దుస్తులు వేసుకుని అందరిళ్ళకీ వెళతారు. అందరూ దీపాలు వెలిగించి(ఎలట్రిక్ వే లెండి),పిల్లల కోసం ఎదురు చూస్తుంటారు. ఈ టయిముకల్లా కంపెనీలు చిన్న చిన్న చాకొలేట్ ప్యాకెట్లూ, చిప్స్ ప్యాకెట్లు అవీ ప్రత్యేకంగా తయారుచేస్తారు. పిల్లలు ప్రతి ఇంటికీ వెళ్ళి 'ట్రిక్ ఆర్ ట్రీట్' అని అడుగుతారు. ఇంటి వాళ్ళు 'ట్రిక్కులోద్దు బాబోయ్ ట్రీట్లు ఇవిగో ' అని  కొని ఉంచిన చాకొలేట్లో, చిప్సో, ఇంకా యేవయిన తినుబండారాలో వాళ్ళ బాగ్ లొ వేస్తారు...ఇలా పిల్లలు ఇంటింటికీ వెళ్ళి చాలా  రోజులకి సరిపడా తినుబండారాలు పోగేసుకుంటారు... కల్లెక్ట్ చేసే వరకూ ఓకే... తరువాత మాత్రం, పళ్ళు పుచ్చిపోతాయనీ, అందరూ మంచివస్తువులు ఇస్తారో లేదొ అనీ అందరు తల్లులకీ కొంచెం సందేహాలు...దాంతొ...ఆ దండుకొచ్చిన పదార్థాలన్నీ మరునాడు ఆఫీసులకి తీసుకొచ్చి పడేస్తుంటారు....మరి నాకేంగుర్తొచ్చాయంటే ...


మాదొక చల్లని ఊరు. నాలుగు వందల సంవత్సరాల పూర్వం ఎప్పుడో  ఒక ముని  తపస్సు చేస్తే వెంకటేశ్వర స్వామి వెలసిన ఊరు. చిన్న తిరుపతి లేక్కన్నట్టు. మా వెంకన్నకి డిసెంబరులొ బ్రహ్మోత్సవాలు జాతర....అబ్బో సందడే సందడి.ఆ పది రోజులు అస్సలు ఇంట్లో ఉండేది లేదు. యెవరు జాతరకి వచ్చినా, తెలిసున్నచిన్న పిల్లలు  కనిపిస్తే గాజులొ, మరమరాలో, చిన్న బొమ్మలో కొనియ్యడం ఆనవాయితీ. ఇంక మనకి పండగే మరి...ప్రతి ఒక్కరూ ఊరిలో తెలిసున్న వారే..అందునా మనమంటే కుంచెం ఎక్కువ ఇష్టం ఎందుకో.... చెల్లీ నేనూ ఇద్దరం ఆ పది రోజులూ నిద్ర పొవడానికి తప్ప ఇంటికెళితేనా!



మద్యాహ్నానికల్లా   గుర్రాలు, చిన్న రంగుల రాట్నం ,పెద్ద తోట్టెల (పెద్ద రంగుల రాట్నం) దగ్గర పడిగాపులు . చిన్న రంగుల రాట్నం (మెర్రీ గో రవుండ్ ) నాట్ ఎట్ ఆల్  ఇంటెరెస్టింగ్, ఎందుకంటేచాలాసార్లు ఖాళీగా  ఉండెది.మనం ఎప్పుడు  కావాలంటే అప్పుడు  గబుక్కున ఎక్కచ్చు...ఇంకా అమ్మ ప్రతి రోజూ చిన్న రంగుల రాట్నం కి డబ్బులు ఇచ్చేది...అస్సలు సంగతంతా పెద్ద ఉయ్యలలో ఉంది.."అది చాలా ఖరీదు.. మీరు చిన్న పిల్లలు....చక్క రొస్తదీ, ఎక్కద్దు  "అని అందరూ చెప్పేసే వారు...మరి  ఒద్దు అన్న వాటిమీదే కదండీ మక్కువంతా ....నాలుగు ఉయ్యాలల్లో .మూడు ఉయ్యాలలు నిండే వరకే మా వెయిటింగు  అంతా.. .ఆ మూడో ఉయ్యాల నిండే వరకు ఎక్కడైనా ఆడుకోవచ్చు...ఒక్కొక్క ఉయ్యాల నిండుతుంతే  దాన్ని పయికి పంపించి ఖాళీ  ఉయ్యాల కింద ఉంచి జనాల కోసం ఎదురు చూస్తూ  ఉండేవాడు దాని ఓనర్...మూడు ఉయ్యాలలు నిండే వరకు అందరికీ ఎక్కడ లేని ఓర్పు...ఆ తర్వాతా పయిన ఉన్నవాళ్ళు ఇగ కానీ భై పోవాల అంటు ఉండేవారు..కానీ నాలుగు ఉయ్యాలలు నిండకపోతే బ్యాలన్స్ అవదని అనుకుంట ,అప్పటికి రీజన్లు లాజిక్లూ తెలియవు...ఓన్లీ గోల్ ఈస్ ..మూడు ఉయ్యాలలు నిండే టైముకి అక్కడున్డాలి ...నాలుగో ఉయ్యాలలో ఇంక బతిమాలి మరీ ఫ్రీగా ఎక్కించుకుంటాడు... అప్పుడప్పుడు మనం "నాకు భయ్యం నేను రాను "అనాలన్నమాట.. అతను...రాండ్రి  తల్లీ మా అమ్మలు  గదూ,జోర్గ తిప్పనులే అని సముదాయించి మరీ అందరినీ యెక్కిస్తాడు..మనసులో మస్త్ సంతోషం.. బయటికి మాత్రం భయ్యం...రోజూ ఇదే సీను.....  యీ జాతర సంగతి అటుంచితే..



పిల్లల్లేని ప్రతపరెడ్డి మాస్టారు ప్రతి సోమవారం పిల్లలందరికీ పిప్పరమెంట్లు పంచేవారు...సొ మండే సాయంత్రం అక్కడ హాజరు.... రామిరెడ్డి తాతకి చాలా పొలాలు అవీ ఉన్నాయి... వాళ్ళకి చిక్కుళ్ళు బాగా పండేవి....ప్రతి శుక్రవారం పెద్ద గుండిగతో గుడాలు (గుగ్గిళ్ళూ) ఉడికించి పిల్లలందరికీ పంచేవారు....ఫ్రయిడే  సాయంత్రం నుంచీ అక్కడే మకాం... మరి లలితత్త నాకు రెండు చేతులూ పట్టమని, పట్టినన్ని గుడాలు పెట్టేది..అప్పుడప్పుడు గవును పట్టమని ఒడి నిండా పోసేది .అక్కడే అందరం గోడ పక్కన కూచుని మట్టి చేతులు అవీ ఇవీ ఆలోచించకుండా బొజ్జ నిండా తినేవాళ్ళం .



శనివారం మా వెంకన్నకి భోగం...అక్కడ దద్యోజనం లేదా పులిహోర ప్రసాదం...ఇక్కడ ప్రసాదం గురించి రెండు ముక్కలు చెప్పుకోవాలి...మా పెద్ద పూజారి గారు....రాఘవాచారి మామ...యీయన చాలా ఫేమస్, యెందుకంటారా...గుప్పెడు పులిహార ఇచ్చి పంచమంటే, ప్రపంచం మొత్తం  పంచి ఇంకా చిటికెడు మిగులుస్తాడని ప్రతి ఒక్కరూ చెప్పుకునేవారు... సొ, షాట్  కట్ గా యెప్పుడయిన యెవరింట్లోనయిన తక్కువ ఖర్చుతో యెక్కువ మందికి భోజనాలవీ పెట్టాలంటె, మా రాఘవాచారి మామని అధ్యక్షుడుగా ఉంచిటే సరి.ఆయన ప్రసాదం పెట్టే తీరు గుర్తొస్తే చాల నవ్వొస్తుంది.. ఒకొక్క మెతుకు అందరి చేతిలో విదుపుతున్నత్తు పెట్టేవారు..విసుగు కూడా చాల ఎక్కువ...ఇంకా ప్రసాదం తీసుకోగానే ఇంటికొచ్చేస్తామా ఏంటి?. మా లల్లీ, విజ్జీ, గవురీలతో గుడి చుట్టూ ఉన్న దేవిడీ ల పయికి మెట్ల మీంచి వెళ్ళి కిందకి వాలిన చింత చెట్ల కున్న కాయలు కోసుకోవాలి...అక్కడ గస్తీ తిరిగే మల్లన్న తాతకి కనపడకుండా మెట్లు దిగి రావాలి...మెట్లు అస్సలే బహు పురాతనమయినవి...మధ్యలో ఉండగా  తాత అరిచాడంటే, మన గుండె ఆగిపోవడమో, జారి పడడమో తధ్యం...



మరి హోలీ వచ్చిందంటే, నాకు గుర్తుండీ యెవ్వరూ ఫ్రీగా రంగు జల్లేవారు కాదు...రంగు జల్లి మెడలో మిఠాయిల దండ వేసేవారు... సో, ఎంత మంది రంగు జల్లితే, మనకి అంత మంచిదన్నమాట.రాఖీ పండక్కి అన్నయ్యలే కాకుండా అన్నయ్యల ఫ్రెండ్స్ అందరూ ఇంటికొచ్చి రాఖీలు కట్టించుకుని స్వీట్శ్, డబ్బులు ఇచ్చి వెళ్ళేవారు ..అబ్బే, ఇందులో మన స్వార్థం యేమీ లేదండీ, వాళ్ళకి చేతికి ఎన్ని రాఖీలుంటే అంత 'ఇజ్జత్' అన్నమాట. మరి అన్నలు కదా! కట్టమంటే కట్టేస్తాం అంతే.



అంతేనా, ఇస్కూల్లో పెద్ద పెట్టెల్లో నెలకొక సారి వేఫర్లు వచ్చేవి.(అప్పటికి వాటి పేరు తెలియదు)   అందరికీ పంచేవారు మధ్యాహ్నానికాల్లా.



ఇంక శ్రీరామ నవమి..ప్రతిరోజూ పొద్దున్న పూజలు-ప్రసాదాలు, చలువ పందిళ్ళు ..అక్కడ పగలంతా నాలుగ్గుంజలాటలు(నాలుగు స్నంభాలాటలు)..దాగుడు మూతలు.సాయంత్రం అవ్వంగానే ఏదొ ఒక ప్రోగ్రాం..ప్రోగ్రాం సంగతి అటుంచితే..ప్రసాదం ఇంపార్టెంట్ ఇక్కడ...ఇంక పదవ రోజు కళ్యాణం. మరీ చిన్నప్పుడు అందరికీ బొట్లు పెట్టడాలూ,కొంచెం పెద్దయ్యాక కొబ్బరి కోరడానికి సహాయం..వీటి  వెనుక కమ్మని,వడపప్పు తీయని  పానకం, గుడి  వెనక  అందరికీ భోజనాలు.



నాకు చాలా ఇష్టంగా గుర్తు తెచ్చుకునే చిరు తిళ్ళు  రెండు....ఒకటి బర్ఫీ...మీ పాల బర్ఫీ కాదండోయ్. పెద్ద ఐసు ముక్క బండి మీద పెట్టుకుని దాన్ని చిద్రిక పట్టి , పుల్లకి పెట్టి ఎర్ర రంగు చల్లి ఇచ్చేవాడు....రంగు గబా గబా పీల్చేసి 'అన్నా  కొంచెం రంగేయ్యవా'  అంటే మళ్ళీ వేసేవాడు...మన పుల్లకున్న ఐసు అయిపోయేవరకు 'అన్న కొంచెం రంగేయ్యవా ' అన్టూ  ఆ బండితో ఎంత దూరమయినా  ప్రయాణించటం తరవాత పరిగెత్తుకొంటూ ఇంటికి రావడం..చాల థ్రిల్లింగ్...రెండవది బొంబాయి మిటాయి ..చెక్కర పాకం లో పింక్ కలర్ వేసి, ఆ ముదురు  పాకాన్ని ఒక కర్రకి చుట్టి భుజం మీద పెట్టుకునీ వచ్చేవాడు...దానితో ఉంగరం, గడియారం/ గాజు  చేసి చేతికి పెట్టేవాడు.  అవి చూసుకుని, మురుసుకున్నంత సేపు మురుసుకుని తరవాత  చటక్కుని తినేయ్యడమే తియ్యగా. ఎన్టీ ,మా సీతయ్యలా  మొహం వెగటుగా పెట్టి చూస్తున్నారా , అబ్బా ఈగలు వాలవా,  మూత పెట్టడు కదా దుమ్ము పడదా -యాక్తూ అంటున్నారా  ? హూ కేర్స్...దాంట్లో మజా మీకేం తెలుసండీ తింటే కదా తెసుస్తుంది...



మరి అన్నిటికంటే నాకు ఇష్టమైన జ్ఞాపకాలు రెండు..ఒకటి..మా గొల్లోళ్ళ రామచందరన్నకి పెళ్ళయ్యింది...కొంచెం ఘోషా టయిపులో కొన్నాళ్ళ వరకు వదినమ్మ బయటికి వచ్చేది కాదు..అన్నదమ్ములవి పది కుటుంబాలు కలిసి ఒకే లోగిల్లో ఉండేవి అందుకని కొత్త కోడళ్ళు కొన్నాళ్ళు బయటికి రారు.   రాంచందర్ అన్నకి వదిన మీద చాల చాల జాలి వేసేదేమో..లోపల ఒక్క దానికే  బోర్ కొడుతుందని...నన్ను పిలిచి..'ఎన్నెల ఒదిన తోని మాట్లాడు పో చెల్లె 'అని పంపించేవాడు...నేను చాల గర్వంగా ఫీల్ అయ్యేదాన్ని... వదిన మారెడ్పల్లి అనే పెద్ద సిటీ  నించి వచ్చిందని అందరూ చెప్పుకునేవారు...చేతికి దండ కడియాలు  , చెవులకి మకర కుందనాలు  కాళ్ళకి  మెరిసి  పోతున్న పట్ట గొలుసులు పెట్టుకున్న ఆమె అంటే నాకు హీరోఇన్ లెక్క....మరి వదిన కి నేను పెద్ద కాలక్షేపం బఠానీ...సాయంత్రం వరకూ కూచోపెట్టుకునిపాటలు పాడించుకునీ, పద్యాలు చదివించుకునీ...అందరి గురించీ అమాయకంగా నేను చెప్పేవన్నీ ఇంటరెస్ట్గా విని పెట్టడమే కాక, నాకు తినడానికి వాళ్ళ పుట్టింటినుంచి తెచ్చిన మురుకులు, గర్జలూ..ఓడప్పలూ పెట్టేది... వదిన దగ్గర నించి నేను బయటికి వచ్చాక అందరికీ నన్ను చూసి అడ్మిరేషన్..నేను "హేమా మాలిని " దగ్గరుండి వచ్చినట్టు ..అదే కదా మనకు కావలసిన ఫీలింగ్...



రెండవది   ... మా గోపాల్ సేట్ దుక్నం ...సాయంత్రం అవ్వంగానే లైట్ వేసి పిల్లలందరికీ పిలిచి బెల్లం ముక్కలు పెడతాడు... అమ్మకి తెలుస్తే కోప్పడుతుంది అలా  తీసుకున్నందుకు... ఆక్చువల్ గా రామ్రెడ్డి తాత ఇంట్లొ గుడాలు కూడా అమ్మకి నచ్చవు వాళ్ళు ఆవులకి దిస్టి తీసి వండుతారేమోనని అమ్మకి పెద్ద అనుమానం.... అందుకని శుక్రవారం సాయంత్రాలు మమ్మల్ని బయటికి వెల్లనిచ్చేది   కాదు..కానీ ఆ టయిముకి ఎలాగోలా జారుకోవడం పెద్ద విద్య యేమీ కాదు ... బయటికి వెళ్ళినా గుడాలు మాత్రం తీసుకోమని ఒట్టేసి మరీ చెప్పేస్తాముగా....మరి చీకటి పడే సమయానికి మనకి గోపాల్ సేట్ దుక్నం దగ్గర ఏదో ఒక పని ఉంటుంది అర్జెంట్గా... అంతగా లేకపొతే మధ్యాహ్నమనగా అమ్మగానీ పక్కింటి ఆదిలక్ష్మి అత్తమ్మ గానీ  ఉప్పు , చాక్పత్తీ , కాప్పొడి యేం తెమ్మన్నా  అప్పడి దాకా చేసి ఆ సమయానికి వెళ్ళచ్చు....అవేమీ లేకపోతే కనీసం పంచాయతీ ఆఫీసు వాళ్ళు  పొలం పనులు ,వార్తలు వేస్తారు కదా, మాస్టారు గారు విని రమ్మన్నారు  అని చెప్పి వెళ్ళడమే.  అమ్మకి తెలుసేమొ,మేము ఎందుకు వెళతామో!పాపం తెలిసినా తెలియనట్టుండేది..



ఇంకా వెంకన్న గుడి పక్కనే ఉన్న పాండురంగడి గుడిలో పూజలు, జగన్నాధస్వామి గుడిలో  మొలకల రధం పండుగ..దసరా పండక్కి జమ్మి పంచుకోవడం , పలారం బండ్లు...గనేశ్ చవితి ..డుప్కీ పున్నమికి గుండంలో స్నానాలు, ప్రసాదాలు , శివరాత్రి మర్నాడు శివుడి గుళ్ళో భోజనాలు,బతకమ్మ పండుగ , అక్కడ పంచుకునే  సద్దులు ..ఇలా ఒక్క హాలోవీన్ ఏంటండీ...నాకు ప్రతి రోజూ పండగే....ఇలాంటి హాలోవీన్లు, జ్ఞాపకాలు    మీకూ ఉన్నాయా ?...

రంగు పడుద్ది

Sunday, December 19, 2010









'ఏం తిన్నావమ్మా, పిల్ల ఇలా వెన్న లాగ పుట్టిందీ' అని నర్సులు అనగానే  మా వెర్రి తల్లి బోల్డు సంబర పడిపొయ్యి మా నాన్నతో నరుసమ్మలందరికీ ఘనంగా ఈనాము  లిప్పించింది. పాపం పొగడ్త ఈనాముల కోసమే అని కానీ, పుట్టిన ప్రతి బుజ్జాయి గురించీ నరుసమ్మలు అదే  డయిలాగ్ కొడతారని కానీ కనిపెట్టలేక పొయ్యింది. నేను చెపుదామని నోరు తెరిచేలోగా 'నా తల్లి ఏడవకు' అని దగ్గరికి తీసేసుకుందిస్వతాహా తల్లి ప్రేమ వల్లనో, నరుసమ్మల మాట బలమో, మా అమ్మ కళ్ళకి నేను వెన్న రంగులో ఆనేసాను. ఇంకేముందీ ఎన్నెలని పేరు కుడా అప్పటికప్పుడు పెట్టేసి నామకరణం తాలూకు ఖర్చుల్ని బ్యాన్కీలో  పడేసింది
అమ్మకు తొందరెక్కువని చుట్టాలందరూ ఆడి పోసుకుంటారు.

దానికి తోడు  మా  శాంతక్కకి 'అశాంతిఎక్కువ.....ప్రకాశన్నయ్య   ఎప్పుడు 'డల్' గా ఉంటాడు... 'ధరణి అక్కకి 'అసహనం'...విద్యాధర్ అన్నయ్యకి పదుఎనిమిది ఏళ్ళకే
 ..ఎఫ్. .. ఎస్  అక్షరాలన్నీ పేరు పక్కకొచ్చి చేరాయి.మీకు మా అమ్మకు మల్లేనే కుంచెం తొందరెక్కువ అనుకుంటా. నేను చెప్పకుండానే డిగ్రీ ఏంటని కనిపెట్టేద్దామనే ...అబ్బ అంత ఈసీ కాదండీ....ఇంటర్ అప్పియర్డ్ బట్ ఫెయిల్డ్   ఇన్ ఆల్ సబ్జెక్ట్స్ .....అదీ సంగతి....  ఇంకా శ్యామలక్క 'బంగారం 'లాగ పచ్చగా ఉంటుంది..నేనే గనక పెద్దక్క ప్లేస్ లో ఉంది ఉంటె పాటికి అమ్మకి బోల్డు సలహాలిచ్చేదాన్ని,చిట్టి తమ్ముళ్ళు చిట్టి చెల్లెళ్ళ పేర్ల గురించి.. కానీ చెప్పా కదా దానికి అశాంతి అని... అది పెట్టే  గోలకి మనశ్శాంతి  ఉండదని చెపుతూనే  అమ్మ కొంచమైనా ఆగకుండా మిగిలిన వాళ్ళందరికీ తనకి తోచిన పేర్లన్నీ పెట్టేసింది....తోచినవంటే తోచినవి అని కాదనుకోండీ, అమ్మమ్మనీ, నానమ్మనీ, అత్తనీ, బాబాయ్ నీ , రెండు వయిపుల  తాతయ్యలనీ సాటిస్ఫై చేసేసిందన్నమాట పేర్లన్నిటితో....చివరాఖరుగా తనకి చాల ఇష్టమయిన పేరు అట్టే ఉంచుకుని ఇలా వెన్నెల లాగా కనిపించిన నాకు అచ్చ తెనుగు సోయగాలద్ది  పెట్టేసి, యెంతో మురిసిపోయింది. ఇలా అమ్మ దిల్ ఖుష్ నగర్ లో సెటిల్ అవుతున్న సమయంలో సడెన్ గా నాకు పెద్ద జ్వరం తగిలి దిల్ షుక్/షొక్/షేక్/శోక్ నగర్ లోకి తోసేసింది అమ్మని. జ్వరం ప్రభావమో, లేక నా ఒరిజినల్ కలరో తెలీదు కానీ అమ్మ మాత్రం ఇరుగు దిష్టి పొరుగు దిష్టి వల్ల  నా రంగు మారిపోయిందని తెగ బాధ పడిపోయేది.

రాగా రాగా 'ఎన్నెల-నల్లగా ఉంటుందీ 'అని ట్యాగ్ లైన్  నా పేరు తొ సెటిల్ అయిపోయింది. ఏమే కళా, పయి పిల్లలప్పుడంటే నీకు చిన్నతనం తెలియదనుకో, తరవాతయినా శ్యామలకి దీని పేరు, దీనికి శ్యామల పేరు పెట్టక పోయావా?బంగారం రంగు పిల్లకి శ్యామలనీ దీనికి ఎన్నెలనీ ! ఒక్కళ్ళకయినా తగ్గ పేరు పెట్టలేదు..గుణాలంటే పెద్దయ్యేవరకూ తెలియవు కానీ రంగు పుట్టగానే తెలుస్తుందిగా.....అంటూ చుట్టాలందరూ పువ్వు పుట్టగానే పరిమళిస్తుంది టయిపులొ క్లాసులు పీకేవారు. ' పుట్టగానే వెన్న లాగే ఉంది వదినా ' అని అమ్మ సంజాయిషీ ఇస్తూ ఉండేది . శ్యామలక్క పేరు గతం గతహా కాబట్టిన్నీ, నా పేరు ఇంకా గతం లోకి వెళ్ళలేదు కాబట్టిన్నీ నాకు ఎలాగయిన అమ్మనొప్పించి 'బొగ్గో' 'కొరివో' అని పేరు పెట్టించేసి నన్ను 'సార్థక నామధేయురాల్ని ' చేయ్యడానికి కృషి చేసిన ఘనత వహిద్దామని ఆరాట పడుతున్న బంధుగణాన్ని తోసి రాజని అమ్మ నా పేరుని అచ్చంగా నాకే వదిలెయ్యడం కాకుండా...నన్ను తన దోవలో 'సార్ధక నామధేయురాలను చేయు పనికి తాను కంకణం కట్టుకుంది...



పసుపు, చందనం , పాలూ పళ్ళూ మాత్రమే కాకుండా ఇసుక ఇటుకా కచికా గరికా యేవి దొరికితే వాటితొ..నన్ను తోమెయ్యడం మొదలు పెట్టింది.....అమ్మ బాధ అమ్మది..అబ్బ పేరుకి తగ్గట్టు ఎన్నెల్లా ఎంత తెల్లగా ఉందో అనిపించెయ్యాలని అమ్మ తాపత్రయం....అలా తోమి తోమి అలసి నన్ను మా (అ)శాంతక్క చేతిలో పెట్టేసేది....మా అక్కేమో నా చుట్టూ పవుడరు మేఘాల్ని సృస్టించేసి కొంచెం పవుడర్ని ముక్కుల్లోకీ నోట్లోకీ కూడా పోసేసి నన్ను ఉక్కిరి బిక్కిరి చేసి తన శాంతి కపోతాన్ని ఎగురవేసేది...



పక్కింటిలో కొలువయి ఉన్న గురువు గారి సలహా మేరకు నాన్న తెచ్చిన విభూదిని క్రమం తప్పకుండా ఎవరో ఒకరు వంద గ్రాములు కొబ్బరి నూనెలో కలిపి పయి పూతగానున్నూ, వంద గ్రాములు పాలల్లో కలిపి లొపలికిన్నీ డోసు ప్రకారము పగలు పది మార్లున్నూ, రాత్రి (నా దురదృస్టం బాగుండీ గుర్తుంటే )రెండు మార్లున్ను వేసెడివారు. అమ్మ దిల్ మళ్ళీ 'ఖుష్ నగర్ వయిపు దారి తీసింది.  విభూతి పూత చూసుకుని అమ్మ గొప్ప నమ్మకంతో ఉండేది.


యీ లోపు కలర్ మ్యాచ్ అయ్యిందని ఒక మాటు బాల కృష్ణుడి వేషం, ఒక మాటు చిన్ని కృష్ణుడి వేషం వేసేసి ఫుటోలు తీయించేసి 'అచ్చం కృష్ణుడిలా ఉంది కదూ' అని అమ్మ మురిసి పోయింది కూడా. స్కూలుకి వెళ్ళడం మొదలు పెట్టాక డాన్సుల్లొ రాక్షసుల వేషాలకీ,చిన్న చిన్న నాటకాల్లో కాకి , కోకిల వంటి వేషాలకీ బయట నుంచి సహజ నటుల్ని అద్దెకి తెప్పిచ్చే కష్టం , నష్టం మాస్టార్లకి తప్పించే భాగ్యం నాకు దక్కింది. 



అలా అలా చిన్న చిన్న వేషాల్లోంచి "నీళా" సూక్తం లో నీలా దేవి వేషంలో 'నీల మోహన రారా, నిన్ను పిలిచే నెమలి నెరజణా అన్నంత ఎదిగి పొయా..పదహారేళ్ళ వయసులో గాడిదయినా అందంగా ఉంటుందని ఒక ఆంగ్ల కొటేషన్ చదివేసిన కాంఫిడెన్సుతో అలరారుతూ అలరారుతూ ఉన్న తరుణంలో ,నా పుట్టిన రోజున అమ్మ పట్టు పరికిణీ ఓణీ కొంది....అది వేసుకుని మా ఊరి నించి వచ్చిన పిన్ని దగ్గరికెళ్ళి 'పిన్నీ నేను అందంగా ఉన్నానా?' అని అడిగానుపోనీ పుట్టిన రోజు పాపాయి కదా అని వదిలెయ్యొచ్చుగా..కొంచెం మొహమాటం తక్కువయిన పిన్ని (అమ్మ అంటుండేది పిన్నికి మొహమాటం తక్కువని-దాని మీనింగు ఇదా?), “ అందగత్తెవూ కాదు, అనాకారివీ కాదు... సంసార పక్షం , అంత రంగు కూడా కాదు కదా !” అంటూ మహేష్ బాబు త్రిషని కామెంటినట్టు కామెంటేసింది....  అది విన్న బాబాయ్ గతుక్కుమని 'అమ్మలూ నీకు యీ డ్రస్సు అద్దిరిందిరా" అని నన్ను కంఫ్యూసు చేసి  కొండెక్కించేసాడు.... నాడు బాబాయే గనక అడ్డు పడక పొయ్యుంటే యీ లోకం ఎన్నెల్లో  అమావాస్యను కాకుండా ఒక పవుర్ణమిని చూసి ఉండెది. 



తెలిసీ తెలియని తనంలో అమ్మ ప్రొత్సాహంతో ఇసకల్లొ ఆడుకుంటున్నప్పుడు అక్కడక్కడ ఫ్రీ గా దొరికే బంక మట్టిని ఒక చెంచాడు నీళ్ళల్లో నానబెట్టి..మొహానికి పులుముకుని..పసి పిల్లలని, బోసి నవ్వుల పెద్దల్నీ కూడా భయపెట్టేసిన రోజులు కొన్నయితే అదే మట్టిని ముల్తానీ మిట్టీ అనిన్నీ, దాంట్లో పన్నీరనిన్నీ, పాకమనిన్నీ, మసి పూసి మారేడు కాయ చేసి  సగం జీతానికి చిల్లు పెట్టి నాన్నని భయ పెట్టే బ్యూటీ పార్లర్ రోజులు కొన్నీ.

పాలు పెరుగు వాటి నుండి వచ్చు వాసన అంటే భయంకరమయిన అసహ్య మున్న నాకు... తెల్లనివి తింటే తెల్లగా అవుతావని బ్లాకు మెయిలు చేసి నాతో  కళ్ళు, ముక్కు , చెవులు, చివరికి నోరు కూడ మూయించి  అవన్నిటినీ తినిపించిన ధరణి అక్క మీద ప్రతీకారం యెలాగయిన యీ జన్మలోనే తీర్చుకుంటా..అందుకే ప్రతి రోజూ తప్పనిసరిగా గుడికి వెళ్ళి దానికి నాలాంటి నలుగురు  బ్లాక్ బ్యూటీలనిమ్మని సవినయంగా దేవుణ్ణీ కోరుకోవడం నా దిన చర్యలో భాగంగా ఉండేది. 


అనగా అనగా డ్రమ్ముల్లొ పాండ్స్ స్నోలూ, డ్రీంఫ్లవర్ పవుడర్లు, ఫెయిర్ అండ్ లవ్లీలు...బ్లీచింగులు, ఫేస్ మాస్కులు పాపం నాన్న ఆస్తిని 'ముల్లు పొయ్యి కత్తొచ్చె డాం డాం డాం' చేసేసాయ్.... అమ్మ మాత్రం కట్నం కోసం దాచిన డబ్బుల్ని ఇన్వెస్ట్ చేస్తే కట్నం అక్కరలేదనే అల్లుడు వచ్చేస్తాడనే ఫైనాన్షియల్ అనాలిసిస్ చేసేసి...నెట్ ప్రెసెంట్ వాల్యూ పోసిటివ్ అని లెక్కలేసీ , ఎలాంటి రిస్కీ ఇన్వెస్ట్మెంట్ కయినా సిద్దపడిపోయేది...అమ్మ ప్రార్థనలు విన్న దేవుడు...అమ్మ మంచి ఫయినాన్షియల్ అనలిస్టని సర్టిఫై చేసేసి అమ్మని గెలిపించేసాడు...

అయితే అత్తగారు మాత్రం 'ఒరే అబ్బయీ, కోడలు నలుపయితే కులం నలుపవుతుందిరాఅది ఇంకొంచెం తెల్లబడే మార్గం చూడమని చెపుతూనే .. ఆవిడ శాయశక్తులా కచోరాలు, ఛాయ పసుపు, తేనె, గంధం పొడి, అశ్విని వారి సున్ని పిండి, శెనగ పిండీ పెద్ద పెద్ద డబ్బాలలో నింపి ఉంచడమే కాక...అప్పుడప్పుడె మార్కెట్లొకొస్తున్న 'త్రీ సులసీ' సారీ....'అప్పు తచ్చయ్యింది... శ్రీ తులసి అను లేపనమును.. రీజనల్ సేల్సు మానేజరు గారితో మాట్లాడి మూడు సంవత్సరముల వరకు కంపెనీ తయ్యారు చేయు ప్రొడక్షను అంతయూ యెవరికీ అమ్మరాదనిన్నీ, ప్రొడక్షను మొత్తమూ సరాసరి మా ఇంటికి రావలెననియున్నూ, కాంట్రాక్టుపయి సంతకము పెట్టించుకొనిరి. అదియును గాక టీవీలో ఫెయిర్ అండ్ లవ్లీ అడ్వర్టయిసుమెంటు వచ్చినప్పుడల్లా ' వీళ్ళ మొహం మండిరి....నా కోడలు ఇరవయి సంవత్సరాలు వాడింది... కూసింత మార్పు లేదు... కంపనీ మూసుకుని అవతలకి పొండి.....ఏదో నేను పూనుకో బట్టి సరిపోయింది గానీ, లేక పోతే యీ వెర్రి మొహం మిమ్మల్ని నమ్ముకుని కాలం గడిపేసేది...అంటూ నానా  విధములయిన శాపనార్ధములు పెట్టేస్తూ ఉండేవారు.

ఆవిడ చేసిన మూడు సంవత్సరముల కాంట్రాక్టు పుణ్యమాని , నేను నలుపు అనబడు బ్రాండు నుండి.. చామన ఛాయ యను ప్రమోషను పొందితినని అత్తయ్య ప్రగాఢ విస్వాసము...అంతియును గాక...నలుపో తెలుపో నలుగురు బిడ్డలు, ముదురో ముతకో మూడు గుడ్డలు ..అని చెపుతూ...మా వారితో వందల కొలది గుడ్డలునూ, నాతో ఇద్దరు బిడ్డలనూ రెస్పెక్టివ్ లీ కొనిపించి , కనిపించేసారు. గుడ్డల రంగుల నాణ్యత వాటి బ్రాండు పయినా, బిడ్డల రంగు  నేను వాడిన త్రీ సులసి పయినా ఆధార  పడి ఉందని ఆవిడ డిసయిడు అయిపొయ్యారు కాబట్టి  మనం కాదనలేము.

 అత్తయ్య ఫిలాసఫీ అలా సాగుతుండగా మాకు అనుకోకుండా  కెనడా రావడానికి పర్మనెంటు రెసిడెన్సు కార్డు వచ్చింది.

ఇది మంచు ప్రదేశము కాబట్టి మంచి రంగు వచ్చేస్తుందనీ, మంచు దేశాల్లో ఉన్నవాళ్ళంతా యెక్కడ పుట్టి ఇక్కడకొచ్చినా సరే దొర బాబుల్లా తెల్లహా అవుతారనీ , మనవలు దొర బాబుల్లా ఉండడానికోసం వాళ్ళని విడిచి ఉండడానికయినా ఆవిడ సిద్ధమేనని...కన్నీళ్ళతో పంపించారు.

ఇక్కడకొచ్చాక మొట్టమొదట ఎయిర్పోర్టులో  ఒక నల్ల జాతీయుడ్ని చూసి నా నోరు అమాంతం వైడు ఓపెన్.... సమయానికి యశోద సీన్లో లేదు కానీ ఉండుంటే ఉత్తర అమెరికా ఖండే, కెనడా దేశే, టొరంటొ నగరే, ఎయిర్పోర్టు స్థలేమమ ఎన్నెల నామధేయస్య, 'మవుతు ఓపెనస్య' తో సహా అన్నీ  వీక్షించి ఉండేది..”ఏంటీ ఇక్కడ నల్లగా నా లాంటి వాళ్ళు కూడా ఉంటారా” అని అడిగాను..”అబ్బే లేదే నువ్వు ఒక్కదానివీ ఆకాశం లోంచి ఊడి పడ్డావు కదా అందుకని ఎవరు నీలాగా ఉండరు...పద పదఅని అన్న మా వారి నడకకి నా రన్నిన్గుతో ఈక్వేషన్ వేసాను. ఇంకా తెరుచుకున్న నా నోరు ఇంతిన్తయి వటుడింతై లాగా చిన్నప్పటి తిరుపతి లడ్డూ పట్టే సయిజుకి చేరుకున్నా ఇంకా నన్ను నల్ల జాతీయులు హాస్చర్య పరుస్తూనే ఉన్నారు.

లయిఫ్ అనగా జీవితమని చిన్నప్పుడు ఇంగ్లీషు మాస్టరు చెప్పడం వల్ల తెలియుట చేతనూ... హుడ్ అనగా తలపయి వేసుకొను ముసుగని ఇక్కడ పరిచయ మయిన వారు చెప్పడం వల్లనూ తెలుసుకొనిన దాననయి..... యీ జీవిత ముసుగును ప్రారంభించితిని....(లయివ్ లీ హుడ్ అని టిప్పణి)  . అటులనే ఇక్కడకు రాగానే అందరూ సిన్ కార్డ్ వచ్చిందా అని అడిగేవారు....ఇదేమి  పాపము రా బాబూ... అని మధన పడ్డాక... సొషల్ ఇన్శ్యురెన్స్ కార్డ్ ను సిన్ అందురని పాపముపశమించుకొంటిమి. దిక్కుమాలిన కార్డ్ యేదో రాగానే కొండెక్కినంత సంబర పడిపోయి ఉద్యోగముల వేట ఆరంభించితిమి. రాజు గారి చేపల వేట లొ లాగ....యేదొ ఒక చేప దొరికిందని సంబరపడి ఒక రోజు పనికి వెళ్ళేవాళ్ళం .... రెండవ రోజు....'ఇయ్యాల పని లేదు ఉన్నప్పుడు పిలుస్తపో' అనే పెద్ద మేస్తిరి గడపట్లొంచి...ఇంటికి వొయ్యి రెస్టు తీస్కో అని చెప్పేసే వాడు....మన గ్రూపు లొ జనాలేమొ అందరు చదువు బాబులే ..నేను ఇంజనీరు, నేను డాక్టరు ..నేను పీ హెచ్ డీ, నేను ఎం ఫిల్.......ఇలా వెనకింటి (బ్యాక్  హోం) కతలు చెప్పుకొని నొచ్చుకోవడమే తప్ప యేంచెయ్యలో ఎవరికీ తెలియదు...మీ చదువులు తీసుకెళ్ళి మీ ఇంటి దగ్గరలొ ఉన్న గోదారిలోనో, గంగలోనో, నర్మద లోనో అంతగా టికెట్ యెందుకు వేస్టు అనుకుంటే అన్ని జలపాతముల కెల్ల గొప్ప జలపాతము నయాగరా జలపాతములోనో కలిపెయ్యండీ....అవేవీ ఇక్కడ నాలిగ్గీసుకోడానిక్కూడా పనికి రావు...మేము ఇస్పెషల్ టంగ్ క్లీనర్లు  తయారు చేసినం అని చెప్పేసరికి....నిశ్చేష్ట నయిన నేను ముప్పది అయిదు సంవత్సరములు కాపాడుకున్న నా నలుపంతా విరిగి పోయి... పాలిపోయి పాండు వర్ణము సంతరించుకొంటిని....

ఇంక వెంటనే ఇంటికి ఫోను చేసి... అత్తయ్యా....రంగు పడిందీ..అని చెప్పేసాను...అత్తయ్య బోల్డు సంబరపడిపోయారు...నేను చెప్పాను కదే 'కెనడా అంతే కెనడా అంతే అని!

ఏతా వాతా తెలుసుకున్నదేమనగా.తెల్లీయులను ఆఫీసు ఉద్యోగములన్నియు ను వరించును. నల్లీయులు ఎక్కువ బరువులు మోయగలుగు శ్రమ జీవులగుట వల్లను, హక్కుల కోసము పోరాటము సలిపి మా పెద్దక్కకు వలే ప్రపంచకంలో అశాంతి సృస్టించుదురేమోనన్న భయం వల్లను ఫ్యాక్టరీ ఉద్యోగములన్నియును ఇవ్వబడును.... ఇంక మిగిలిందెవ్వరయా అంటే
అటునిటు కాని బతుకును
పటుదయిన వెర్రినవ్వును, మొగమాటమునన్
అటు దిరిగి పోని వాడును ఇటు ఉంటకు జెడిన వాడు
బ్రవునుర......సుమతీ...



అని సుమతీ శతకాన్ని మార్చి చదువుకున్నా కూడా లాభం పెద్దగా కనబడలేదు. అయ్యో ఎంత పని జరిగింది! నా ఒరిగినల్ రంగు నాకుంటే చిన్నదో పెద్దదో ఉద్యోగం సంపాదించేదాన్నే!

ఛఛ, ఎంత తప్పు చేయించేసారు నాతో అమ్మ, అత్తయ్య కలిసి....నా సొంత రంగుని......ఏంటీ? నాదంటే నాదయిన సొంత రంగుని...పవుడరు డబ్బాల కంపేనీకీ,పాత సామన్లాడికీ కిలోల్లెక్కన అమ్మేసీ  నాకెంత అపకారం చేసేసారు...., నాకయినా బుద్దుండక్కర్లే...అక్క దగ్గరి నుంచీఅత్తయ్య వరకూ అందరూ నా కలర్ తోటి ఆడుకుంటుంటే.....నా బుజ్జి కలర్ని ఇన్నాళ్ళుగా వాళ్ళందరి చేతుల్లో పెట్టేసానా? వీల్లేదు గాక వీల్లేదు..... చిన్న ఉద్యోగమైనా సంపాదించాలంటే నా కలర్ నాక్కావాలంతే .....అందుకే నాకు అపకారం చేసిన వాళ్ళందరితో మాట్లాడ్డం మానేసి..........నా రంగు తెచ్చుకునే ప్రయత్నంలో ఉన్నా....ఏంటీ? రంగు పడుద్దంటారా?


(కెనడాకొచ్చిన కొత్తల్లో సరదాగా వ్రాసుకున్న కథ)