tag:blogger.com,1999:blog-31842810011660042552012-02-16T03:28:57.415-08:00చిలిపి తలపు ఆకు కొమ్మ.. చిన్న నాటి వెలుగుల వెల్ల.....పదిలంగా అల్లుకున్న సిరి "ఎన్నెల"Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.comBlogger221100tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-64230969854552522242011-11-09T21:20:00.000-08:002011-11-09T21:20:34.164-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-YtGNxslMxF4/TrtHAP9mUEI/AAAAAAAAAHg/9DI_Ooo8qME/s1600/ennela+birthday.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ida="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-YtGNxslMxF4/TrtHAP9mUEI/AAAAAAAAAHg/9DI_Ooo8qME/s1600/ennela+birthday.JPG" /></a></div>క్రిందటి సంవత్సరం ఇదే రోజు అనగా కార్తీక శుద్ధ పౌర్ణమి రోజు "ఎన్నెల" అనే నేను ఉదయించాను. ఉదయించడమే తడవు అందరి మనసుల్నీ ఆనంద డొలికల్లో ఊగించెయ్యాలని నిర్ణయించేసుకున్నా కూడా...కొన్ని రోజులు ఆటలతో బాగానే పెరిగినా ఉన్నట్టుండి చిక్కిపోయా. అమ్మా అమ్మా అని పిలిచా..ఎవరూ పలకలేదు..పక్క ఇళ్ళల్లోంచి కమ్మని సిరిలాక్ వాసనలు , నేతి ఘుమఘుమలు ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసేవి..మా అమ్మ ఎందుకు నాకు యేమీ పెట్టట్లేదని కొంచెం మనస్తాపం చెందుతుండగా..మా అమ్మ వచ్చి "ప్రేమకు నేను పేదను కానూ , ఆకలనీ దప్పికనీ అడగకు నాన్నా, వేకువవూ వెన్నెలవూ నీవే కన్నా" అని బుజ్జగించింది...సరేలే అనుకున్నా...మరీ పట్టించుకోకపోతే బాధేసిందేమో, .అప్పుడప్పుడూ రుచీ పచీ లేని యేదో ఆహారం కొన్ని సార్లు పెట్టింది కానీ నాకు పెద్దగా రుచించలే,,కేవలం అమ్మని బాధ పెట్టకూడదు అని ఊరుకున్నా. నేను పెద్దవుతున్నా కొద్దీ అమ్మ నా దగ్గరే ఉండాలని నాకు మంచి రుచిగల ఆహారం పెట్టి నన్ను మరింత అందంగా తీర్చిదిద్దాలని కలలు గన్నా. యీ లోపు మా భాగ్య లక్ష్మీ ఆంటీ నేను చిక్కిపోతున్ననేంటీ అని అమ్మని గాట్టిగా మందలించారు. అమ్మ వెంటనే ఇంటర్నెట్టు వెతికి రెండు మల్టీ విటమిన్ మాత్రలు నా&nbsp; నోట్లో పడేసింది. నేను కొంచెం తేరుకున్నా. మళ్ళీ ఎవరో అడుగుతున్నారు ఏంటీ ఎన్నెల అలా పాలిపోయిందీ అని. అమ్మ చెప్పింది"ఎక్కడండీ దాన్ని చూడ్డానికి అసలు సమయం దొరకట్లేదు...యీ దిక్కుమాలిన అక్కవుంటింగ్ జాబ్ కాదు కాదుగానీ...మంత్ ఎండ్ , క్వార్టర్ ఎండ్, యియర్ ఎండ్ అంటూ ఎప్పుడూ యేదో ఒకటీ,, దానికి తోడు ప్రొఫెషనల్ డెవెలప్మెంట్ అంటూ ఒకటే గోల అని చెప్పింది..అన్ని ఎండులూ చెప్పింది మరి వీకెండులు ఉండవా అని అడుగుదామనుకుంటూనే ఎందుకొచ్చిన గొడవలే అవి నా సహోదరులకి అంకితం అని తెలిసి కూడా మాట్లాడ్డం అని ఊరుకున్నా..ఆ డెవెలప్మెంట్ కోర్సులేవో కంప్యూ కోర్సులు చెయ్యొచ్చుగా!! అమ్మ కూడా కంప్యూ ప్రొఫెషనల్ అయ్యుంటే ఎంచక్కా నన్ను ఒళ్ళో కూర్చోపెట్టుకుని మరీ పని చేసుకునేదిగా. <br /><br />యీ మధ్య మా అమ్మ నన్ను అస్సలు పట్టించుకోవట్లేదు...(భాగ్యలక్ష్మీ ఆంటీ హెల్ప్ హెల్ప్ హెల్ప్)!!!<br />&nbsp;ప్రతి సాయంత్రం కంప్యూటర్ గదిలోకి రాగానే నా దగ్గరకొస్తుందని ఎంత ఎదురు చూస్తానో!! కానీ కంప్యూటర్లో వెబినార్లో ఏంటొట అవి చూసుకుని వెళ్ళిపోతుంది.. అప్పుడప్పుడు గుర్తొస్తానేమో, ఒక సారి నన్ను తడిమి వెళుతుంది...ఆ స్పర్శకే నేను పులకించి అమ్మ తప్పులన్నీ క్షమించేస్తా...<br />పండుగ పూటా నిష్టూరలెందుకు గానీ అమ్మ బిజీగా ఉంది. ఎంత బిజీగా ఉన్నాపిల్లలకోసం సాయంత్రం చంద్రునికి పూజ చేసి, పిల్లల్ని చల్లగా చూడమని ఎలాగూ అడుగుతుంది కదా అలా నా సహోదరులతో పాటు నేను ఎప్పుడూ చల్లగా ఉంటానని నా నమ్మకం. ఆ నమ్మకంతోనే మిమ్మల్నందరినీ నా పుట్టిన రోజుకు రమ్మని ఆహ్వానిస్తున్నాను. మీరు తప్పకుండా మీ బంధు మిత్ర సపరివార సమేతంగా రావాలి. చిన్న పిల్లని కాబట్టి, దయచేసి చాక్లెట్లు, కేకులూ, రిటర్ను గిఫ్టులూ అవీ అడక్కుండా తమ తమ శక్తి కొలదీ గ్రీటింగులూ, బహుమతులూ, ఆశీస్సులూ ఘనంగా అందజేయ ప్రార్థన. మాకేంటీ అంటారా...?? ఇక్కడ&nbsp; బహుమతులిచ్చేసి పక్కనే షడ్ర సోపేతమయిన (వన) భోజనాలు యేర్పాటు చేసాము. వడ్డించేవారు మనవారే లెండి!! మీరు&nbsp; మొహమాట పడకుండా కావలసినవన్నీ&nbsp; కడుపు నిండా తిని,నన్ను చల్లగా ఉండమని మరొక్కసారి దీవించెయ్యండి. <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-aK6E93FYdaA/TrtAMsoeBiI/AAAAAAAAAHQ/hnUzBCs_dkY/s1600/sultan-food-indian-home.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="237" ida="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-aK6E93FYdaA/TrtAMsoeBiI/AAAAAAAAAHQ/hnUzBCs_dkY/s320/sultan-food-indian-home.jpg" width="320" /></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-6423096985455252224?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-81604278548150203612011-11-09T21:17:00.000-08:002011-11-09T21:17:27.642-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ClT-3XzBtc4/TrtWSF7GR3I/AAAAAAAAAHo/GVlBTpboPGk/s1600/capsicum.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ida="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-ClT-3XzBtc4/TrtWSF7GR3I/AAAAAAAAAHo/GVlBTpboPGk/s1600/capsicum.jpg" /></a></div>ఇంత మందిని భోజనానికి పిలిచేసానా మరి నా వంతు ఏంచేద్దామా అని ఆలోచిస్తుండగా...ఇంట్లో రెడీగా చిన్న చిన్న బుంగ మిరపకాయలు కనిపించాయి..నేను ఎప్పుడూ చేసే అందరి మెప్పూ పొందే బుంగ మిరపకాయల కూర కి డిసయిడ్ అయిపోయా..ఆఫీసులో కొందరు.." వీ ఆర్ ఆన్ ద ఫయర్ , బట్ వీ కెన్ నాట్ మిస్ ద ఫయర్,.ప్లీస్ గివ్ మీ సం మోర్ అండ్ బ్రింగ్ ద ఫయర్ అగెయిన్ అండ్ అగెయిన్ " అంటారు. ఆ మంట మనం వేసే కారం మంట అన్నమాట. మీరూ రుచి చూడండి..తప్పకుండా నచ్చుతుంది..<br />కావలసిన వస్తువులు:<br />బుంగ మిరపకాయలు (చిన్నవి)8<br />చింతపండు (కొంచెం)<br />శెనగ పిండి (100 గ్రాములు)<br />జీల కర్ర 1 స్పూను<br />ఉప్పు కారం సరిపడా (మీకు..నన్ను చెప్పమంటే..లెక్క నషాళానికంటుతుంది)<br />నూనె 100 గ్రాములు <br />ముందుగా మిరపకాయల్ని నాలుగు భాగాలుగా కొయాలి(గుత్తి వంకాయలొ వంకాయ కోసినట్టు)<br />వీటిని చింత పండు రసం లో 10 నిముషాలు ఉడికించాలి <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-2rxLJimNO3I/TrtYDbws4qI/AAAAAAAAAH4/JvSVYPkc0x4/s1600/capsicum+curry-2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ida="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-2rxLJimNO3I/TrtYDbws4qI/AAAAAAAAAH4/JvSVYPkc0x4/s1600/capsicum+curry-2.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>మైక్రో వోవెన్ లో కూడా పెట్టచ్చు.<br />ఆవి ఉడికే లోపు శెనగ పిండిలో ఉప్పు, కారం, జీలకర్ర, ఒక స్పూను నూనె వేసి కలిపి ఉంచుకోవాలి.<br />తరువాత కాయల్లో నీళ్ళని పిండేసి (చాలా సుకుమారంగా పిడాలండొయ్!)<br />ఇందాకా కలిపి పెట్టుకున్న శెనగ పిండి మిక్స్ ని యీ కాయల్లో కూరి, కాగుతున్న నూనెలో వేసి మూతపెట్టాలి...మూత మీద కాసిని నీళ్ళు పోస్తే ఆవిరికి కూర మీద చిన్నగా నీళ్ళ చుక్కలు పడి కూర మాడకుండా ఉంటుంది....10 నిముషాలకొకసారి జాగర్తగా కలిపి మళ్ళీ మూత పెట్టెయ్యాలి...కాయలు బాగా వేగినట్టు అనిపించాక మీరైతే వెంటనే తినెయ్యొచ్చు వేడి వేడి అన్నంలో...మరి నేను వనాలకి తెస్తానని ప్రామిస్ చేసా కాబట్టి రుచీ అదీ చూడాలని టెంప్టు అవకుండా జాగర్తగా సర్ది తెచ్చేస్తున్నా....<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-vIVSlQ8yKeI/TrtYOr9qbII/AAAAAAAAAIA/ptUJG0PPHeU/s1600/capsicum+curry.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ida="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-vIVSlQ8yKeI/TrtYOr9qbII/AAAAAAAAAIA/ptUJG0PPHeU/s1600/capsicum+curry.jpg" /></a></div><span style="background-color: yellow;">సీతయ్య స్పెషల్....షార్జా...కూల్ కూల్ </span><br />మేము మాల్దీవులకి వెళుతూ ట్రివేండ్రం వెళ్ళినప్పుడల్లా హోటెల్ పక్కన ఉన్న చిన్న ఫ్రూట్ జూస్ కొట్లో మా పిల్లలు షార్జా అని యేదో జూస్ తాగేవాళ్ళు. మొన్న సడెన్ గా మా వారు పిల్లల కోసం ఫ్రూట్ ప్యూరీ చేస్తే అది అచ్చు ఆ షార్జా టేస్టుతో వచ్చింది...దాని కథా కమామీషు<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-xeoa4BvoQEo/TrtbnMu2giI/AAAAAAAAAII/akLQ6QMKcsY/s1600/fruits.bmp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ida="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-xeoa4BvoQEo/TrtbnMu2giI/AAAAAAAAAII/akLQ6QMKcsY/s1600/fruits.bmp" /></a></div><br />అరటి పండ్లు...కొంచెం ముగ్గినవి 2<br />స్ట్రాబెరీ పండ్లు 8<br />హార్లిక్స్/మైలో/బోర్నవిట 2 స్పూన్లు<br />పంచదార...మీ ఓపిక...(మాకయితే 2 స్పూన్లు)<br />పాలు 2 కప్పులు<br />ఇంకా చూస్తారేంటండీ...అన్నీ కలిపి మిక్సీలో గర్రుమని తిప్పేసి.....జుర్రుకుని తాగేయటమే...ఇదిగో ఇక్కడ సర్వ్ చేసా....తాగేయండి...<br />మా వారిని ఇది ఎందుకు చెయ్యమన్నానో తెలుసా...పైన నేను చేసిన కూర కారమని కంప్లయింట్ చెయ్యకుండా..తియ్య తియ్య తియ్యగా చల్ల చల్లగా షార్జా....కూల్ కూల్....ఎలా ఉంది?<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-gH06ZrPBuKg/TrtbujhsVKI/AAAAAAAAAIQ/X76r9lMtFNk/s1600/untitled.bmp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ida="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-gH06ZrPBuKg/TrtbujhsVKI/AAAAAAAAAIQ/X76r9lMtFNk/s1600/untitled.bmp" /></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-8160427854815020361?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-33108860570914440102011-10-22T19:13:00.000-07:002011-10-22T19:13:05.932-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="tripane message content" id="yui_3_2_0_1_131697544898450"><div aria-label="Message header" class="y-module message-header"><div class="info"><div aria-label="Message header" class="focusholder" tabindex="-1"><div id="yui_3_2_0_1_131697544898495"><span style="font-family: inherit;">నిన్న పాత పుస్తకాలు తిరగేస్తున్నప్పుడు ఎప్పుడొ అంతర్జాలంలో చదివి చాలా చాలా నచ్చి ప్రింటు చేసి&nbsp; పెట్టుకున్న కొన్నిఇంజనీరింగ్ ప్రవేశ పరీక్ష ప్రశ్నలు కనిపించాయి.<br />ఇవి చదివితే నేను 10వ తరగతి అయిపోయాక వ్రాసిన ఒక ప్రభుత్వ క్లరికల్&nbsp; పరీక్షలోని కొన్ని జెనరల్ నాలెడ్జి ప్రశ్నలు కూడ గుర్తొచ్చాయి...ఆ పరీక్ష అయ్యాక ఆ ప్రశ్నలు తలుచుకుని ఎంత నవ్వుకున్నామో...!!! ఆ పేపర్ అప్పట్లో తిరుపతిలో లీక్(????) అయ్యిందని ఆ పరీక్ష క్యాన్సిల్ కూడా చేసారులెండి..అలా గుర్తొచ్చినవీ , ఇంటర్నెట్ లో చదివినవీ కలిపి ఇక్కడ ఇలా సరదాగా....ఇలాంటి ప్రశ్నలు ఇంకా మీకు గుర్తొస్తే హెల్ప్ చెయ్యరూ!!!</span><br /><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</strong><br /><strong>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace; font-size: large;">ప్రవేశ పరీక్ష </span></strong><br /><br /><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Note:&nbsp;You can write this paper either in English or telugu or any other language you know.</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Instructions:</span></strong></div><div id="yui_3_2_0_1_131697544898489"><table class="yiv1189451522contentpaneopen" id="yui_3_2_0_1_131697544898488"><tbody id="yui_3_2_0_1_131697544898487"><tr id="yui_3_2_0_1_131697544898486"><td id="yui_3_2_0_1_131697544898485" valign="top"><div><span id="yui_3_2_0_1_131697544898483"><span id="yui_3_2_0_1_131697544898482" style="font-family: Verdana;"><span id="yui_3_2_0_1_131697544898481"><strong>1) ప్రతి ప్రశ్నను జాగ్రత్తగా పదేసి సార్లు చదవవలెను.&nbsp;</strong></span></span></span></div><div><span style="font-family: Verdana;"><strong>2) ప్రతి ప్రశ్నకు జవాబు వ్రాయవలెను. </strong></span></div><div><span style="font-family: Verdana;"><strong>3) సమయం: 3 వారములు <br />4)తక్షణమే&nbsp; మొదలు పెట్టవలెను. </strong></span><br /><br /><br /><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: large;">Part -1 multiple choice questions </span></strong></div><div><span style="font-family: Verdana;"><strong><br /><span style="font-family: inherit;"><span style="font-family: inherit;">1. "ఫ్రెంచ్" దేశస్థులు మాట్లాడు భాష యేది?</span></span><br /><span style="font-family: inherit;">అ. ఫ్రెంచ్</span><br /><span style="font-family: inherit;">ఆ. ఇంగ్లిష్ </span><br /><span style="font-family: inherit;">ఇ. హింది </span><br /><span style="font-family: inherit;">ఈ. మళయాలం </span><br /><br /><span style="font-family: inherit;">2. బిల్<strong> </strong>క్లింటన్ యొక్క ఇంటి పేరును తెలుపుము.</span><br /><span style="font-family: inherit;">అ. బుష్ </span><br /><span style="font-family: inherit;">ఆ. క్లింటన్ </span><br /><span style="font-family: inherit;">ఇ. ఒబామా</span><br /><span style="font-family: inherit;">ఈ. లింకన్</span><br /><span style="font-family: inherit;">&nbsp;</span><br /><span style="font-family: inherit;">3. విలియం షేక్స్పియర్ కనబడినచో యేమి చేయమని అడుగుదురు?<br />అ. సేతు నిర్మాణము చేయమని <br />ఆ. పడవ నడిపించమని<br />ఇ. విమాన చోదనము<br />ఈ. <strong>నాటకము రచింపుమని</strong></span><br /><br /><strong><span style="font-family: inherit;">&nbsp;</span></strong><span style="font-family: inherit;">4. పోప్ యే మతస్థుడు?(ఒక మతము మాత్రమే గుర్తించవలెను)<br />అ. యూదుడు<br />ఆ. కేథలిక్<br />ఇ. హిందువు<br />ఈ. పోలిష్</span><br /><br /><br /><span style="font-family: inherit;">5. వర్షం ఎచటి నుండి వచ్చును? </span><br /><span style="font-family: inherit;">అ. భూమి </span><br /><span style="font-family: inherit;">ఆ. చంద్రుడు</span><br /><span style="font-family: inherit;">ఇ. సూర్యుడు </span><br /><span style="font-family: inherit;">ఈ. ఆకాశము</span><br /><br /><span style="font-family: inherit;">6. అమెరికా కు ఉత్తర భాగమును యేమందురు?<br />అ.ఉత్తర అమెరికా </span><br /><span style="font-family: inherit;">ఆ. దక్షిణ అమెరికా </span><br /><span style="font-family: inherit;">ఇ. పశ్చిమ అమెరికా </span><br /><span style="font-family: inherit;">ఈ. తూర్పు అమెరికా</span><br /><br /><br /><span style="font-family: inherit;">7. </span><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Which part of America produces the most Florida oranges? </span><br /><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">(a) New York </span><br /><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">(b) Florida </span><br /><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">(c) Canada </span><br /><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">(d) Wisconsin</span><br /><br /><br /><span style="font-family: inherit;">8. ఒక బ్రిడ్జి 120 కిలోలు మాత్రమే మోయగలదు. 120 కిలొల ఒక బండి బ్రిడ్జి మీద ఉండగా బండిలోంచి 5 కిలోల సంచీ కింద పడింది.. బ్రిడ్జీ </span><br /><span style="font-family: inherit;">అ. ఉంది </span><br /><span style="font-family: inherit;">ఆ. కూలిపోయింది.&nbsp;</span><br /><br /><br /><span style="font-family: inherit;">9. </span><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Can you explain Einstein's Theory of Relativity? </span><br /><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">(a) Yes </span><br /><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">(b) No</span><br /><br /><br /><span style="font-family: inherit;">10. భారత దేశములో మాట్లాడు భాషల సంఖ్య ఎంత?<br />అ. బొచ్చెడు</span><br /><span style="font-family: inherit;">ఆ. ఒకటి మాత్రమే </span><br /><span style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><span style="font-family: inherit;">11. మసీదు నుండి ఏమి వినిపించును?<br />అ. గుడి గంటలు<br />ఆ. నమాజు<br />ఇ. క్రీస్తు సువార్త<br />ఈ. బుధ్ధుని బోధలు </span><br /><br /><span style="font-family: inherit;">12. ఒక చెట్టుకు వ్రేలాడుతున్న.............ని చూసి ఒక వ్యక్తి పోలిస్ స్టేషనుకు వెళ్ళెను.అతను చూచినదేమి?<br />అ. పండు<br />ఆ. శవము<br />ఇ. తేనె పట్టు<br />ఈ. పిట్ట </span><br /><br /><span style="font-family: inherit;">13. ఒక ఇంటి కి వరుసగా వైద్యుడు, లాయరు, బ్రాహ్మణుడు వచ్చారు. ఆ ఇంటిలో జరుగుచున్నదేమి?<br />అ. పెళ్ళి<br />ఆ. చావు<br />ఇ. అన్న ప్రాశన<br />ఈ. నామకరణం</span><br /><br /><span style="font-family: inherit;">14. ఆసుపత్రిలో ఒక వ్యక్తి పై తెల్లని గుడ్డ పూర్తిగా కప్పబడి యున్నది..ఆ వ్యక్తికి ఏమియైనది?<br />అ. ఆపరేషను<br />ఆ. మరణము<br />ఇ. మూర్చ్చ<br />ఈ. పడిశము </span><br /><br /><br /><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: large;">Part -2 Descriptive questions </span></strong><br /><br /><span style="font-family: inherit;">15. ఒక బస్సులో 10 మంది ప్రయాణీకులు ఎక్కి&nbsp; రెండవ స్టాపులో దిగిపోయారు. బస్సులో మిగిలి ఉన్న వారు ఎవరు? </span><br /><br /><span style="font-family: inherit;">16. బాబిలోనియా నాగరికత సమయంలో విద్య ,శిల్ప కళ, న్యాయశాస్త్రము, సామాజిక పరిస్థితులను విశదంగా వివరింపుము <strong>లేక</strong> మీ పూర్తి పేరును ఆంగ్లములో వ్రాయుము.</span><br /><br /><span style="font-family: inherit;">17. గడియారము చిన్న ముల్లు 5 మీదను పెద్ద ముల్లు 12 మీదను ఉన్నప్పుడు సమయమెంత?</span><br /><br /><span style="font-family: inherit;">18. మోసెస్ ఎన్ని కమాండుమెంట్లు ఇచ్చెను? (ఇంచుమించుగావ్రాసిన చాలును )</span><br /><br /><span style="font-family: inherit;">19. ఇంగ్లాండుని పాలించిన ఆరుగురు రాజులు వరుసగా జార్గి పేర్లతో పిలువబడెను... అందు ఆరవ వాడు జార్జి-6 అయిన మొదటి 5గురు రాజుల పేర్లను వ్రాయుము.<br />&nbsp;</span><br /><span style="font-family: inherit;">20. </span><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Give the spellings of Bush, Carter and Clinton.</span><br /><br /><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">21. What are coat hangers used for?<br /><br />22. The Star Spangled Banner is the American National Anthem for what country?</span><br /><br /><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">23. Explain Le Chateliers Principle of Dynamic Equilibrium OR write your father's name in CAPITAL LETTERS</span><br /><br /><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">24. Where is the basement in a three-storey building located?</span><br /><br /><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">25. What does NBC (National Broadcasting Corp.) stand for?<br /><br /><br /><strong><span style="font-size: large;">Part -3&nbsp;Advanced Mathematics</span></strong></span><br /><br /><span style="font-family: inherit;">26. ఒక రైలు ప్రతి సారి 30 నిముషములు ఆలస్యముగా వచ్చును. 5 గంటలకు రావలసిన రైలు ఇప్పుడు వచ్చినచో ..ఇప్పుడు సమయమెంత?</span><br /><br /><span style="font-family: inherit;">27. మీ చొక్కాకు ఉన్న 5 గుండీల్లోంచి ఒక గుండీ వదులయ్యింది. మీ చొక్కాకు ఉన్న మొత్తం గుండీలెన్ని?</span><br /><br /><span style="font-family: inherit;">28. మీరు పొద్దున్నొక్క సారి, మద్యాహ్నమొక్కసారి రాత్రి ఒక్క సారి భోజనము చేసారు. మీకు మళ్ళీ ఆకలి ఎప్పుడేస్తుంది?</span><br /><br /><span style="font-family: inherit;">29. ఆరు గోళీలని రాముకి సోముకి సమంగా మూడేసి చొప్పున పంచినట్లైతే రాము వద్ద ఉన్న గోళీలెన్ని?</span><br /><br /><span style="font-family: inherit;">30. </span><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">If you have three apples how many apples do you have?</span><br /><span style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><span style="font-family: inherit;">31. 0.0 మీటర్లలో ఎన్ని సెంటి మీటర్లు కలవు?</span><br /><br /><span style="font-family: inherit;">32. ఒక బరువు కొలమానము మీరు ఎక్కినప్పుడు 60 కిలోలు సూచించుచున్నది. మీరు దిగిన తరువాత అది ఎంత బరువు సూచించును?</span><br /><br /><br /><br />****పరీక్షా ఫలితాలు తెలుసుకొనుటకు పరీక్ష అయిన నాలుగు వారముల తరువాత పరీక్షాధికారిని "ఉత్తరము"న కానీ "దక్షిణ"మున కానీ కలువవలెను.మౌఖిక పరీక్షకు యీ ప్రశ్నకు సమాధానము మాత్రము తెలుసుకుని వెళ్ళిన చాలును. </strong><span style="font-family: inherit;">1. "ఫ్రెంచ్" దేశస్థులు మాట్లాడు భాష యేది? </span></span><span style="font-family: inherit;"></span>&nbsp;</div></td></tr></tbody></table></div></div></div></div><h3 class="offscreen"><span style="font-family: inherit; font-size: small;">&nbsp;</span><span style="font-family: inherit;">&nbsp;</span></h3></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-3310886057091444010?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-46841719005131223952011-09-13T21:42:00.000-07:002011-09-13T21:42:55.136-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">మా ఇద్దరికీ కలిపి ఒకే సెట్ ఆఫ్ పేరెంట్స్ ఉన్నారు.. నాన్న ఎండలకి బాగా నీరసపడి ఓపిక తగ్గిపోయి ఫోన్ లో కూడా మాట్లాడలేక పోతున్నారు. పైగా మనము అడిగే ప్రశ్నలేవీ ఆయనకి వినిపించట్లేదని స్పష్టంగా అర్థమవుతోంది. ఆయన చెప్పాల్సిన నాలుగు మాటాలూ గబ గబా చెప్పేస్తున్నారు..చంటి పిల్లాడు జానీ జానీ యెస్ పాపా చెప్పినట్టు.."నేను బానే ఉన్నానమ్మా, నా ఆరోగ్యం బానే ఉంది, మీరు బెంగ పెట్టుకోకండి..నేను 24 గంటలూ దేవుణ్ణి ప్రార్థిస్తున్నాను, మీరు చల్లగా ఉండాలని. మీరు పిల్లలు జాగరత, ఇక్కడ విషయాల గురించి యేమీ ఆలోచించద్దు. ఇక్కడ అందరం సంతోషంగా ఉన్నాము...ఉంటా మరి."ఇవీ ఆయన చెప్పల్సిన నాలుగు మాటలూ. విషయం ఏంటంటే, నాన్నకి వినికిడి , కంటి చూపు తగ్గాయి.అత్తయ్య ఆరోగ్యం కూడా అంత బాగోట్లేదనీ చాలా బెంగ పెట్టుకున్నారని&nbsp; ఒక్కరైనా వచ్చి చూసి వెళితే బాగుంటుందనీ దగ్గర బంధువు ఒకావిడ తరచూ అంటూ ఉన్నారు యీ మధ్య. మేమిద్దరం ఇంటికి వెళ్ళడానికి సహకరించని పరిస్థితులని తలచుకుని చాలా బాధ ,బెంగ పడుతున్నాము. అందరం పెట్టుకుంటే అవదు, యీ కాంట్రాక్టు అవగానే&nbsp; నువ్వు వెళ్ళిరా, నేను తరవాత వెళతా అన్నారు మా సీతయ్య. మాటల్లో&nbsp; కాంట్రాక్టు అయిపోగానే ఇండియా వెళ్లాలనుందని మా బాసు గారితో అన్నా. మా మనసున్న మంచి బాసుగారు "అప్పటిదాకా ఎందుకు ఇప్పుడు వెళ్ళొచ్చెయ్ ..కాంట్రాక్టు పొడిగిద్దాం"అనేసారు. ..చెంగు చెంగు మని నేను&nbsp; ఇంటికి ఫోను కొట్టి విషయం చెప్పా..వెంట వెంటనే వీసా కి అప్లయి చెయ్యడం, గబ గబా&nbsp;టికెట్టు బ్లాక్ చెయ్యడం జరిగిపోయాయి.. ఆరేళ్ళ తర్వాత ఇండియా వెళ్ళడం..కలా నిజమా అని గిల్లి గిల్లి చూసుకున్నా...రేపు వెళుతున్నాననగా కూడా ఇంకా నమ్మకంగా లేదు...ఎక్సైటుమెంటూ లేదు...టెన్షనూ లేదు...అలా ఆనందాలకూ బాధలకూ ఒకేలా స్పందిచే యోగినిలా విమానమెక్కాను.<br /><br /><span style="background-color: lime;">కూడిక గుర్తులు (పాసిటివ్ మార్క్స్)(+):</span><br />1. నాన్న అత్తయ్యలతో సహా బంధువుల్లో పెద్దలందరినీ&nbsp; చూసి ఆశీర్వాదాలు తీసుకోవడం..<br />2. ఉమ్మడి కుటుంబంలో వదిలి వచ్చిన ప్రాణాతిప్రాణమైన చిన్ని చిన్ని పిల్లలతో కలిసి ఉండడం..(కొంచెం పెద్దయి పోయారనుకోండి..అయిన్న ఇంకా ఒళ్ళో పడుకోవడం..కౌగిలించుకోవడం, అన్నం ముద్దలు కలిపి పెట్టించుకోవడం మర్చిపోలేదంటే...చిన్నగా ఉన్నట్టేగా..)<br />3. మా ఆల్వాల్ వెంకన్నని, సికందరాబాదు బుజ్జి గణేషుడ్ని కలిసి హెల్లొ బాగున్నావా అని పలకరించడం.<br />4. బోనాలపండుగ రోజున తోట్లో ఎల్లమ్మని , బూలచుమమ్మనీ ఖుషీ చేయ్యడం..<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;బోనస్ గా ....బొల్లారం జాతర, రంగం జరిగేటప్పుడు వెళ్ళే అవకాశం..<br />5. చాలా యేళ్ళ తరువాత ఒక సీమంతం పండుగకు హాజరవడం.(పెళ్ళిళ్ళు, పేరంటాలు చూసి దాదాపు 12 యేళ్ళు అయింది మరి!!! )<br />6. చిట్టి, అపరంజి, దీపు,హర్షులతో కలిసి రోడ్డు మీద చాట్, పానీ పూరీ తినడం ..(ఒకేసారి లెండి..అయినా అపురూపమే కదా!!.)<br />7. అరగంట టైం లో చిన్ననాటి స్నేహితుల్ని అనుకోకుండా కలవడం.(అలా అరేంజ్ చేసిన మా లల్లీకి కృతజ్ఞతలతో) </div><div style="text-align: left;">8. నాకు కొత్తగా దొరికిన సోదరుణ్ణి సతీ సమేతంగా కలవడం<br /><br /><span style="background-color: lime;">తీసివేతలు (నెగటివ్ మార్క్స్)(-):</span></div><div style="text-align: left;">1. మా అల్వాల్ గుడి ని పాత ముద్ర ఒక్కటి కూడా లేకుండా మొత్తం కొత్తగా కెట్టెయ్యడం...(ఇక్కడ 100 సంవత్సరాలు దాటిన యే భవనాన్నయినా ముట్టుకోనీయదు ప్రభుత్వం..అలాంటిది 400 యేళ్ళ చరిత్ర కలిగిన ఆ గుడి మచ్చుకి ఒక్కటంటే ఒక్క గుర్తు కూడా లేకుండా మార్చేసారు...కారణాలు తెసుసుకునే ఆసక్తి కలగలేదు..వెంకన్న విగ్రహం మార్చలేదు..అంతే చాలు అనుకుని తృప్తి పడాల్సి వచ్చింది అంతే...కానీ మనసులో ఎంత బాధ కలిగిందంటే, ఆ విషయం ఇంట్లో వాళ్ళతో&nbsp;ప్రస్తావించడానికి కూడా ఇష్టం లేనంతగా.....<br />2. ఉన్న మూడు వారాల్లో దాదాపు అన్ని రోజులూ బందులే...<br />3. ఎవ్వరికీ ఏమీ మనస్పూర్తిగా కొనియ్యలేకపోవడం (ఎందుకూ అంటారా...చెప్తాగా తొందరెందుకు?)<br />4. నేను కలవాలనుకున్న బ్లాగ్ మిత్రుల్లో ఒక్కళ్ళని కూడా కలవలేకపోవడం <br />5. మూడు వారాల్లో 333 చోట్లకి&nbsp; ప్రయిం మినిస్టర్ తిరిగినట్లు తిరిగి అందరికీ తలొక అర నిమిషం కేటాయించి తిట్టించుకోవడం..<br />6. ముందు సూచన లేకుండా శమ్షా బాద్ విమానాశ్రయంలో 1500 రూపాయలు టోల్ ఫీసో ఏంటో సరిగా వివరాలు కూడ చెప్పకుండా కట్టించుకోవడం.. (మీ టికెట్ ఏజెంట్ ని అడుక్కో వివరాలు అన్నారు. పాపం మా ఇంట్లో వాళ్ళందరూ నేను వెళ్ళిపోతున్నారని బాధపడుతున్నారు కదా ఆ హడావిడిలో పెద్దగా పట్టించుకొలేదు నేను కూడా..."పోతే పోనీ పోతే పోనీ" అనుకున్నా..).<br /><br />తీసివేతలు ఇంకా ఉన్నాయి కానండీ...కూడికలని ఎక్కువ చూపించుకుంటే మనసు కొంచెం ప్రశాంతంగా ఉంటుదన్నమాట...అందుకని ఇంక వ్రాయట్లేదు. <br /><br /><span style="background-color: lime;">ఇది కూడికా తీసివేతా..మీరే చెప్పండి..(+/-)</span>&nbsp;:<br />సమయానికి నగదు సర్దుబాటు కుదరక నేను వెళ్ళిన రెండో రోజు మా కృష్ణుల వారు వెస్టర్న్ యూనియన్&nbsp; ద్వారా మనీ ట్రాన్స్ఫెర్ చేసారు. దీన్ని బ్యాంకులో డ్రా చెయ్యొచ్చని నాకు తెలియదు...వెస్టర్న్ మనీ వెతుక్కుంటూ వెళితే, వాళ్ళు చెక్కు ఇచ్చారు ..దాన్ని తీసుకెళ్ళి బాంకులో వెయ్యడానికి బందులు అడ్డమొచ్చాయి. ఒకసారి వెళితే బ్యాంకు మూసి ఉంది..రెండవసారి తెరిచి ఉందని కంఫర్మ్ చేసుకుని వెళితే, సరిగ్గా అప్పుడే మూసేయిస్తున్నారు. చాలా సేపు చూసి పక్కనున్న దుకాణంలో షాపింగు చేసి ఇంటికెళ్ళిపోయాము. బ్యాంకు తెరిచున్న సమయం చూసుకుని చచ్చీ చెడీ...వెళ్ళి డిపాసిట్ చేద్దామంటే, కవుంటర్లో చెక్కులు తీసుకోవట్లేదుట యీ మధ్య!!! అన్ని గంటలు లయిన్లో నిలబడ్డాక కవుంటర్ లో ఆవిడ విసుగులు...ఇక్కడికెందుకొచ్చావ్..అక్కడ డ్రాప్ బాక్స్ లో వెయ్యిపో (ఏక వచనం..పోనీలే ఆంగ్ల పద్దతిలో.."యూ" అంటున్నారులే అని సరిపెట్టుకుని..ఎప్పుడు రావాలండీ అని అడిగా..ఎగాదిగా చూసి 4 రోజుల తర్వాత రమ్మన్నారు. తీరా వేసిన చెక్కు 4 రోజుల తర్వాత చూసుకుంటే క్రెడిట్&nbsp; అవలేదు. నా పాత అకవుంటు నంబర్ మారిందిట అందుకని వెనక్కి పంపించేసారుట (ఔరా...కొత్త ఫోన్ నంబర్ వచ్చాక పాత నంబరుకి డయల్ చేస్తే ఇది మారినది అని చెప్తారు కదా...బ్యాంకీ ఉద్యోగులకి యీ పాత నంబరుకి ఇది కొత్త నంబరు అని తెలియదా..అకటా హెంత అమాయకులు పాపం ఎవరు నియమించారో వీళ్ళని అని ఒక సారి కళ్ళు తుడుచుకుని మ్యానేజరు గారి కాళ్ళా వేళ్ళా పడి&nbsp; 4 విసుగులూ 8 కసుగులూ భరించి బతిమాలుతుండగా... అదిగో ప్రత్యక్షమయింది....ఎవలాలూ అంటారా...&nbsp; . సమయాభావం వల్ల ఇంటి దగ్గర కలవడానికి వీల్లేక బ్యాంకు దగ్గర ఉన్నానని తెలిసి అక్కడ కలవడానికొచ్చిన నా స్నేహితురాలు హెన్నాగ్లోరీ&nbsp; . దగ్గరకొచ్చి..."నువ్వు ఎన్నేండ్లయినా ఇట్లనే ఉంటవానే !మెత్తగ మాట్లాడితే పనులు గానీకి ఇది కెనడా గాదు..రా నేను మాట్లాడతా "అని బ్యాంకులో అందరినీ దడదడలాడించి , లాయర్ లా ప్రశ్నలడిగి "సరే తల్లీ డబ్బులు తిరిగి తెప్పిస్తాము 4 రోజులాగి రండి "అని వరమిప్పుంచుకుని .."యీ సారి మీరు రాకండి డబ్బులు తీసుకోడానికి ఆవిడొక్కరూ వస్తే చాలు "అనిపిచేంత గోల చేసింది.&nbsp; అప్పుడు నాతో ఉన్న మా కజిను " అక్కా యీవిణ్ణి మొదటి రోజునే తీసుకెళ్ళాల్సింది కదే బ్యాంకుకి..అనవసరంగా రెండు వారాల్నించీ తిరుగుతున్నాము..ఈవిడ వచ్చి ఉంటే రెండో రోజు డబ్బులొచ్చేసేవి చక్కగా..ఆ బ్యాంకు వాళ్ళు కొంచెం ఎక్కువేసి మరీ ఇచ్చేవారేమో అని..తన ఆశ్చర్యాన్ని ప్రకటించింది కూడా!! <br />యీ లోగా ఇంటి దగ్గర పెద్ద వాళ్ళ బాంకులకి, జేబులకీ కన్నాలు పడడంతో పాటు, ఇటు వైపు అటువైపు చిన్న పిల్లల గల్లా కుండలూ, పిగ్గీ బాంకులూ కొబ్బరికాయలు పగిలినట్లు పగిలాయి..పిన్నీ నా దాగ్గర తీసుకొ, అత్తా ఇదిగో నా గల్లా, పెద్దమ్మ రా నా అకవుంటులో తెచ్చుకుందాం , అమ్మా ఇదిగో నా దగ్గరున్నడబ్బులు&nbsp; అని పిల్లలందరూ ఏడు కొండలవాడికిచినట్టు వాళ్ళ పొదుపుల్ని నిలువు దోపిడీ ఇచ్చేసారు..కాదేదీ ఖర్చు కనర్హం అని నేను ప్రతి పైసా అపురూపంగా అప్పు తీసుకున్నా. ...అయ్యో&nbsp; పాపం మా ఎన్నెలకి ఎంత కష్టమొచ్చిందీ&nbsp; డబ్బులు లేవని అస్సలు ఖర్చుపెట్టలేదు అన్నీ మిగులే అని&nbsp; ఇప్పటిదాకా మీరు అనుకుంటున్నారు కదా ? అయ్యయ్యో మీరు అంత అమాయకులేంటండీ!!! మీ లాగే పాపం పసి పిల్లలు అప్పులిచ్చేసి అదేదో పుణ్యకార్యం చేసినట్టు సంతృప్తి ఫీల్ అయితే, పెద్దలు మాత్రం...అసలు ఎందుకొచ్చినట్టురా బాబూ అనుకున్నట్టు చూచాయగా అనిపించింది..కానీ నేను పెద్దగా పట్టించుకునే మూడ్ లో లేనన్నమాట...ఏమయితేనేం...మా హెన్నా గ్లోరీ పుణ్యమాని ..తిరుగు ప్రయాణం రోజున డబ్బులు చేజిక్కించుకున్నా. హమ్మయ్యా అందరి అప్పులు తీర్చేసా. అదృష్టం చివరి రోజు డబ్బులు చేతికొచ్చాయి..లేకపోతే యీ పాటికి అప్పుల అప్పమ్మ లా మిగిలి ఉండేదాన్ని. </div><div style="text-align: left;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-4684171900513122395?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-30149291443023387072011-08-25T18:03:00.000-07:002011-08-25T18:03:59.161-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div closure_uid_n7u5ef="127">నా తొలి కథ "మాలిక" పత్రికలో ప్రచురించబడింది. చదివి మీ అమూల్యమైన అభిప్రాయాలు తెలియచేయగలరు.</div><br /><div closure_uid_n7u5ef="109"><a href="http://magazine.maalika.org/?p=482">http://magazine.maalika.org/?p=482</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-3014929144302338707?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-962982414976135142011-05-26T21:47:00.000-07:002011-05-26T21:47:44.762-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="clear: left; cssfloat: left; float: left; font-size: small; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" j8="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-F8yBFFX_Znk/TddBVU2ppkI/AAAAAAAAAG4/J1K1EJ5PKfw/s200/milk+maid.bmp" width="150" /></span></div>మొన్న ఇండియన్ స్టోర్ లొ, మిల్కు మెయిడు కనిపించింది.. అ డబ్బా నన్ను టైం మిషన్ లో కొంచెం వెనక్కి తీసుకెళ్ళింది..... మీరూ నా వెంట రండి..మళ్ళీ జాగర్తగా ఇక్కడికి తీసుకొచ్చి దింపే పూచీ నాది.<br /><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: left;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-QhU8i6L9ZLY/TcDS0aDDEDI/AAAAAAAAAG0/lf2Xat1TlR0/s1600/buffaloes.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" j8="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-QhU8i6L9ZLY/TcDS0aDDEDI/AAAAAAAAAG0/lf2Xat1TlR0/s1600/buffaloes.jpg" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/-aPXuW5rA4xI/Tb3RBXV1tBI/AAAAAAAAAGw/jKKtQ8MCBkc/s1600/4533456-single-indian-buffalo-against-brick-wall.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"></a>మా చెల్లి పుట్టినప్పుడు యేదో పెద్ద యెత్తున ఉద్యమం జరుగుతోంది .ఊళ్ళో చాలా వస్తువులతో పాటు పాలు కూడా దొరికేవి కావుట. అలా మొదలయింది పాల-పంచ్..నాన్న గొల్లభామ మార్కు పాల డబ్బాలు తెచ్చేవారుట..నాకప్పుడు రెండవ ఏడు. విషయాలన్నీ తెలియవు గానీ..ఆ గొల్లభామ మార్కు పాల డబ్బా పైనున్న ప్లాస్టిక్ మూత తీసాక ఒక పలుచటి సిల్వర్ ఫాయిల్ కొంచెంగా తెరచి అమ్మ మొదట నా చిన్ని అర చేతిలో కొన్ని చుక్కల కండెన్స్డ్ పాలు వేసేది..ఆ వాసన , ఆ రుచినాకు అమృతం తో సమానం.</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: left;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-BhkTeWW6Fv4/Tb3Q6qgf7OI/AAAAAAAAAGo/wA-pTCBTgKk/s1600/In+dry+season.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" j8="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-BhkTeWW6Fv4/Tb3Q6qgf7OI/AAAAAAAAAGo/wA-pTCBTgKk/s320/In+dry+season.jpg" width="320" /></a>&nbsp;</div>మా ఇంటి పక్కనే గొల్ల మల్లమ్మ గారింట్లో&nbsp; చాలా పాడి..కానీ వాళ్ళింటి పాలన్నీ వాళ్ళ మిఠాయి దుకాణానికి వెళ్ళిపోతాయి..దాంతో మూల మలుపుకి అవతల ఉన్న మల్లా రెడ్డి గారి బావి మీద &nbsp; రాం రెడ్డి తాత దగ్గర పాలు రాతం పెట్టించుకుంది అమ్మ. మల్లా రెడ్డి గారు మా రామ్రెడ్డి తాత కి అన్న కొడుకు...ఇద్దరూ&nbsp;&nbsp; పక్క పక్కనే పాలు పోస్తారు..ఎవరి ఖాతాలు వాళ్ళవి.&nbsp;&nbsp;ఎవరికీ వారు అన్ని గేదెల పాలు&nbsp;(+నీళ్ళు)&nbsp; కలిపి అందరికీ పోస్తారు. నాన్నతెల్లవారి 5 కల్లా అక్కడుండి..భక్తి రంజని మొదలయ్యే సమయానికి ఇంటికి వచ్చేవారు.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-4aFmLHaVI4o/Td8J7xWe3ZI/AAAAAAAAAG8/pGuuIQaoT1M/s1600/25409.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-4aFmLHaVI4o/Td8J7xWe3ZI/AAAAAAAAAG8/pGuuIQaoT1M/s320/25409.jpg" t8="true" width="252" /></a></div>సాయంత్రం అన్నయ్యలలో ఎవరికి కుదిరితే వాళ్ళు అక్కడికెళ్ళి పాలు తేవాలి..'అన్నా నేను వస్తా' అని వెంట పడి వెళ్ళడం..అక్కడ పాలు తీసే దాకా మల్లా రెడ్డి గారి&nbsp; చిన్న తువ్వాయితో ఆడు కోవడం, సాయంసంధ్యలో పెద్ద పెద్ద కుండల్లో తీసి ఉంచిన పాలల్లో అమ్మ చెప్పిన వినాయక చవితి కథలో లా చంద్రుడు కనిపిస్తాడేమో, అని వెతికి వెతికి చూడ్డం..అన్న సైకిలు తొక్కుతున్నప్పుడు పాల చెంబు పట్టుకోవడం, కొండొక చోట&nbsp; (అంటే కొండ దగ్గర టర్నింగులో ) బ్యాలన్సు తప్పి&nbsp;సగం&nbsp;&nbsp; పాలు&nbsp;పారపోయడం ..ఆ రోజుకి&nbsp;&nbsp;ఇంట్లో పాల-పంచ్.అమ్మ యేమీ అనదు. అన్నయ్య తిడుతుంటే, పోనీలే ఒలికి పోయిన వాటి కోసం బాధ పడి ఏం లాభం, రేపటి నుంచీ నడిచి వెళ్ళండి అనేది..ఏదో ఒక్క సారి అనుకునేరు...ఇది షరా మమూలు లాంటిదన్నమాట.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /></div><div style="text-align: left;">&nbsp;కొన్ని రోజులకి,&nbsp;రామ్రెడ్డి తాత పాడిని అమ్మేస్తున్నా అని ప్రకటించేసాడు..మల్రెడ్డి గారివన్నీ&nbsp;&nbsp;ధనికుల ఖాతాలు...రామ్రెడ్డి తాత- పేదల పాల దాత..మల్రెడ్డి గారు పెద్ద/పేద&nbsp;&nbsp; కుటుంబాల వైపు కన్నెత్తి కూడా చూడరు..పాల వేట ప్రారంభం అయింది...డవుటన్ బజార్ నించి&nbsp; ఆసామీ (అతని పేరు సామీ అటండీ అందుకని ఆ సామీ అని చెపుతున్నా...) ఇంటి దగ్గరకొచ్చి పాలు పోస్తాడని విని అందరు ఇళ్ళ వాళ్ళు కలిసి బేరం కుదుర్చుకున్నారు..కానీ చాలా ఖరీదెక్కువ..రామ్రెడ్డి తాత దగ్గర లీటరున్నర పాల ధరకి సామీ అర్ద లీటరు పోస్తాడట..</div>ఐతే&nbsp; గేదె పాలు&nbsp; చిక్కగా ఉంటాయి మనము నీళ్ళు కలుపుకుంటే..రామ్రెడ్డి తాత పోసే పాలకి సమానమవుతాయని రాజ్ కుమారక్క కన్విన్స్ చేసింది అందరినీ . అమ్మో , అర లీటరు పాలతో ఆరుగురు పెద్దవాళ్ళకి చాయిలు , ఇద్దరు పిల్లలకి పాలు (వంటివి), పెరుగు (మజ్జిగని పెరుగు అనడం నేర్పింది అమ్మ,లేకపోతే పెద్దమ్మ&nbsp; పెద్దమ్మ పిల్లలకి పెరుగు వెయ్యట్లేదా అని అమ్మని కోప్పడేది..మేము ఎవ్వరడిగినా సింపుల్గా ..పెరుగన్నం తిన్నాం అని చెప్పేవాళ్ళం)ఎలా అని అమ్మ దిగులు పడేది.. నేను చెల్లి..మాకు చాయి కావాలి అని ఏడ్చి గగ్గోలు పెట్టి, "నేను పాలే ఇద్దమనుకున్నా కానీ వీళ్ళకి అస్సలు ఇష్టం లేదు" అని అమ్మని మాకు తెలియకుండానే&nbsp; హ్యప్పీ చేసేసాం. <br /><br />యీ లోపు దేవుని ఆల్వాల్ చెరువు గట్టు దగ్గర అద్దెకుంటున్న మేము...పాత ఆల్వాల్ చెరువు గట్టు దగ్గర చిన్న ఇల్లు కట్టుకున్నాం. ఆ కాలనీలో రెండు మూడు ఇళ్ళు తప్ప లేవు.. అన్నలిద్దరూ&nbsp;&nbsp;కొంచెం సంపాదించడం మొదలెట్టాక కొన్ని పాలు ఎక్కువ కొనుక్కునే&nbsp;స్తోమత&nbsp;&nbsp;వచ్చింది కానీ పాలు దొరికేదెక్కడ?&nbsp; <br />కొత్త ఇళ్ళు కట్టడం మొదలయింది. అందరినీ&nbsp; మా బావిలో నీళ్ళు వాడుకోడానికి ఆహ్వానిస్తూ,&nbsp; పూర్వ జన్మ సుకృతం వల్ల ఇలా జల-దానం చేసే యోగం వస్తుందని నాన్న, ఆ వచ్చిన ఇంటి ఓనర్లని నీడలో కూచోపెట్టి అన్నం, నీళ్ళు, టీలూ ఇచ్చే భాగ్యం కలిగినందుకు అమ్మా ప్రతి రోజూ లేవగానే దేవుడికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుకునేవారు.<br />&nbsp;..అంతా బానే ఉంది కానీ చల్లగా ఉన్నప్పుడు చాయిలకీ, వేడిగా ఉన్నప్పుడు మజ్జిగలకీ పాలు మళ్ళీ ఎలా?&nbsp;మాటల్లో&nbsp;&nbsp;మా విమలా వాళ్ళ అమ్మ పెరుగు చేసి అమ్ముతారని తెలిసింది..(వాళ్ళకి గేదెలు, ఆవులు లేవు..మరి పాలు ఎక్కడి నుంచి తెస్తారో తెలియదు)..నేను, చెల్లీ సాయంత్రం స్కూల్ నించి వచ్చాక వెంకటా పురం చివర ఉన్న విమ్మీ వాళ్ళింటికెళ్ళి చీకటి పడే దాకా ఆడుకుని పెరుగు కొనుక్కొచ్చేవాళ్ళం..(ఇది నిజ్జం పెరుగండీ, మజ్జిగ కాదు). అప్పట్లో తెలిసేది కాదు కానీ చాలా దూరం. <br />కొన్ని కొత్త ఇళ్ళు కట్టడం పూర్తి అయి చిన్న కాలనీ లాగా అవుతున్నప్పుడు మా మల్లేషన్న ప్రత్యక్షం అయ్యాడు. రాత్రిళ్ళు ఇంటిదగ్గరకొచ్చి పాలు <br /><div style="clear: left; cssfloat: left; float: left; height: 373px; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; width: 273px;"><img border="0" height="320" j8="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-tdpYRPoX-8w/Tb3D4m7OAdI/AAAAAAAAAGk/zgDw9e_FHFI/s320/milkman3.jpg" width="240" /></div>పొయ్యడానికి ఒప్పుకున్నాడు. ...కొంచెం పాల కష్టాలు తీరుతున్నాయి. మల్లేషన్నని బతిమాలుకుంటే పొద్దున్న పూట కూడా పొయ్యడానికి ఒప్పుకున్నాడు..అయితే పెందరాళే రాడు..పొద్దున్న పదకొండు గంటలకీ, రాత్రి తొమ్మిది గంటలకీ మల్లేషన్న కోసం ఎదురు చూడాలి...ఏ గాలి వానో వచ్చి రాత్రి మల్లేషన్న రాకపోతే పొద్దున్న అందరికీ పాల-పస్తు/చాయి-పస్తు.ఈ ఒకే ఒక్కడు&nbsp;ఏం&nbsp;తెస్తే&nbsp;&nbsp;అవే పాలు. ఎప్పుడొస్తే అదే పాలా టయిము..<a href="http://2.bp.blogspot.com/-sDZO4sX8s4w/Td8Qz9t7rnI/AAAAAAAAAHA/TbRsIAtpX-o/s1600/4533456-single-indian-buffalo-against-brick-wall.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"></a><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">చుట్టాలొచ్చినప్పుడు ..మల్లేషన్నా ఎక్కువ కావాలి అని అడిగితే, లెవ్వు చెల్లే అనేవాడు..అమ్మ లోపలి నుంచి వచ్చి అలాగైతే ఎలా మల్లేషయ్యా, నువ్వు కాదంటే మాకెవరు? అనేది..సరే సరే అని ఎక్కువ పాలు పోసి, తాగనీకి కొన్ని లీల్ దీస్కరా చెల్లే అనేవాడు..నీళ్ళు తీసుకురాగానే తాగ కుండా చెంబెడు నీళ్ళు పాల క్యాన్లో గుమ్మరించి నవ్వేవాడు...అమ్మ చూసి..అయ్యా, మా కంటే ముందు ఎవరైనా ఎక్కువ పాలు అడిగితే మా గతి నీళ్ళ పాలేనా అనేది...ఏంజెయ్యాలమ్మ నీ కాల్మొక్కుత అందర్ని ఖుష్ జెయ్యాలే గదా అనేవాడు..అమ్మ&nbsp; ఒకొక్కసారి&nbsp;" ముందు కాలనీ వాళ్ళకి ఎక్కువ పాలు పోసావా రాత్రి పాలు తుర్రు నీళ్ళలాగున్నాయి "అనేది..."అమ్మమ్మా అదేం లేద్ తల్లీ, బర్రెలు జెరన్ని ఎక్కువ లీల్ తాగుతున్నయి..గర్మికి ఎక్కువ దూపయితుందో ఏమో..దవాఖానాకి తోల్కపోవాలే" అనేవాడు...అమ్మ నవ్వి..మాటలు బాగా నేర్చావు&nbsp;&nbsp;మల్లేషా అనేది. ....మా నాన్న మరీ కామెడీ..వర్షం కురిసినప్పుడు మల్లేషన్నని లోపలికి రమ్మని 'దో చాయ్ ' అని ఆర్డర్ చేసేవారు.."అమ్మా చాయ్ మంచిగున్నది.పాలు మంచిగుంటే చాయ్ మంచిగుంటది...అయినా నీ చేతులల్ల అమ్రుతం ఉంటది తియ్" అని పాలనో అమ్మ చేతినో తెలీనీకుండా ఒక పొగుడు పొగిడి పారేసేవాడు...ఏ&nbsp; మాటకా మాట చెప్పుకోవాలి. మా రామ్రెడ్డి తాత, మల్లేషన్న ఇద్దరూ కూడా మాకు అర గ్లాసుడు పాలు కొసరు పోసేవాళ్ళు..&nbsp;</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">రాత్రి పాలు పొద్దున్నకి బావుండాలంటె రెండు సార్లు కాచి, చల్ల నీళ్ళల్లో పెట్టాలి..పొద్దున్న పాలు కాచినా ఒకొక్కసారి మధ్యాహ్నానికల్లా విరిగి పోతాయి...మల్లేషా అందరి ఇళ్ళల్లో నీళ్ళు కలపకు నాయినా యెవరి బావిలోనో ఉప్పు నీళ్ళు ఉన్నాయి..పాలు విరిగిపోతున్నాయి అమ్మ గోల చేసేది..ఒక్క వారం బాగా&nbsp;&nbsp; పోసేవాడు మళ్ళీ మామూలేఅక్క, అన్నల పెళ్ళిళ్ళకి మల్లేషన్నని బతిమాలడం తో పాటు సత్యా తాకీస్ దగ్గర బాలాజీ స్వీట్ హవుస్ వాళ్ళకి కొన్ని నెలల ముందు చెప్పుకుని, అడపా దడపా గుర్తు చెయ్యాల్సి వచ్చేది. అయినా పాలు వొచ్చేవరకు ఎక్కడ అభాసు అవుతుందో అని అమ్మ వెయ్యి దేవుళ్ళకి మొక్కుకునేది.., మా పాల వాళ్ళని చల్లగా చూడు దేవుడా అని !..&nbsp;<a href="http://1.bp.blogspot.com/-tgC-GBKn24M/Tb3Q8rWja0I/AAAAAAAAAGs/TP2RrFwrDwg/s1600/milk+bottles.bmp" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" j8="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-tgC-GBKn24M/Tb3Q8rWja0I/AAAAAAAAAGs/TP2RrFwrDwg/s1600/milk+bottles.bmp" /></a><br /><br />మారెడుపల్లి లో మా పెదనాన్నగారింటికి వెళితే, పొద్దున్న లేచేటప్పటికి&nbsp; మూడు పాల సీసాలు గడపట్లో ఉండేవి..వాటి మూతలు గా వాడిన ముచ్చిరేకుల్ని అగ్గిపెట్టెల్లో వేసి బయోస్కొపు చేసుకోడం మాకు ఎంత&nbsp; ఇష్టమో. వాళ్ళ ఇంటి ముందుకి సాయంత్రం ఆరింటికల్లా జర్సీ గేదె తో ఒక మనిషి వచ్చి అటూ ఇటూ ఉన్న మూడు ఇళ్ళకీ చిక్కటి పాలు పోసేవాడు. ఇక్కడ వ్యవహారమంతా అపరిచితుల మధ్య జరుగుతున్నట్టు గంభీరమైన వాతావరణంలో జరిగేది..పాలు పితికే ముందు ఒక ఇంటి వాళ్ళు నీళ్ళు, చిన్న స్టీలు బిందె తెస్తారు. పాలబ్బయి సీరియస్ గా వాటిని అందుకుని చేతులు కడుక్కుని, పొదుగు కడిగి నీళ్ళు వంపేస్తాడు..ఆ చిన్న బిందె తిరగేసి చూపించి పాలు తీసి ఎవరి గిన్నెలోకి వాల్ల వంతు పోస్తాడు..అదేం చిత్రమో పాలు సరిగ్గా ఒక చుక్క కూడ ఎక్కువ తక్కువలు రావు. మా మల్లేషన్న లాగా కొసరు పోయడు. ఎవరూ అడగరు కూడా..అంత వీర గంభీరం నాకసలు నచ్చదు. ఆ చిక్కటి&nbsp; పాలు&nbsp;రుచి కూడా గుర్తు లేదు..&nbsp;<img border="0" height="400" j8="true" src="http://4.bp.blogspot.com/--IMv6dwrNKo/Tb3D2X-DXXI/AAAAAAAAAGg/k4sCbFdDJh4/s400/milkman.bmp" width="297" /> </div><div style="text-align: left;">ఒకే నండీ ! నేను ప్రస్తుతం లో కొచ్చేసి,&nbsp;అద్రక్ చాయ్ పెడుతున్నా! "బ్లూ&nbsp;సీ" చాయ్ లాగా చేద్దామని ప్రతిసారీ ప్రయత్నం చేస్తా..మీరూ జాగర్తగా ప్రస్తుతం లో కొచ్చేసి అర్జెంటుగా&nbsp;అద్రక్ చాయ్ తాగండి. <br /><br />ప్రస్తుతం వారానికో మాటు పన్నెందు లీటర్ల పాలు తెచ్చి ఫ్రిడ్జ్ లో పడేసుకుంటున్నా,...ఆ చల్లని సాయంత్రాలు సీమ చింత కాయలు ఏరుకుంటూ పాలు పోయించుకోడానికెళ్ళినప్పుడు కలిగిన ఆనందం కలుగదు.&nbsp;అది కష్ట కాలమేమో కానీ నాకు అతి ఇష్ట కాలం .రామ్రెడ్డి తాత కాలం చేసాడు. రామిరెడ్డి తాత బతికున్నన్ని రోజులూ, బొల్లారం లోని వాళ్ళింటి నుంచి భూదేవి నగర్ దగ్గరున్న వాళ్ళ పొలాలకెళుతూ&nbsp; సతీ సమేతంగా మా ఇంట్లో కొంత సేపు సేదదీరకుండా&nbsp;&nbsp;వెళ్ళేవాడు కాదు.&nbsp;కూచున్నంత&nbsp;సేపు&nbsp;పొలం&nbsp;కబుర్లు&nbsp;చెప్పేవాడు.&nbsp;మాకు&nbsp;బియ్యం&nbsp;బస్తాలు<br />కూడా&nbsp;తనే&nbsp;&nbsp;వేసేవాడు.&nbsp;&nbsp;&nbsp;మల్లేషన్న రిటయిర్ అయి వాళ్ళ అబ్బాయి ప్రస్తుతం మా ఇంటికి&nbsp; పాలు పోస్తున్నాడు.&nbsp;&nbsp;ఇప్పుడు&nbsp;మా&nbsp;బదులు&nbsp;&nbsp;మా అక్క గారి చిన్ని పాప గ్లాసు పట్టుకొచ్చి కొసరు పోయించుకుంటోందిట. ప్యాకెట్ పాలు తీసుకుంటున్నా,&nbsp; ఎంత నీళ్ళ పాలు పోస్తున్నా, వాళ్ళు మమ్మల్నీ, మేము వాళ్ళనీ వదలట్లేదు. ముప్ఫై యేళ్ళ పైన అనుబంధం ఎలా వదిలెయ్యడం అంటారు నాన్న... నిజమే కదా!!!</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/--IMv6dwrNKo/Tb3D2X-DXXI/AAAAAAAAAGg/k4sCbFdDJh4/s1600/milkman.bmp" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"></a></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-96298241497613514?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-63491125516743219402011-03-16T19:10:00.000-07:002011-03-16T19:10:01.178-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /><br /><span style="font-size: large;">చిన్నప్పుడు స్కూల్ లయిబ్రరీ లో ఉన్న చిన్న చిన్న కథల పుస్తకాలు, అప్పుడప్పుడు చందమామలు, బాల మిత్రలు తప్ప నాకు చిన్నప్పటి నుంచీ పెద్ద పెద్ద కథల పుస్తకాలు, పేరొందిన నవలలు&nbsp; చదివే అవకాశం రాలేదు (మీరు నమ్ముతారు లెండి).&nbsp; కొందరు మిత్రుల పుణ్యమాని యీ మధ్య ముళ్ళపూడి గారి రచనలు, బారిస్టరు పార్వతీశం (మ్యాడీ గారి బ్లాగులో) చదవగలిగా. </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">ఎవరైనా పుస్తకాల గురించి మాట్లాడుతున్నప్పుడు&nbsp;" అయ్యో నేను చదవలేదే, ఇక్కడ ఎలా దొరుకుతాయి? యీ సారి భారత్ వెళ్ళినప్పుడు తప్పకుండా తెచ్చుకోవాలి" అని ప్రతీ సారీ అనుకుంటూ ఉంటా. మంచి పుస్తకం అని ఎక్కడైనా చదివినప్పుడల్లా ఆ పుస్తకాన్ని నా లిస్టులో చేర్చుకుంటూ ఉంటా.&nbsp;&nbsp; ఎవరైనా బోల్డు పుస్తకాలు చదివామని చెపితే, నాకు ఆశ్చర్యంగా ఉంటుంది, ఆరాధనగా ఉంటుంది..అబ్బా ఎంత అదృష్టం అనుకుంటా. అల్లాంటి కలలు గన్నఅదృష్టం నాకు వచ్చింది. మిస్సిస్సాగా వచ్చి, &nbsp;మా రావు గారితో పిల్లల గురించి మాట్లాడుతున్నప్పుడు ఒక సందర్భం లో 'స్వీట్ హోం' లో పిల్లవాడి గురించి ప్రస్తావించి, 'మీరు స్వీట్ హోం చదివారా' అని అడిగారు. 'నేను పుస్తాకాలేమీ చదవలేదండీ అసలు' అని కొంచెం విచారం వ్యక్తం చేసాను. సాయంత్రం కల్లా రంగ నాయకమ్మ గారి "స్వీట్ హోం" 3 భాగాలూ, శరత్ గారి "పరిణిత", "నిష్కృతి", చలం గారి" స్త్రీ", "మైదానం", విశ్వ నాధుని "వేయి పడగలు", శంకరమంచి సత్యం గారి "అమరావతి కథలు", బీవీఎస్ రామారావు గారి&nbsp; "గోదావరి కథలు", పోలాప్రగడ సత్యనారాయణ మూర్తి గారి "మహనీయుల చతురోక్తులు" తెచ్చిపెట్టారు. ఇంక నాకు పండగే పండగ!కంప్యూటర్, చాటింగ్, ఫోనింగ్, బ్లాగింగ్, వాగింగ్ అన్నీ మానేసి, జాబ్ అప్లికేషన్స్ కూడా పక్కన పడేసి, కొత్త బిచ్చగాడి టయిపులో చదివేస్తున్నా! </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">పతి, సుతుల్,బంధువుల్,స్నేహితుల్ పదాలు కూడా కొంచెం పక్కన పెట్టేసి, పుస్తకాల వెంట పరుగులు తీస్తున్నా !తప్పదు కాబట్టి వంట ఒక్కటీ చేసి-పడేస్తున్నా (లిటరల్ గా) . మా సీతయ్య అసలు 'త్రీ రోసెస్' టయిపు. &nbsp;వంట చేస్తే రంగూ రుచి వాసనా అన్నీ బాగుండాలి. కొన్ని సార్లు రంగుదేముందీ<br />రుచి బాగుంది తినెయ్యండీ అంటే,&nbsp;' చస్! నో వే!' అన్నట్టు ఎక్స్ప్రెషన్స్ ఇస్తారు. భోజనం రుచిగా వండటంతో పాటు ప్రెసెంటేషన్ ఇంపార్టెంట్ అని ఆయన ఉద్దేశ్యం.&nbsp;&nbsp; మనదేమో కావలసినంత అన్నం ఒకేసారి పెట్టుకుని దానిమీద పప్పో, సాంబారో, పులుసో&nbsp; పోసేసి,&nbsp; కూరా, పచ్చడి, పప్పు అని తేడా తెలీకుండా కలగా పులగంగా తినే బ్యాచ్.&nbsp; యీ పుస్తాకాలొచ్చాక కలలో ఇలలో కూడా హస్త భూషణం లేకుండా నేనెవ్వరికీ కనబడట్లేదు. మరింక చదువుతూ వంట చేస్తుంటే , రంగుంటే- రుచి లేదు, రుచి ఉంటే -చిక్కదనం లేదు అనిపించే చవక బారు టీ&nbsp; లాగా ఉండక, 'రంగు-రుచీ-చిక్కదనం త్రీ రోసెస్' లా ఎలా ఉంటుంది చెప్పండి? అందుకన్నమాట వండి తినడం బదులు వండి పడెయ్యడం...కాకపోతే&nbsp;&nbsp; ఇలాంటి సందర్భాల్లో తినగలిగేలా వండడం ఎలా కుదురుతుందండీ? ? మీరు అర్థం చేసుకున్నారు కదా నాకు అంతే చాలు.&nbsp;&nbsp;</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">పిల్లలెప్పుడైనా ఇయర్ ఫోన్స్ పెట్టుకుని ,పిలిచినప్పుడు పలక్కపోతే ఒక్క చరుపు చరిచి మరీ 'అంత పరధ్యానమేంటీ' అని ఉరుములు ఉరిమే నన్ను ప్రస్తుతం పుస్తక పఠనం లో సమాధి స్థితిలో ఉండడం చూసి&nbsp; "ఏంటమ్మా ఇలా అయిపోయావూ " అని దీర్ఘాలూ, కొమ్ము దీర్ఘాలూ తీస్తూ నిట్టూరుస్తున్నారు. నేను మాత్రం ఎవరినీ కేర్ చెయ్యకుండా నా కలాపోసన చేసుకుంటున్నా..ఆఖరికి&nbsp;&nbsp; మొన్న ఇంటర్వ్యూ&nbsp;కి&nbsp;&nbsp; వెళ్ళినప్పుడు కూడా&nbsp;వెయిటింగ్ టయిములో చదువుకోవచ్చని అన్నిట్లో చిన్ని పుస్తకం చూసి బ్యాగులో పెట్టేసుకున్నా . చూసే వాళ్ళకి ఆ ఇంటర్వ్యూ లో&nbsp; "పరిణిత" మీద క్వశ్చన్లు అడుగుతారేమో, పరీక్ష ప్యాసు అవాలంటే యీ మాత్తరం చదవాలేమో అనిపించేట్టు&nbsp;ఒక్క నిమిషం కూడా&nbsp; వృధాచెయ్యలేదు. </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">"ఇంకా కొన్ని&nbsp; ఉన్నాయండీ పుస్తకాలు, వెతికి ఒక చోట పెడతా&nbsp;&nbsp; కావలసినన్ని తీసుకోండి.&nbsp; ఇవి అవగానే చెప్తే అవీ తెచ్చిస్తా" అని రావు గారు చెప్పగానే, "నా భాగ్యమే భాగ్యమూ" అని నేనున్నూ ,పుస్తకం చదువుతూ "కనిపిస్తే కాల్చేస్తా" అని మా వారున్నూ ఎవరి ఫీలింగు వాళ్ళు ఫీలేసుకున్నాము.ఇలా మా ఫ్యామిలీ వెతల్..నా కతల్..మూడు పుస్తకాలు ఆరు కథలు గా సాగుతున్నాయి.&nbsp;&nbsp;</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">ఇందుమూలంగా సమస్త స్నేహ గణానికీ తెలియ చేయునదేమనగా..నేను కొన్ని రోజులుగా కనిపించక, వినిపించక పోతున్న కా"రణం"బిదియే. "ఉన్నావా అసలున్నావా" అనీ, "కనిపించక పోవ కారణమే&nbsp;మమ్మా" అనీ మెయిల్సు, కామెంట్లూ పెట్టిన స్నేహితులందరికీ కృతజ్ఞతలు. మీ అందరి పోస్టుల మీదా రోజూ ఒక క్విక్&nbsp; లుక్కేస్తున్నా. కానీ కామెంటట్లేదంతే.&nbsp; మరి మీలో ఎవరికైనా పైన లిస్టులో పుస్తకాలు చదవాలనిపిస్తే, వెంటనే మా ఇంటికొచ్చెయ్యండే! ఆరు బయట మంచులో, గొంగళీ&nbsp; కప్పుకుని పుస్తకాల సిలబస్ డిస్కస్ కూడా చెయ్యొచ్చు ఎంచక్కా! మీరు పుస్తకం చదివి వినిపిస్తుంటే ,మీ కోసం వేడి వేడి పకోడీలు చేసి పెడతాలెండి. ఇంక ఎందుకాలస్యం ?మీరొచ్చెయండి మరి , గొంగళ్ళు నేను సప్లయి చేస్తాగా!&nbsp;</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-6349112551674321940?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-62060623429522100422011-02-25T15:46:00.000-08:002011-03-01T05:41:22.117-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">ఇదేం టాపిక్ అని ఆశ్చర్యంగా ఉందా! అవును మరి టాపిక్ పెడుతుంటే నాకు అదే అనిపించింది....కానీ వీళ్ళిద్దరి గురించి చెప్పాలని చాలా రోజుల నుంచి అనుకుంటున్నా కానీ ఎలా చెప్పాలో సరిగ్గా తెలియట్లేదు...ఏదో పిచ్చికి సంభందించిన పేర్లు కదా అని నేను పిచ్చి పిచ్చిగా చెపితే చదివే మీరు నన్ను పిచ్చిదాన్నను కోరు? అందుకే పోస్టాలా వద్దా అని తెగ చించాను చివరికి ఏమయితే అది అయిందని 'ధైర్యే సాహసే ఎన్నెలా' అనుకుని చెప్పేస్తున్నా. వీరు కవలలు కారు, జంట కవులు కారు, ఆ మాట కొస్తే అసలు ఒకళ్ళతో ఒకళ్ళకి సంబంధం లేదు... మరి విషయం లోకి వచ్చేద్దాం.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">మా జనరల్ మానేజర్ షోడశ కళలతో కళకళ&nbsp; లాడుతుంటుంది..ఒక నిముషము గట్టిగా బ్రాండ్ డయిరెక్టర్స్ మీద అరుస్తూనే, నేను కనబడగానే నవ్వుతూ యోగ ధ్యానం గురించి కూల్ గా మాట్లాడుతుంది. నేను చాల సార్లు కంఫ్యూస్&nbsp; అవుతాను. అసలేంటి అని -రెండు ఫోన్ కాల్స్ ఒకే సారి వస్తే, ఒక లయిన్లో తిట్టేస్తున్న ఆవిడ కాస్తా వాళ్ళని హోల్డ్ లొ పెట్టి ఇంకొకళ్ళతో హ్యాప్పీ గా&nbsp;నవ్వుతూ మాట్లాడుతుంది...ఇంక యీ లయిన్లో అవగానే మళ్ళీ తిట్ల దండకం కంటిన్యూ...యీ విద్య ఎలా వస్తుందీ..మన వల్లయితే కాదండొయ్. ఒక రోజు నేను ఇంటికి వచ్చే టైం లో...సేల్స్ టార్గెట్ పూర్తీ అవ్వలేదని ఎవరినో చచ్చేట్లా తిడుతోంది...అప్పుడే అక్కడకొచ్చిన ప్రమోషన్స్ &nbsp;మ్యానేజర్&nbsp;తో&nbsp; ఒకటే జోకులు..ఇంత కళాకళల మనిషేఏంటిరా&nbsp; బాబూ అని ఆలోచిస్తూ బయటికి వస్తున్నా....మెట్లు&nbsp;&nbsp;&nbsp;దిగగానే&nbsp;&nbsp;ఒకాయన 'ఈస్ మ్యాడీ&nbsp; స్టిల్ ఇన్ హెర్&nbsp; ఆఫీస్' అని అడిగాడు....'ఎస్ ,షీ ఈస్'&nbsp; అని బయటి కోస్తూ అనుకున్నా ఈవిడ పేరు విచిత్రంగా ఉంది&nbsp; కదూ! అని.. ఆవిడ పేరు మ్యాడలిన్ . కొందరు&nbsp; మ్యాడీ అని పిలుస్తారు...ఆవిడ సంతకం మ్యాడ్ అని పెడుతుంది..ఇలా పేరెందుకు పెడతారు ..పెట్టారనుకోండీ ఎవరైనా మ్యాడ్ అని వాళ్ళని వాళ్ళు పిలుచుకుంటారా...ఎంత ముద్దయితే మాత్రం వేరే వాళ్ళు మ్యాడ్ అని పిలిస్తే చూస్తూ ఊరుకుంటారా అని ఆలోచిస్తూ నడుస్తున్నా. సడెన్ గా&nbsp; చిన్న నవ్వు నా మోమున చిగురించింది...మన దగ్గర పిచ్చమ్మ అని పెట్టుకుంటారు కదా అలా ఇక్కడ మ్యాడలీన్&nbsp; అని పెట్టుకున్నారు.ఒక వేళ ఎవరి పేరన్న పిచ్చమ్మ అని ఉంటే మనం ముద్దుగా పిచ్చీ అని పిలుచుకోమూ ఇదీ అంతే&nbsp; అని జీవిత సత్యం కనుక్కున్నాను..అప్పటి నుంచీ ఆవిడ మా పిచ్చమ్మ. మరి ఆవిడ గురించి మాట్లాడు కుంటున్నప్పుడు మా పిచ్చమ్మ గారు ఇవాళ ఇలా అన్నారు..మా బెట్టీ గురించి ఇలా చెప్పారు అని చెప్పుకుంటామన్న మాట..</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">పిచ్చితల్లి నాకు చదువుల్లో పరిచయమయ్యింది. చిన్కీ (చైనీ) పిల్ల . మొదటి సారి లయిబ్రరీ లో కలిసింది. ఒక శనివారం&nbsp; రోజు మా గ్రూప్&nbsp; మొదటి సారి కలుసుకున్నాం. ముందుగా అనుకున్న ప్రకారం&nbsp;ఆ రోజు ప్రెసెంటేషన్&nbsp; నాది. నా డిస్కశన్సు బోల్డు నచ్చేసాయిట. మనిద్దరం కలిసి చదువుకున్దామా అంది...నాకు రోజు ఇక్కడికి రావడం కుదరదండీ అన్నాను..మీరు ఏమి అనుకోకపోతే నేను మీ ఇంటికి రావచ్చా అంది...దానికేమి భాగ్యం...రండి తప్పకుండా అన్నాను..తను చాలా పంక్చువల్ గా సోమ వారం సాయంత్రం సరిగ్గా నేను ఆఫీసు నుంచి ఇంటికి వచ్చే టయిముకి మా ఇంటి ముందు వెయిట్ చేస్తూ ఉంది. నా కంటే ముందుగా వచ్చేసినందుకు నేను కొంచెం ఖంగారు పడ్డాను..ఇల్లు నరకంలా ఉంటుంది.. మొహమాటం గా చెప్పాను..ఇల్లు చూసి భయపడకండీ అని...డోంట్ వర్రీ అంది.&nbsp; నేను లోపలికి వెళుతూనే కాలికి అడ్డం తగిలిన వస్తువులన్నీ గబా గబా తీసేసాను. తనని కూర్చోమని చెప్పి ఐదు&nbsp; నిముషాల్లో సాధ్యమైనంత సర్దాను.. కాళ్ళు చేతులు కడుక్కుని పిల్లలకి తినడానికి పొద్దున్న చేసిన రొట్టెలు కూర వేడి చేసి ఇస్తూ తనకి కూడా ఇచ్చా.ఇంక మిగిలిన పనులు వదిలి రాత్రి పదిన్నర&nbsp;వరకు చదువుకున్నాము.మా వారు వచ్చే టయిముకి తను వెళ్ళిపోయింది పార్కింగ్ ప్రాబ్లెం అవుతుందని... . ఇంటికి వచ్చాక రెండో రోజు తను కూడా కాళ్ళు చేతులు కడుక్కుని వచ్చింది. మీ పిల్లలకి చెప్తుంటే విన్నాను...కాళ్ళు చేతులు కడుక్కోకపోతే నాకు తిండి పెట్టవేమో అని కడుక్కుని వచ్చేసాను అంది.&nbsp; అబ్బో తెలుగులో చెప్పినా భలే అర్థం అయ్యిందే అని నేను బోల్డు సంబరపడి పోయాను. మూడో రోజు నేను కాళ్ళు చేతులు కడుక్కుని వచ్చే టయిముకి తను సింకు దగ్గర ఉండి అంట్లు కడగడానికి ట్రయి చేస్తోంది.. అరెరే అని నేను ఖంగారు పడ్డా . నిన్ను చూస్తె జాలేస్తోంది పాపం, ఇంటి పనంతా చేసుకుని, వర్కు నుంచి వచ్చీ మళ్ళీ చదువుకోవాలిగా. నేను ఇల్లు సర్ది ౩ ఏళ్ళు అయింది తెలుసా. సిబ్లింగ్స్ తో సహా ఎవ్వరినీ ఇంటికి పిలవను, నేనే వెళతాను అవసరమయితే. మా ఆయన చయినీస్ రెస్టారెంట్ లో షెఫ్..మా ఇద్దరి కోసం వంట తనే చేసేస్తాడు ..నేనే వంకలు పెట్టి తిడుతూ ఉంటాను ..శని వారాలు నేను లేచి మొహం కడుక్కుని లైబ్రరీ కి వచ్చేస్తానంతే ...తను లేచి నా కోసం వండి అక్కడికి పట్టుకొస్తాడు, అయినా &nbsp;నేను అలిసిపోతాను. నువ్వు ఇవన్నీ ఎలా చేస్తావు, నేను రోజూ&nbsp; నీకు అంట్లు కడిగి పెడతాలే అంది....నాకు మా ఫ్లోరా ఫీలింగ్స్ కి కళ్ళ నీళ్ళొచ్చాయి నాకు అలవాటేలే నువ్వు వర్రీ అవకు..అని చెప్పాను...తను నన్ను సూపర్ వొమన్ అంటుంది.. మా వారు ఇంటికొచ్చాక &nbsp;ఫ్లోరా అంట్లు కడిగే ప్రయత్నం చెప్పాను, తన కామెంట్లు జత&nbsp; చేసి...మీకు అర్థం అయ్యే ఉంటుంది...అయన కూడా ఫ్లోర లాగ ఆలోచించడం మొదలు పెడతారేమో అని&nbsp; కొంచెం దురాశ. అన్నీ పక్కన పెట్టి ఆయన నోటి నుంచి వచ్చిన మొదటి పదం 'అయ్యో పిచ్చి తల్లీ' అని. అది నన్ను గురించీ అనుకుంటే ప్రస్తుతం కంది పప్పు ధర ఎక్కువ కాబట్టీ వేస్టు&nbsp; చెయ్యలేము కాబట్టీ మీరు చారులో కాలేసినట్టే ఆ పిచ్చితల్లి&nbsp; బిరుదాన్కితురాలు మా ఫ్లోరా. తనకి చెప్పాను ఆ బిరుదు గురించి..దాని అసలు అర్థం..సందర్భానుసారం తనకి ఆ బిరుదు ఇయ్యడానికి మీనింగు తో సహా చెప్పాను లెండి...కొంచెం బై హార్ట్ చెయ్యడానికి ప్రయత్నిచింది.నిన్ను మేము ఏమని పిలుస్తామూ అంటే...పిచిటాలీ అంటుంది.ఇలా రోజూ నేను ఆఫీసు నుంచి వచ్చే లోపు బయట వెయిట్ చేస్తూ ఉండేది ప్రతి రోజూ..ఒకొక్కసారి బస్ స్టాప్ కి వచ్చేది పిక్ చేసుకోడానికి..ఇంకా ఆఫీసుకి వచ్చి పిక్ చేసుకుంటాను అనేది కూడా..అంత వద్దులే అని చెప్పేదాన్ని. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">మా మూర్తి గారు వచ్చారు ఒక రోజు...తనని పరిచయం చేసాను...మీ ఇంటికి పిలవరా అని అడిగారు తనని ....ప్లీస్ మా ఇంటికి రావద్దు..కావాలంటే రెస్టారెంటుకి తీసుకెళతా అంటుంది...మా స్నేహితులెవరైనా తనని ఇన్వయిట్ చేస్తే బోల్డు సంబర పడి పోతుంది..వాళ్ళు నిజ్జంగా రమ్మన్నారా అని అడుగుతుంది..మా వాళ్ళు అలా ఊరికే రా అనరు..ఎప్పుడయినా తీసుకెళతాలే అని చెప్పేదాన్ని...ఒక్కోసారి రాగానే రొట్టెలు వద్దు అన్నం పెట్టు అంటుంది...తన కోసం కారం తగ్గించి చెయ్యటం తప్పలేదు కనీసం ఒక కూరలో..లేక పోతే కళ్ళు ముక్కూ వర్షిస్తాయి మరి..అన్నం చేత్తో కలుపుకుని తినడం..రొట్టెల్లో కూర పెట్టుకుని తినడం బాగా వచ్చేసాయి..చూడు చూడు నీ లాగే తింటున్నా అని కళ్ళు మెరిపిస్తుంది... అలా అలా పది రోజులకే ఇండియన్ తిండి అలవాటయ్యి ఇంక వేరే వంటలు నచ్చటం మానేసాయిట. కనిపించిన వాళ్లకల్లా 'ఆహా ఏమి రుచి..అనరా మయిమరచి' అని చెప్పేస్తోంది కూడా..అంతే కాకుండా మా కోర్సు పూర్తీ అయ్యాక పరీక్ష కి ముందు రోజు పెద్ద పెద్ద సంచీలతో వచ్చింది..ఏంటీ ఇవన్నీ అని అడిగితె...ప్రతి రోజు మీ ఇంట్లో అన్నము రొట్టెలు తింటున్నాగా వాటి రా మెటీరియల్స్ కొనుక్కొచ్చా అంది.నీకు ఎలా తెలుసు అని అడిగితే ఏదో ఇండియన్ షాప్ కి వెళ్ళి వాళ్ళకి నేను రోజూ ఏమేమి పెడతానో ఎక్స్ప్లెయిన్ చేసి కనుక్కుందిట..నాకు పిచ్చెక్కింది...ఒక బస్తా బాస్మతీ బియ్యం, ఒక&nbsp; బస్తా పిండి ,&nbsp;వివిధ&nbsp;రకములైన&nbsp;&nbsp;రెడీ మేడ్ రొట్టెలు, కొన్ని ఫ్రోజెన్ కూరలు..బోల్డు&nbsp;&nbsp;తెచ్చింది...తను మరీ హార్ట్ కాకుండా&nbsp; ఫ్రోజెన్ కూరలు మాత్రం ఉంచుకుని మిగిలినవి ఇంటికి తీసుకెళ్ళు అని చెప్పాను సున్నితంగా. పనిలో పని అన్నం వండడం నేర్పించి బియ్యంతో అన్నం వండుకో , ఇంకా రొట్టెలు వేడి చేసుకుని తిను.. కూర కావాలంటే మాత్రం మా ఇంటికి రావాల్సిందే అని చెప్పాను. పరీక్షకి వెళ్ళే రోజు మా ఇంటికి త్వరగా వచ్చేసింది. తీరా బయల్దేరే సమయంలో ఒకటే చలి. ఇంటికి వెళ్లి వచ్చే టయిము లేదు కదా అని మా పిల్లలది ఒక హుడీ ఇచ్చాను. పరీక్ష అయిన మర్నాడు ఫోన్ చేసింది.. ఆ హుడీ వెనక్కి ఇవ్వాలా అని. ఆ అడగటం లో ఇవ్వద్దు అని చెప్టే బాగుణ్ణు అని ఫీలింగ్ కనిపించింది.. వద్దులే ఉంచుకో అన్నాను.నువ్వు ఇమ్మన్నా&nbsp;&nbsp;నేను ఇచ్చేదాన్ని కాదు..ఊరికే నామకహా అడిగాను అంతే అంది.. .ఆ హుడీ వల్లే తను పరీక్ష పాస్ అయ్యానని , ఇప్పటికీ ఏ పరీక్షకయినా అదే హూడీ వేసుకోవడం సెంటిమెంట్ అయిపోయిందనీ మొన్న &nbsp;చెప్పింది. ఇంక కెనడా లో బూగీ వూగీ ప్రోగ్రాం అవుతుందని తెలుసుకుని నా కంటే ముందే టికెట్టు కొనేసుకుంది..చీర కట్టుకోవాలని తెగ ఎక్సయిటు అయ్యింది..నగలు, గోరింటాకు, బొట్టు, కాటుక పువ్వులు గాజులు..నా దగ్గర ఉన్న ఎక్స్ట్రా మెట్టెల తో సహా&nbsp; ..ఏవీ మిస్ అవ్వకుండా అడిగి అడిగి పెట్టించుకుంది..ఇంకా ఏమైనా మిస్ అయ్యానా అని ఆడుగుతూనే ఉంది వెళ్ళేదాకా. చూడండి మరి లచ్చిందేవి లా ఎంత అందంగా రెడీ అయ్యిందో..'ఎలా ఉన్నాను' అని అడిగింది&nbsp;బయలదేరుతున్నప్పుడు కనిపించిన ఒక పంజాబీ ఆవిడని&nbsp;.&nbsp;'గాడెస్ ఆఫ్ వెల్త్ ' లా ఉన్నావు అని చెప్పారు....ఇంక&nbsp;ప్రోగ్రాం&nbsp;&nbsp;కి వెళ్ళాక ...'సో క్యూట్' అని చూసిన వాళ్ళందరూ కాంప్లిమెంట్స్ ఇచ్చారు..ఈ యని వాళ్ళని మేడం గారు వదులుతారా ఏంటీ...హెలో అని పలకరించడం...నేను ఇండియన్ లేడీ లా ఉన్నానా అని అడగడం.&nbsp;స్టేజి&nbsp;ఎక్కిన&nbsp;ప్రతి వాళ్ళతో ఫోటోలు ..భలే సరదాగ గడిచింది ఆ సాయంత్రం.&nbsp; ఇంటికి తీసుకొచ్చి దిష్టి తీసి మరీ పంపించాము అమ్మగారిని. నగలు, వస్త్రములు జాతీయం చేసిందని వేరే చెప్పక్కరలేదనుకుంటా...లకీ మీ...అన్ని గిల్టువే...</span><br /><span style="font-size: large;">మరి తను మా వారిని ఏమని పిలుస్తుందో తెలుసా? అచ్చ తెలుగులో "నాన్న"</span><br /><span style="font-size: large;">మొన్న ఫోన్ చేసి చెప్పా తన గురించి నా బ్లాగ్ లో వ్రాస్తున్నా అని...మొదటి ఫొటో పంపింది..కాస్సేపాగి...ఉండు ఉండు పువ్వులు కనిపించట్లేదు..ఇది కూడా పెట్టు అనిరెండవ ఫోటో పంపింది.....మీకు పూలు కనబడ్డాయా? హమ్మయ్యా... ఇంక మా 'పిచి టాలీ' మస్త్ ఖుష్.... </span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><img border="0" height="320" l6="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-X4VGm0RBpCg/TWgqiO00eHI/AAAAAAAAAGU/93SQUF2mVYs/s320/Indian+070.jpg" width="240" /> </span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">. </span></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: justify;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-AOWxgKKhDak/TWgq_X8zu_I/AAAAAAAAAGY/a86UYPuAX40/s1600/Indian+082.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="font-size: large;"><img border="0" height="240" l6="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-AOWxgKKhDak/TWgq_X8zu_I/AAAAAAAAAGY/a86UYPuAX40/s320/Indian+082.jpg" style="cursor: move;" unselectable="on" width="320" /></span></a></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: justify;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-AOWxgKKhDak/TWgq_X8zu_I/AAAAAAAAAGY/a86UYPuAX40/s1600/Indian+082.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><span style="font-size: large;"><img border="0" height="72" src="http://4.bp.blogspot.com/-AOWxgKKhDak/TWgq_X8zu_I/AAAAAAAAAGY/a86UYPuAX40/s320/Indian+082.jpg" style="filter: alpha(opacity=30); left: 377px; mozopacity: 0.3; opacity: 0.3; position: absolute; top: 1817px; visibility: hidden;" width="96" /></span></a></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-6206062342952210042?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com43tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-66820576771885000852011-02-14T11:36:00.000-08:002011-02-14T11:42:34.635-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">ఒక సారి ఆరుగురు అక్కవుంటెంట్లు, ఆరుగురు ఇంజనీర్లు కాంఫరెన్సుకి వెళ్ళాల్సి వచ్చింది..అందరు ట్రెయిన్ టికెట్స్ కొనడానికి కవుంటర్కి వెళ్ళారు...అకౌంటెంట్లలో ఒకరు "ఆగండి మన ఆరుగురికీ నేను కొంటాను" అని కవుంటర్ దగ్గరకెళ్ళి ఒక టికెట్ మాత్రం కొన్నాడు.ఇంజనీర్లలొ ఒకతను.."ఆగండి మనందరికీ &nbsp;నేను కొంటాను" అని ఆరు టికెట్లు కొని ఐకమత్యాన్ని చాటుకున్నాడు.అయితే, టికెట్ కొన్న &nbsp;అకౌంటెంట్&nbsp;ఒక టికెట్ మాత్రం&nbsp;కొని&nbsp;వాళ్ళ గ్రూప్ కి ఏదో కీడు తలపెడుతున్నాడని అతనికి అర్థం అయ్యింది.వాళ్ళ టీం తో చెప్పాడు యీ విషయం..ఎప్పడి నుంచో అకౌంటెంట్ల మీద కోపం గా ఉన్న ఇంజనీర్లు "ఊరుకో వాళ్ళకి అలానే జరగాలి" &nbsp;అని ఊరుకున్నారు...రైలెక్కాక వీళ్ళు ఫైన్ కట్టే టయిం కోసం&nbsp;ఇంజనీర్లు&nbsp;ఆత్రుతగా ఎదురు చూస్తున్నారు......యీ లోపు ఎవరొ ...టికెట్ కలెక్టర్ కమింగ్ అని అరిచారు..వెంటనే ఆరుగురు అకౌంటెంట్లూ బాత్రూం లోకి సర్దుకున్నారు..</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">టికెట్ కలెక్టరు తలుపు మీద తట్టి..టికెట్ ప్లీస్ అన్నాడు..వాళ్ళు తలుపు కింద నుండి టికెట్ బయటికి విసిరారు..అతను వెళ్ళిపోయాడు..ఇంజనీర్లు&nbsp;కొంచెం డిసపాయింట్ అయినా, ఒక విద్య నేరుచుకునే చాన్స్ వచ్చిందని మురిసిపోయారు..</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">తిరుగు ప్రయాణం లో ఇంజనీర్లు ఒకటంటే ఒకే టికెట్ కొనుక్కుని టికెట్ కలెక్టర్ వచ్చే టైం కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు..యీ లోపు అక్కవుంటింగ్ టీం వాళ్ళు కొంచెం లేట్ రావడంతో టికెట్స్ కొనుక్కోకుండా పరుగెత్తుకొచ్చి రైలు ఎక్కేసారు...వీళ్ళకి యీ సారి తప్పకుండా తిక్క కుదురుతుందనీ అది వాళ్ళు కళ్ళారా చూడాలనీ ఒక వైపు, ఒక టికెట్ తో ఆరుగురు ప్రయాణం చేసె ట్రిక్కు ఉపయోగించటం లో థ్రిల్లు ని అనుభవించాలని ఒక వైపు తెగ ఉవ్విళ్ళూరుతూ కూర్చున్నారు ఇంజనీర్లు ..</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">ఇంతలో ఎవరో టికెట్ కలెక్టర్ కమింగ్ అని అరిచారు..యీ ఆరుగురు ఇంజనీర్లు గబ గబా బాత్రూం లోకి సర్దుకున్నారు...టికెట్ ప్లీస్..అనగానే టికెట్ బయటికి విసిరారు..కొంత సేపు అక్కడే ఆగి గర్వంగా తమ సీట్లల్లో వచ్చి కూర్చున్నారు..యీ లోపు...టికెట్ కలెక్టర్ కమింగ్ అని మళ్ళీ అరుపు వినిపించి చూసేంతలో..అక్కౌంటింగ్ బాచ్ బాత్రూం లోకి సర్దుకోవడం..మన ఇంజినీర్లు ఫైన్ కట్టడం గబ గబా జరిగి పోయాయి..</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">బ్రహ్మ రాత్రంతా చక్కగా నిద్ర పోయి, ఫ్రెష్ ఫ్రెష్ గా ఉదాయాన్నే లేచి మంచి మూడ్ లో ఉన్నప్పుడు అక్కవుంటెంట్లని తయారు చేస్తాడట..అందుకే మేధవైన</span><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">&nbsp;వాడు అక్కౌంటెంట్ గా పుట్టునని వేదాలు ఘోషిస్తున్నాయి.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">మిత్రులారా..ఇది ఒక పురాతనమైనా జోకు..మీలో చాల మందికి తెలిసే ఉంటుంది...నాగార్జున గారి రోబో &nbsp;సినెమా పోస్ట్ చదివినప్పుడు ఇది గుర్తుకొచ్చి,&nbsp;మీతో&nbsp;కలిసి మళ్ళీ గుర్తు చేసుకుందామని ఇక్కడ పోస్టుతున్నాను...అన్నట్టు మా అక్కౌంటెంట్లని ఇంజనీర్లు చిన్న చూపు చూస్తున్నారని నేను ప్రత్యర్థి గా ఇంజనీర్లని ఎన్నుకున్నాను....ఇందులో మీరు ఏ బాచ్ వారయితే ఆ బాచ్ వారిని అక్కౌంటింగ్ బాచ్ ప్లేస్ లోను, మీరు బకరాలు అనుకునే ఇంకొక బాచ్ ని ఇంజనీర్ల బాచ్ లోను..పెట్టేసుకుని నవ్వు రాకపోయినా నవ్వేసుకోండి మరి......మీరు ఇంజనీర్లయితే అక్కౌంటెంట్లని ఎన్నుకోండి..కానీ నాకు చెప్పకండే...</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">హుర్రే!!!!!నాకూ చిన్న పోస్టు వ్రాయడం వచ్చేసిందొహో..ఓ..ఓ...ఓ..ఓ..ఓ...ఓ..ఓఓ</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-6682057677188500085?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-50436075973737429272011-02-06T21:32:00.000-08:002011-02-06T21:32:02.231-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large;">జయుడుని చంపిన భటులు అతని శరీరాన్ని వెంటనే కాల్చి బూడిద చెసేశారు.</span></span><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;"> జయుడి ఆత్మ చింతిస్తూ తిరుగుతుండగా, చెట్టు కింద ఒక కళేబరము కనిపించింది...అది రాజు&nbsp;శక్తివర్మ శరీరం గా గుర్తించిన జయుని ఆత్మ శక్తి వర్మ శరీరం లో ప్రవేశించి కోట వైపు&nbsp;నడవసాగెను....చంద మామ లో చదువుతున్న కథ చాలా ఆసక్తి గా ఉంది...మళ్ళీ మళ్ళీ చదివానేమో,&nbsp;రాత్రంతా అవే కలలు...<o:p></o:p></span><br /><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;"><br /></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">ఆ వారం లొ&nbsp; -</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">మా</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">&nbsp;గోపాల&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">రావు మాస్టారు..చంద్రహాసుడి కథ పాఠం చెబుతూ ఆ రోజుల్లో పరకాయ విద్య ఉండేదని చెప్పారు....నేను&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">పరకాయ ప్రవేశం కథ చందమామలో చదివానని చెప్పాను. మాస్టారు కూడా ఒక కథ చెప్పారు. అల్లరికి&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">మారు పేరని స్కూల్లో ఫేమసు అయిన మా కొండ గాడికో డవుటు. 'మాస్టారండీ, పర కాయ అని ఎందుకంటారండీ,,...</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">పర 'పండూ' అనొచ్చుగా అనడిగాడు..."గుడ్డి పీనుగా (మా మాస్టరికి ఇది ఊతపదం) ఎప్పుడూ&nbsp;</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 28px;">తిండి గోల మాని కొంచెం బుధ్ధి ఉపయొగించు...కాయ అంటే మావిడి కాయో , పనస కాయో కాదు...కాయమంటే&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large;"><span style="line-height: 115%;">శరీరం..పర కాయ విద్య అంటే..ఆత్మ ఇతర శరీరాల్లోకి ప్రవేశించే విద్య.చాలా యేళ్ళు అడవిలో&nbsp;ఉండి, గురువులకి సేవ చేసి నేరుచుకునేవారు యీ విద్యని"&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">..అని చెప్పారు."మాస్టారండీ, మీరు&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">అడవిలో ఉంటారా ? నేనొచ్చి మిమ్మల్ని సేవిస్తాను" అన్నాడు. మాస్టారికి&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">డవుటు వచ్చ్చింది.. ఒరేయ్, సేవించడమంటే &nbsp;ఏవిట్రా&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">&nbsp;అని అడిగారు...సేవించడమంటే తినడం లేక టాగటం&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">అని గడ గడా చెప్పాడు మన కొండ గాడు... నిన్నొదిలేస్తే మమ్మల్ని అడవులకేంటీ యేకంగా స్వర్గానికే&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">పంపేస్తావ్.గుడ్డి పీనుగా...ఇక్కడ మమ్మల్ని తింటున్నది చాలు గానీ....ఇంక కూచో...యే&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">టీచరుని కదిపినా నీ లీలలే అన్నారు మాస్టారు...</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><br /></span></span><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;">మేమందరం ఇంక ఆ పరకాయ విద్య గురించి ఒకటే&nbsp;డిస్కషన్స్. ఆ విద్య&nbsp;ఒస్తే ఎంత బాగుంటుంది కదా..నేనైతే, నాకు చాలా ఇష్టమైన మా బుచ్చిరెడ్డి మామ దగ్గరున్న&nbsp;చిన్ని తెల్ల తువ్వాయి లోకి వెళ్ళిపోతా.అబ్బ ఎంత ముద్దుగా ఉంటుందో ఆ చిట్టి తువ్వాయి.మా&nbsp;విజ్జి కి పాలు పెరుగు అంటే తెగ ఇష్టం...మరి ఇంట్లో నేమో లిమిటెడ్ గా ఉంటాయిగా. అందుకని&nbsp;అది దానికిష్టమైన పిల్లి పిల్లలోకి వెళ్ళిఅందరి ఇంట్లో పాలు, పెరుగు&nbsp; తాగేస్తుందిట.మా లల్లి కేమో దాని వీపు విమానం మోత&nbsp;మోగించే లెక్కల మాస్టారి పై పగ తీర్చుకోడానికి హెడ్ మాస్టర్ లోకి వెళ్ళడం ఇష్టం...</span><br /><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;">ఇంక చంద మామ పుస్తకాలు, చంపక్, అప్పుడప్పుడే పరిచయమవుతున్న కామిక్ పుస్తకాలు ప్రతి నెల తప్పకుండా కొనగల సత్తా ఉన్న రఘు గాడు అందరి కంటే సన్నగా&nbsp;కనబడే ఎవ్వరి శరీరం లోకి జంపమన్నాజంపెయ్యడానికి రెడీ. మా సత్య కి రఘుగాడి రిచ్ నెస్ మీద మోజు.వాడు తొక్కే చిన్ని సైకిల్,&nbsp;వాళ్ళ ఇంట్లో ఉన్న ఉయ్యాల బల్ల అంటే, దానికి పిచ్చి పిచ్చి ఇష్టం..సో, ఆ రిచ్ నెస్&nbsp;కోసం బాడీ పెద్దదయినా, వాడి శరీరం లోకి ట్రాన్స్ ఫర్ అవడానికి అదీ పరకాయ విద్య ఎక్కడ&nbsp;నేర్చుకోవచ్చూ అని అందరు ట్యూషన్ మాస్టార్ల దగ్గరా కనుక్కుంటోందిట..</span><br /><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;">స్కూల్ కి ఎక్కువగా గుంపులు గుంపులుగా నడచి వెళ్ళేవాళ్ళం..&nbsp;ఒకొక్కసారి సుగుణ కోసం వెయిట్ చేసి చేసీ అది రాదని డిసయిడు అయ్యి కొంచెం లేటు అయితే&nbsp;మంద మిస్స్ అయిన మేక పిల్లలా ఉండేది పరిస్థితి.. ఒక్కదాన్నీ కాళ్ళీడ్చుకుంటూ అంత దూరం&nbsp;నడవడం &nbsp;పరమ బోర్..కానీ యీ పరకాయ విద్య గురించి&nbsp;తెలుసుకున్నాకా దారిలో కనిపించే ప్రతి జంతువు/మనిషి లోకి వెళ్ళిపోతూ మూడు కిలో మీటర్లు&nbsp;అవలీలగా నడిచేసేదాన్ని..</span><br /><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;">ఇంట్లో పెద్దగా యేం చదువుతున్నామా అని పట్టించుకోరు.దీపాలు&nbsp;పెట్టే వేళకి కాళ్ళు కడుక్కుని, పుస్తకాలు ముందు వేసుకుని, దీపాల వెలుతురు లో కూచుంటే&nbsp;చాలు. అమ్మ పిలిచి అన్నం పెట్టగానే నిద్ర లోకి జారుకోవచ్చు.కానీ మూడు నెలల కోసారి&nbsp;యమ గండం,అదే ప్రోగ్రస్ కార్డులు ఇచ్చే రోజు అమ్మైతే సంతకం పెట్టేస్తుంది.యీ&nbsp;సారి నాన్న కి దొరికిపోయింది చెల్లి.. చెల్లికీ సయిన్స్ కీ చుక్కెదురు....</span><br /><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;">నాన్నకి కోపం రాలేదు కానీ చెత్త మార్కులకి రీసన్ తెలుసుకున్నారు.దానికి&nbsp;వాళ్ళ సయిన్సు టీచరంటె అస్సలు ఇష్టం లేదుట.ఆవిడ చాలా స్ట్రిక్టు ట. ఒక్క తప్పయినా&nbsp;మొత్తం మళ్ళీ వ్రాయమంటారుట.ఆవిడ మీద కోపం తో అది సయిన్సు చదవడం మానేసానంది.</span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large;"><span style="line-height: 115%;">నాన్న చెప్పారు...ఆవిడ అలా చెయ్యడం మాకే మంచిదట..అలా ఉండటం&nbsp;వల్ల ఆవిడకి యేమీ లాభం లేదుట.. ఆవిడ మనకి బాగా చదువు రావడం కోసమే అలా డ్రామా చేస్తారుట&nbsp;కానీ, ఆవిడకి అస్సలయితే పిల్లలందరూ చాల ఇష్టం ట..ఎవరి మీదయినా కోపం వస్తే, వాళ్ళు అలా&nbsp;ఎందుకు ప్రవర్తిస్తున్నారు...దాని వల్ల వాళ్ళకి లాభం ఏంటీ అని ఆలోచిస్తే చాలా సార్లు&nbsp;మనకి వాళ్ళ మీద కోపం రాదుట. నాన్న&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">చిన్నప్పటి నుండీ చెపుతూనే ఉండేవారు &nbsp;కోపం వద్దు, తన కోపమె తన శత్రువు అని..కానీ యీ సారి&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">చెప్పినప్పుడు నాకు ప్రత్యేకంగా అనిపించింది..ఈ సారి వివరణ నాకు తెలిసిన పరకాయ విద్యకి&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">అర్థం మార్చింది. అంటే కోపం వచ్చినప్పుడల్లా మనం పరకాయ ప్రవేశం చెయ్యాలన్నమాట. &nbsp;అదిగో&nbsp; అప్పటి&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">నుంచి ప్రతి రోజు ఎవరో ఒకరి బుర్ర కాయలోకి పరకాయ ప్రవేశం చెయ్యడం తప్పలేదు.(మరి మనకి&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">చీటికి మాటికి ఎవరో ఒకరి మీద కోపమొస్తుందిగా)..ఇలా క్రమంగా కోపమొచ్చినప్పుడు అనే కాకుండా&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">సరదాగా ఎడ పెడా పర బుర్ర ప్రవేశం అలవాటయ్యిపోయింది..</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><br /></span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;">వివాహం విద్యా నాశనం కదా? వచ్చిన అన్ని విద్యలతో పాటు.. పరకాయ విద్యా పత్తా లేకుండా పోయింది..పెళ్ళయిన కొత్తల్లో నాన్న దగ్గర ఒక&nbsp; విషయాన్ని భూతద్దం లో చూపించి మరీ&nbsp; చెప్పా..నాన్న చాల నిదానంగా పర కాయ విద్యని &nbsp;క్రాష్ కోర్స్ బేసిస్ మీద రిఫ్రెష్ చేసి పంపారు. ఆ తర్వాత ఎప్పుడూ ఏ విషయం నాన్నతో&nbsp;చర్చించే అవకాశం రాలేదు. అందుకే నాన్నంటే నాన్నే మరి!</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;">చిన్నప్పుడు చాలా యేళ్ళ వరకూ చెప్పులూ బూట్లూ లాంటి ఎగస్ట్రాఫిట్టింగ్స్ లేకుండా నా స్వంత పాదాలతో నడవడం నాకు అలవాటు.. దీనికి కారణాలున్నయి...</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;">1.చెప్పులు కొనిచ్చిన రోజే సాయంత్రం సత్యా టాకీస్ వెనకున్న&nbsp;ఇసక మేటల్లో ఆడుకుంటూ పక్కన వదలడం/మర్చిపోవడం..అవి రెండో నిముషం మాయమవడం.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large;"><span style="line-height: 115%;"></span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">2.మా పాఠశాలలో యూనిఫారం అని పిలవబడే ఆకుపచ్చ తెలుపు కాంబినేషన్&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">లో బట్టలు యేదో ఒక రూపం లో కట్టుకురమ్మనడం తప్ప ఇంక ఒక్క ఇంచీ ఎక్కువ రూల్స్ పెట్టినా...స్కూల్నే&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">అమ్యూస్మెంట్ పార్కూ, ఎంటర్ టైన్మెంటూ ప్లేసు అనుకుని స్కూల్కి రావడమంటే ప్రాణం పెట్టే&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">కొండ గాడితో సహా ఎవ్వరూ స్కూల్కి&nbsp;రారు. అందుకని&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">చెప్పులున్నాయా బూట్లున్నాయా లాంటి యక్ష ప్రశ్నలు మా పీటీ మాస్టరు అస్సలు వేసేవోరు&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">కాదు.</span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;">ఇత్యాది కారణముల వల్ల నేను 'చెప్పులు జాగర్త' అనబడే అతి పెద్ద&nbsp;బాధ్యత నుంచి విముక్తి పొందడానికి బేర్ఫుట్ తొ తిరిగేదాన్ని...కొంచెం పెద్దయ్యాక కాలేజీ&nbsp;కి అలా వెళితే బాగుండదు కదా..అదిగో అప్పుడు చెప్పుల్లోకి ప్రమొషన్ తీసుకున్నా. విషయమేంటంటే..షూలూ గట్రా అలవాటు అసలు లేదు...అలా అలవాటు లేదూ అని వదిలేస్తే ఇక్కడ ఇంకేమైనా ఉందా..మంచుకి&nbsp;కాళ్ళు గడ్డ కట్టేసి కాళ్ళు తొలగించాల్సి వస్తుంది..యేదో అలవాటు చేసుకున్నా, మా ఫ్రెండ్<br />తో ప్రతి రోజు...'యీ బూట్లేంతో , యీ ప్యాంట్లేంటో,యీ పాట్లేంటో అని వాపోయేదాన్ని.<br />రామాయణం లో పిడకల వేటలా యీ చెప్పుల రామాయణమేంటీ అంటారా!అదిగో అక్కడికే వస్తున్నా..<o:p></o:p></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">ఇక్కడికొచ్చాకా ప్రతి ఒక్కరూ ‘be in his shoes'..అని అనడం విన్నాను...నా&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">బూట్లతో నడవడమే నాకు చాతవట్లే ఇంక వేరే వాళ్ళ బూట్ల గొడవ నాకెందుకులే అనుకున్నా...కొంచ</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">మయ్యాక అలోచిస్తే.. కొత్త సీసాలో పాత సారాయి.సరేలే పరకాయ ప్రవేశం అని పబ్లిక్ లో పాత&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">చింత కాయ మాటలెందుకూ స్టయిల్ గా ఉంటుందిలే అని నేను అందరి బూట్లల్లో కాళ్ళు పెట్టే</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">ప్రయత్నం చేసా...ఉహూ ..ఎవ్వరివీ పట్టాలా ! కొందరివి మరీ పెద్దవి, కొందరివి మరీ చిన్నవీ...మనకి&nbsp;</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 28px;">పట్టవులే అని వదిలేదాన్ని వదిలేసి ఊరుకోకుండా మరి కొందరి బూట్లల్లో కాళ్ళు పెట్టి అనవసరంగా వాళ్ళ కాళ్ళకున్న అదేదో వ్యాధి కూడ అంటించేసుకున్నా..ఇంక ఇదంతా మనకెందుకులే అని&nbsp;అన్నీ వదిలేసి అన్నీ మరచి నా వ్యాపకాలతో నేను జీవించెయ్యడం మొదలు పెట్టా.</span><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large;"><span style="line-height: 115%;">క్రమంగా కొంచెం&nbsp;విసుగు మొదలయ్యింది,అలసట వల్ల అనుకున్నా. చిరాకు నేనున్నానంది....కష్ట పడిపోతున్నా&nbsp;పాపం అని సరిపెట్టుకున్నా.కస్సుబుస్సు లాడ్డం జత కలిసింది..సహాయం చెయ్యడానికెవరూ లేరు&nbsp;అని నా మీద నేను జాలి పడ్డా... నిర్లిప్తత ఆవహించింది.ప్రపంచం లో నేను ఒంటరి దాన్ని&nbsp;అని గట్టి ఫీలింగ్. ‘నీకూ&nbsp; నీ వారు లేరు నాకూ&nbsp;నా వారు లేరు ,మంచు లోనా ఇల్లు కడదామా చల్ మోహన రంగా’ అంటూ ఇక్కడికొచ్చినప్పుడు ఉన్న&nbsp; ఉత్సాహం అంతా పోయి.”ఇల్లు ఇల్లనియేవు ఇల్లు నాదనియేవు..ఇల్లు&nbsp;నీకెక్కడిదె చిలుకా”...అనీ, “వస్తా వట్టిదె పోతా వట్టిదే ఆశ ఎందుకంటా” అనీ&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">“నానాటి బ్రతుకు నాటకమూ” అనీ “స్థిరతా నహి నహి రే మానస, స్థిరతా&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">నహి నహి రే” దగ్గర ఆగిపోయింది. అందరి మీదా విసుగు, కోపం, చిరాకు మనసుని మంచుతో కప్పేసింది..</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large;"><br /></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">దాన్లో</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">భాగంగా ప్రతి వారం ఇంటికి ఫోన్ చెయ్యడం లో నిరాసక్తత..ఎప్పుడూ నేనేనా అని పంతం . జవాబు&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">ఆశించకుండా ప్రతి చిన్న విషయానికీ మెయిల్స్ వ్రాసే నేను జవాబు రాదే అని ఎదురు చూడ్డం&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">నిరాశ చెందడం.. చివరికి మొన్న పెద్ద పండక్కి ఇంట్లొ అందరి మీదా అలిగి “ఇంక యెవరికీ&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">మెయిల్స్ రాయట్లేదు..ఇదే ఆఖరు” అని మెయిల్స్ కూడా పడేసా... నాలుగు రోజులు కస్సు బుస్సు&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">ఇంట్లో బయటా అందరి మీదా....ఇంక మెయిల్స్ చూడ్డం కూడా మానేసా.&nbsp;</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">ఐదో రోజున ఒక ఇంపార్టెంట్&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">మెయిల్ కోసం ఎదురు చూస్తూ ఇన్ బాక్స్ ఓపెన్ చేసా....ఖుల్ జా సిం సిం ఖజానా...!</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large;"><br /></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">అబ్బో&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">ఎన్ని మెయిల్స్ అనుకున్నారూ? మెయిళ్ళు నెమళ్ళలా నాట్యం ఆడేసాయి ఇన్ బాక్స్ లో ..అవి&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">చూసి విజయ గర్వం తో వికటాట్టహాసం చేసా....హహా...హ్హహ్హహ్హహ్హ...హహ్హహహ్హహ్హ్హ్హహ్హ్హ్హహ్హ్హ్హ&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">. ఆ అట్టహాసం నాలో శక్తిని పెంచింది.. శక్తి వచ్చింది అన్న మాట అనుకోగానే నాకు అకస్మాత్తుగా&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">శక్తి వర్మ గుర్తొచ్చాడు..దానితో పాటే పరకాయ&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">విద్య., వెంటనే&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">ఇతరుల బుర్రలోకి ప్రవేశించడం .., దాని వెనుక కొత్త సీసాలో&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">పాత సారాయి..,, వెనువెంట be in others shoes...,,, చివరగా నాన్న.</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">నాన్న, నాన్న.మత్తు వదిలి పోయింది. అందరి మీద కోపం హాంఫట్..</span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;"> చాల కాలం తర్వాత పెదవుల మీద చిరు నవ్వు, మనసు లో ఉత్సాహం. సంతోషం గా వెంటనే ఫోన్ అందుకున్నాఇంటికి ఫోన్ చెయ్యడానికి.....</span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif; font-size: large; line-height: 115%;">నాన్నా నీకు జోహార్లు..నువ్వు నేర్పిన పరకాయ విద్యకి జేజేలు...<o:p></o:p></span></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-5043607597373742927?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-69762804776721393782011-01-30T22:24:00.000-08:002011-02-01T06:17:09.944-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><p$1><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><p$1><p$1><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><p$1><p$1><p$1><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><p$1><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><p$1></p$1><p$1>యీ మధ్యన ఒక స్నేహితురాలితో కబుర్లు చెబుతూ చిన్నప్పటి విషయాలు తలచుకున్నా..మా అమ్మ నన్ను అప్పగిస్తూ&nbsp; మా వారితో...' అమ్మాయి సెవెన్ జాస్మిన్ హయిటు నాయనా, జాగర్త గా చూసుకో ' అని కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకుంటూ చెప్పింది...మా వాళ్ళందరు పాపం బాధలో యేదొ మాట్లాడుతోందిలే&nbsp; పిచ్చి తల్లి అని సర్దుకున్నా...తర్వాత &nbsp;మీ అమ్మ గారు ఏంటీ అన్నారు&nbsp; ఇందాకా అప్పగింతలప్పుడూ అని నన్నడిగారు...అదా....సెవెన్ జాస్మిన్స్ హయిటు అనగా 'ఏడు మల్లెల ఎత్తు' అని&nbsp; కన్నులు తుడుచుకుని కల కల నవ్వాను.</p$1></span><br /><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><p$1>నాలుగు రోజుల తరువాత సడెన్ గా మా వారు ..మీ ఊళ్ళొ యేం పూలు పూస్తాయి అనడిగారు..నేను ఉత్సాహంగా..మల్లెలూ...చామంతులూ అని లిస్ట్ చదడం మొదలు పెట్టా...ఆగాగు..మల్లెల్లో ఏ రకాలు...సన్న జాజులా బొండు మల్లెలా?...ప్రశ్న వినగానే ఏదో స్ఫురించింది..సమాధానం ఇవ్వలేదు నేను..</p$1><p$1>మీ ఊరు వెళ్ళొద్దామా ఒక సారి అన్నారు..నా మనసు మేఘాల్ని తాకిందీ 'హై హైలెస్సా' అంటూ..మా శతృఘ్నుడు లోపలికొస్తూ ' ఏంటీ ప్రయాణం అంటున్నారు ఎక్కడికీ' అన్నాడు..'నువ్వు కూడా బయల్దేరు..ప్రాజెక్టుకి ఏవో వింతలు విశేషాలూ కావాలన్నవుగా..మీ వదినా వాళ్ళ ఊళ్ళో వింత పూలు పూస్తాయిట చూద్దాం పద నా అభిప్రాయం ప్రకారం వీళ్ళ ఊరిలో పూచే మల్లెలేవో గిన్నిస్ బుక్ కి ఎక్కాల్సిందే' అని నా వైపు తిరిగి "&nbsp;మీ అమ్మ గారి లెక్క ప్రకారం ఏడు మల్లెలు డెబ్భయి కిలోలు ఉంటే, ఒక్కొక్క మల్లె పూవు కనీసం పది కిలోలైనా ఉంటుందేమో కదూ...అంత పెద్దగా పూస్తాయా మీ ఊళ్ళో మల్లెలు" అని&nbsp; మనసు లో మాట దాచుకోలేక బయట పెట్టేసారు. అదీకాక గుర్తొచ్చినప్పుడల్లా...సన్నజాజీ...మల్లె తీగ ...నాగ&nbsp;</p$1></span><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">మ</span><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">ల్లీ అని పిలుపులొకటీ..</span><br /><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><p$1></p$1><p$1>ఏదోలే, మా అమ్మని తలచుకొన్నట్టుంటుందీ అని ఆ పిలుపులన్నీ లయిట్ తీసుకున్నా..కానీ&nbsp; ఆ పది కిలోల మల్లె పూలు రోజుకి ఎక్కువ కాకుండా కొన్ని గ్రాముల చొప్పున మాత్రమే పెరిగాయండీ బంగారం ధర పెరిగినట్టు అవలీలగా...అప్పటి నుంచీ మల్లెల ప్రస్తావన వచ్చిన ప్రతి సారీ, 'ఇలా అంటే నేను అన్నంతిననంతే 'అని గారాలు పోతూ ఉంటా..మా అత్తగారు కల్పించుకుని...'ఏవిట్రా అదీ, పిల్లని తిననీకుండా...పిల్లల్ని కనాల్సిన పిల్ల దిష్టి పెట్టకు అని ఒక సారీ..బాలెంత&nbsp; అని ఒక సారీ...పిల్లల్ని పెంచాలంటే బలంగా ఉండొద్దూ అనొక సారీ...వెనకేసుకొచ్చేసారు.</p$1></span><br /><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><p$1>పైగా' వాడి ముందు తినకు 'అని వారు లేనప్పుడు రెండు మూడు రోజులకి సరిపడా ఒక డోసులో పెట్టేసి తినిపించేసేవారు..ఇంట్లో ఎవ్వరికీ అన్నం పడెయ్యడం ఇష్టం ఉండెది కాదు...కంచం లో వడ్డించిన వస్తువులు పడెయ్యకుండా తినాల్సిందే..</p$1><p$1>దీనికి తోడు ఇంట్లో పిల్లలందరికీ అన్నం పెట్టడం నా వంతు...యీ పిల్లల్ని పెంచడమేమో కానీ, ప్రతి సారీ వాళ్ళకని అన్నం కలపడం...వాళ్ళు తినకపోతే అయ్యొ వేస్టు అయిపోతుందే అని నోట్లో పడేసుకోడం.ఇంకా వాళ్ళు సగం తిని వదిలేసిన బిస్కట్లూ, చాక్లెట్లూ,అరిశెలూ, అప్పచ్చులూ.......మరి సన్నజాజులు, విర జాజులు రూపాంతరం చెంది బొండుమల్లెలవక ఛస్తాయా!!!</p$1></span><br /><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><p$1></p$1><p$1>రాను రాను పిల్లలని స్కూల్ కి పంపించి, ఇంట్లో పని ముగించుకునే పరుగుల్లో...పొద్దున్న హాడావిడిగా ఏమీ తినకుండా ఆఫీసుకి వెళ్ళిపోయి, ఉన్న ఒకే ఒక లంచులో తీసుకెళ్ళిన చిన్ని డబ్బాలో వస్తువుని నలుగురితో పంచుకుని తినడం వల్ల, పోనీలే ఏదో డయటింగు చేస్తున్నా అని ఫీలింగు వచ్చేది...ఆది వారం ఒక్కటేగా ఇంట్లో .. ఫర్వాలేదు...ఆరు రోజులకి సరిపడా పెట్టేస్తారు అత్తయ్య దగ్గరుండి.</p$1></span><br /><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><p$1></p$1><p$1>ఇక్కడికొచ్చాకా..ఒకేసారి ఏమీ తినద్దని, కొంచెం కొంచెం గా చాల సార్లు తినమనీ&nbsp; ఇక్కడి డాట్రు గార్లు, డయిటీషియన్లూ...అరచి అరచి మరీ చెప్తారు కాబట్టి వాళ్ళని ఇన్సల్ట్ చేసి వాళ్ళ మనసు బాధ పెట్టడం బాగుండదు కనుక..రోజంతా విరామం లేకుండా ఏదోటి నోట్లో ఆడించడం గొప్ప సంతృప్తి.రెండు బ్రేకులు, ఒక లంచూ , డెస్క్ దగ్గర తినడానికి చిరు తిండీ, పళ్ళూ,&nbsp; ఫలాలు ( డ్రయి ఫ్రూట్స్ అన్నమాట)..., అన్ని ఆఫీసుల్లో కాఫీ మిషన్లు ఉద్దరగా ఉండడంతో మధ్య మధ్యే పానీయాల తో..మల్లె తీగ కళ లాడిపోతోంది.ఇదీ డయటింగులొ భాగమని..మా సహోద్యోగులు చెప్పారండీ...అర్థం చేసుకోరు....!!!!!!!!</p$1></span><br /><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><p$1></p$1><p$1>ఇక పోతే వారం లో ఒక్కటంటే ఒక్క రోజు&nbsp; ఏదో ఒక వంకతో..ఫుడ్ తెప్పిస్తారు ఆఫీసులో ..నలుగురితో నారాయణ...అయ్యో,తినక పోతే బాగుంటుందా మీరు చెప్పండి.....</p$1></span><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">ఇంటి దగ్గర ఉన్నప్పుడు&nbsp; మాత్రం...అబ్బెబ్బే ఎక్కడా..చ్చ చ్చ...యీ మధ్య అసలు తినడమే మానేసాను....ఇలా కవరింగ్ ఇస్తున్నానని మీరు అనుకుంటున్నారు కదూ..నిజ్జమండీ మీరు నమ్మాలంతే,నమ్మక పోతే నా మీదొట్టు.</span><br /><p$1>'<p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><p$1>అమ్మాజిమ్ము కి వెళ్ళచ్చు కదా 'అని పిల్లలుమొదలెట్టారు.'</p$1></span><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">ఛీ</span><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">ఊరుకోండిరా,</span><br /><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">గుడ్డొచ్చి పిల్లని వెక్కిరించిందట,&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><p$1>నాకు అవన్నీ ఎందుకు...నాకు బోలెడు పని ఇంటా బయటా.ఇంట్లో పనే నాకు పెద్ద జిమ్ము తెలుసా ?(శభాష్ అంటున్నారా మీరు!అవును మరి నేనెప్పుడూ లాజిక్ లేకుండా మాటాడను&nbsp;)&nbsp;</p$1>ఇంక మల్లెలు, మల్లె తీగలు విషయాలు ఎప్పుడైనా డిస్కషన్ కి వచ్చాయంటే, గబ గబా ఫోను కలిపేసి,అత్తయ్యా...ఊ..ఊ.. అని షికాయత్ లు...అక్కడి నుండి వీరికి వార్నింగులు...హహహ..మరి ఏటనుకున్నారు మనమంటే....</span><br /><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><p$1>అసలు ఆడాళ్ళు ఇంట్లోనే పదమూడు కిలో మీటర్లు నడిచేస్తారట తెలుసా! ఇంటి పని చేసుకుంటె 1000 కెలరీలు కరుగుతాయట! లాంటి ఆశ్చర్యకరమైన నిజాల్నిసేకరించి &nbsp;ఎప్పటికప్పు</p$1>డు&nbsp;అందరి మెదడు బోర్డ్ మీద స్క్రోల్ అయ్యే సదుపాయం కల్పించేసాను నేను .&nbsp; కొన్ని రోజులు " నిను చూస్తూ మేముండలేమూ" అని వాళ్ళు., " తిండి కలిగితే కండ కలదోయ్, కండ కలవాడేను మనిషోయ్...డోంట్ కేర్" అని నేనూ హోరా హోరీ ఇది సంగీత సంగ్రామమూ...ప్రోగ్రాం&nbsp; పెట్టేసుకున్నాం. విజేతనైన నేను ఒక పక్కా, వాళ్ళ నాన్న ఒక పక్కా ఎక్కువెక్కువ తిండి కుక్కు కుక్కి పెట్టేస్తున్నామని ఇంటికి ఫోన్ చేసినప్పుడల్లా&nbsp; పిల్లలు అందరి దగ్గరా కంప్లెయింట్లు...వీలు దొరికినప్పుడల్లా స్కూల్లో నేర్చుకున్న హెల్తీ ఫుడ్ హాబిట్స్ గురించి చిన్న చిన్న క్లాసులు పీకడం, ఎవరితోనైనా పీకించడం వృధా అని వాళ్ళకి త్వరలోనే అర్థం అయ్యింది...<p$1>...</p$1>అందరూ చెప్పినంత చెప్పి, మా వల్ల కాదు బాబోయ్ అని చూసీ చూడనట్టు వదిలేసారు...</span><br /><p$1><div><p$1><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1></p$1></p$1></div><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span><br /><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><p$1></p$1><p$1>మరి ఎవ్వరూ పట్టించుకోకపోతే ఎలా అండీ..అలా పట్టించుకోడం మానేసారని నేను తెగ బెంగ పెట్టుకున్నాను తెలుసా...మొన్న రాజీ&nbsp;&nbsp;ఫోన్&nbsp;&nbsp;చేసినప్పుడు చెప్పింది ఎవరయినా బెంగ పెట్టుకున్నా, మానసికంగా ఆందోళనకు గురి అయినా బరువు పెరుగుతారంట..చూసారా ఇప్పుడు చెప్పండి మీరు అసలు కారణమేంటో...</p$1></span><br /><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span><br /><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;">యీ మధ్య అద్దంలో చూసుకుంటూ.."ఏంటొ, మొహమంతా కళ తప్పింది,జుట్టు నెరిసి పోతోంది,కళ్ళ కింద నల్ల చారలొచ్చేసాయ్,బరువు పెరిగి పోయిందీ..చాలా దిప్రెసుడు గా ఉందీ...ఏమైనా కాంప్లిమెంటు ఇవ్వొచ్చుగా" అని అడిగా..."పోనీలే,అన్నీ ఎలా ఉన్నా నీ కళ్ళు మాత్రం చాల పర్ఫెక్టుగా పని చేస్తున్నాయనుకుంటా" అన్నారు..జాబిలి లోనే మంటలు రేగ అనే పాటని నేను..మల్లెల లోనె మంటలు రేగా అని మార్చి పాడుకున్నాను ఆ క్షణంలో..మనసు చిన్నబోయింది కానీ మల్లె తీగ మాత్రం బాగా వృద్ధి చెందిందండోయ్!</span></p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span><br /><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">అలా దిగులు(వృద్ధి) చెందుతూ చెందుతూ ..దేవుడిని ప్రార్థించడం మొదలు పేట్టాను...'లావొక్కింతయు లేదు...ధయిర్యమువిలోలంబయ్యె'........</span><br /><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">ఆగండాగండి దేవుడేదో అంటున్నాడు....'అమ్మా నాగ మల్లీ..నీ ప్రార్థనలో యేదో దోషములున్నవి సరి చూసుకో తల్లీ&nbsp;' అని అంటున్నట్టుంది.</span><br /><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><p$1>ఒక స్నేహితురాలితో చెప్పాను యీ విషయం.."లావొక్కింతయు లేదు పద్యం ఇప్పుడేంటే &nbsp;,సమయం సందర్భం ఉండక్కరలే !</p$1>నీకు వచ్చు కదా అని ఏదో ఒకటి చదివితే &nbsp;మరి దేవుడు మాత్రం ఖంగారు పడడా ?<p$1>వద్దు వద్దు దేవుడిని నువ్వు కంప్యూస్ చెయ్యకు' అని&nbsp;</p$1>మందలించి<p$1>&nbsp;</p$1>నీ సమస్యకి యీ కింద మంత్రం చదివాలి అని చెప్పి మంత్రోపదేశం చేసింది.</span><br /><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span><br /><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">యీ మంత్రం నాకు బాగా నచ్చేసింది...మీకు కూడా నచ్చుతుందనీ, మీరు కూడా ప్రార్థిస్తారనీ తలంచి ఇక్కడ పోస్ట్ చేస్తున్నాను...ముందుగానే చెప్పాను కదండీ మంచి మంచి వన్నీ మీతొ పంచుకుంటానూ అని...అదన్న మాట విషయం...(అదిగో, మీరు మెచ్చుకుంటున్నారని నాకు తెలుసు..ఎక్కువ మెచ్చుకోకండే..యీ మధ్యనే మంత్రం పని చేస్తోందండీ...మళ్ళీ మీరు మెచ్చుకున్నారన్న ఆనందం తట్టుకోలేక ఉబ్బి తబ్బిబ్బయిపోతే..ఇంక మబ్బుల్లో నివసించాల్సి వస్తుంది మరి!)సరే, ఇప్పుడు క్రింది మంత్రం ప్రతి రోజూ 108 సార్లు చదవండి...ఇంక ఆనందమానందమాయెనూ..అని పాడుకుంటారు నాలాగే.</span><br /><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;">మంత్రాన్ని చదివే ముందు..యీ పాలసీ కింద సంతకం చెయ్యండి...</span></p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><p$1></p$1><p$1>గమనిక: 'మనసు పలికే' అపర్ణ గారు, ఇంకా కిరణ్ గారు యీ మంత్రాన్ని కొంచెం మార్పులు చేర్పులు చేసి చదువుకోవలసిందిగా విన్నపం..</p$1>లేకపోతే తేడాలొచ్చేస్తాయండోయ్,....మంత్రాన్ని కస్టమైజ్ &nbsp;చేసుకునే విషయం లో ఎవరికి వారే బాధ్యులు..ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ &nbsp;నాకు &nbsp;బాధ్యత లేదని సవినయంగా మనవి చేసుకుంటున్నాను..క్షమించెయ్యండి యీ మంత్రాన్ని తెలుగు లోకి అనువదించడం నాకు చేత కాలేదు..</span><br /><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span><br /><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;">నేను పై గమనికని అంగీకరిస్తున్నాను...</span><br /><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;">సంతకం....</span><br /><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><p$1><p$1><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;"><br /></span></p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit; font-size: large;">////Dear God: For 2011 and there on, all I ask for is a big fat bank account, &nbsp;and a slim body. Please do not mix up the two like you did last year. Amen////</span></p$1></p$1></p$1></p$1></div><p$1><p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></div><p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></div><p$1></p$1></p$1></p$1></div><p$1></p$1></p$1></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-6976280477672139378?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com55tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-74458235494289202402011-01-24T18:17:00.000-08:002011-01-30T10:17:35.719-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><p$1><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><p$1><p$1></p$1><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><p$1><p$1><p$1></p$1></p$1><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><p$1><p$1><p$1><p$1></p$1></p$1></p$1><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><p$1><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0pt;"><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14px;"><br /></span></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: medium;"><o:p></o:p></span></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;">మొన్నామధ్యనే సెయింట్ కాథరీన్స్ కి వచ్చామా? మొదటి వారమంతా ఇంట్లో పుణ్యాత్ములు గో రెయిలు(ఆకు పచ్చ రంగులో ఉండే ప్రత్యెకమైన బస్సులు, రైళ్ళు) &nbsp;వరకూ దింపితే , గో రెయిలెక్కి బర్లింగ్టన్ లొ దిగీ, గో బస్సెక్కీ, సెయింట్ కాథరీన్స్లొ దిగీ మళ్ళీ సెయింట్ కాథరీన్స్ లో రెండు బస్సులెక్కీ, 2 కిలొమీటర్లు నడిచీ ఆఫీసుకి వచ్చేదాన్ని...మళ్ళీ వెళ్ళేటప్పుడు పుణ్యాత్ములు ఇంట్లో ఉండరు గనుక ఇంకో రెండు మిస్సిస్సౌగా బస్సులు అదనంగా యెక్కీఇంటికెళ్ళి హమ్మయ్య&nbsp;&nbsp;అనుకోకుండానే ..&nbsp;సింకు నిండా అంట్లు...ఇంటి నిండా..బూట్లు, బట్టలు..చెప్పులు...తిని పడేసిన అప్పచ్చుల ప్యాకీట్లు కనిపిస్తే...గృహమే కదా స్వర్గ సీమ అని అనిపించక చస్తుందా చెప్పండీ....ఇక్కడ ఆఫీసులో బయల్దేరింది మొదలు ఆ స్వర్గ సీమ గురించీ తలచు కునీ తలచుకునీ దిగులు...ఏం చూడాల్సి వస్తుందో అని.......యేదో శిశిరం గాబట్టి సరిపోయింది గానీ శీతా కాలమయితే అయిపోదును..</span><br /><p$1><span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;"><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: 15.83px;">వారం లోగ ఇక్కడ ఇల్లు దొరుకుతుందా అనీ వాకబు చేస్తే...శ్రీ లంకను తమిళుడెవరో ఇరుకు ఇరుకు అన్నారు..ఇరుకయితె వద్దులే బాబూ బాగా విశాలం గా ఉండాలి అన్నాన్నేను..తమిళ్ తెరియాదా!ఐ థాట్ యూ ఆర్ తమిళ్&nbsp;&nbsp;.. అమ్మాసింగళ్ బెడ్రూం&nbsp; అపార్ట్త్మెంట్ అవయిళబుళ్ అన్నాడు..హమ్మయ్యా అనుకుని తట్టా బుట్టా సర్దుకుని రెండు వారాల తర్వాత వచ్చి పడ్డాను పిల్లలతో సహా. అసలు వచేటప్పుడు ఏమనుకున్నాం? నేను పిల్లల్తో ముందర వచ్చెస్తే వారు ట్రాన్స్ఫర్ పెట్టుకుంటారని...రోజూ చెవిలో గూడు కట్టి పోరాను..ట్రాన్స్ఫర్ మహా ప్రభో అని...యీ లోపు ఏదో చదువు కోర్స్ మొదలయింది...క్లాసులు అక్కడికి దగ్గర..దాంతో...నేను కట్టిన గూడు చెవిలో వెలాడుతూ అందరికీ కనిపిచడం తప్ప నా పోరు ఎవరికీ వినిపించడం మానేసింది.&nbsp;</span></span></p$1></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 15.83px;"><br /></span></span></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;">ఇది డవును టవును. మా ఇంట్లో అందరికీ యీ పేరు చెబితే హడల్...ఇరుకు రోడ్లు, అర్థం పర్థం లేకుండ ఉన్న రోడ్డు రూల్స్, మీద మీదకొచ్చే ట్రాంలూ.బస్సులూ .వింత వింత చేస్టల నల్లీయులు...రెండు డాల్లర్లున్నాయా అని ఇస్టయిల్ గా అడుక్కునే వారు, పార్కింగ్ ఎక్కడ చెయాలో అని కూడా అలోచించడానికి వీల్లేని సందులు, కళ్ళు తిరిగి పడిపోయే పార్కింగ్ రేట్లూ, యెవరు పొరపాటున రాంగ్ పార్క్ చెస్తారా అని చూసి చిటుక్కుని టికట్ పెట్టే ట్రాఫిక్ పోలీసులు.ఇంకా ధైర్యస్తులు ఎవరైనా బండి ఏమరి పాటుగా వదిలేస్తే మోసెయ్యడానికి తయారుగా ఉన్న టొయింగ్ ట్రక్కులూ...ఇవన్నీ డవును టవును పేరు వినగానే 70 ఎం ఎం లొ కనిపించి..వంటికి చమట తెప్పిస్తాయి సదరు తలచుకున్నవారికి...<br /><br /><o:p></o:p></span></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;">ఆ భయిపించే డవును టవును కాదు ఇది అని ఇంట్లో వాళ్ళని (??) ఒప్పించాలెండి..<o:p></o:p></span></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;">నాకయితే&nbsp;ఇది&nbsp;ఒక పల్లెటూరు...చుట్టూ నాలుగు బాంకీలు..తెగ మురిసిపోయాను......హవుసు క్లీనింగ్-నొ ఫెస్టివల్ అని మున్నా భాయి గారు &nbsp; ఊరికే అన్నారా?&nbsp; బాంకీలుండగానే సరా, బ్యాంకీలలో వెయ్యడానికో తియ్యడానికో..తయిలం ఉండాలిగా. పోనీలే అలా చుట్టూ బాంకీలుంటే ఎప్పటికయినా రిచ్ అయి&nbsp;పోవచ్చని రోజు బ్యాంకీ లని&nbsp;&nbsp; చూస్తూ ఉండడం అలవాటు చేసుకున్నా.పైగా&nbsp; అమ్మకి ఇష్టమైన బంతి , చామంతీ కనిపిస్తాయి ఎటు చూసినా....ఎటొచ్చీ నచ్చనిదల్లా అపార్టుమెంటు బయట రోడ్డుకిరుపయిపులా&nbsp; పార్కింగ్ మీటర్లు ఉన్నచిన్న చిన్న&nbsp;&nbsp; స్థంబాలు&nbsp;&nbsp;...ఎంత అని చూసా మీటరు మీద రేట్లు...తరవాత ఎందుకు చూసానా&nbsp;&nbsp;అని స్పృహ వచ్చాక బాధ పడ్డాననుకోండీ...కానయితే ఏంచేస్తాం....టూ లేటు ...<o:p></o:p></span></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><p$1></p$1></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;">ఇక్కడ పచారీ కొట్టు మూడు కిలో మీటర్ల దూరంలో ఉంది. అందులో తిను బండారాల కంటే బట్టలు ఎక్కువ అమ్ముతారు. అంత దూరం నడవద్దు&nbsp;.నేను ప్రతి వారం సరుకులు&nbsp;ఇచ్చిపోతాలే అన్నారు...అవసరానికి&nbsp; పాలు కొంటే రెండు సార్లు విరిగిపోయాయి...బ్రెడ్డు కొంటే కొంచెం కొంచెం మరకలొచ్చాయి. వారికి టెన్షన్..నేను పిల్లలు అక్కడ కొన్న వస్తువులు తింటామేమో అని&nbsp;...అక్కడేమీ కొనకు అని ఎక్కువ మొత్తం లో సరుకులు తెచ్చేవారు&nbsp;...సరే ప్రతి శని వారం వచ్చేవారు...కానీ ఒక పది నిముషాలుండగానే ..సరే ఇంక వెళుతున్నా అంటారు.యీ ఉన్నఅర&nbsp; గంట&nbsp;&nbsp;లోపలే పార్కింగుకి వేసిన రెండు డాలర్ల కాయిను సరిపోతుందో లేదో అని పది సార్లు అనుమానం..అయ్యొ రామా...వంట చేసేసా తిని వెళ్ళండీ అంటే...బాక్స్ లొ సర్ది ఇచ్చెయ్యి ఇంటికెళ్ళి తింటా అంటారు...నాకు పిచ్చెక్కి...ఇది ఇల్లు కాదా అని గొడవపడ్డాను కొన్ని సార్లు... వాడెవడొ చెప్పాడుగా ఇరుకు ఇరుకు అని...ఇక్కడ నించోడానికీ కూచోడానికీ లేదు..నాకేంటొ హోటల్ రూం కొచ్చినట్టుంది...హాస్టల్ రూం లాగ ఉంది ..ఇంకా పొతే హాస్పిటల్ రూం లా&nbsp;ఉంది&nbsp;అని వెళ్ళి పోతారు..పోనీలే, డే వన్ నుంచీ ఇక్కడ లేరు కదా..పయిగా పార్కింగ్ బోల్డు ఖర్చు .అలా అనిపించడం సహజమే అనుకున్నా.<o:p></o:p></span></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><p$1></p$1></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;">ఒక రోజు..పిల్లలు చదూకోటానికి&nbsp; వీలుగా లేదు నాన్నరూ అని చిన్ని కంప్లైంటు చేసారు&nbsp;...వెంటనే వాల్మార్ట్ అడ్రెస్సు కనుక్కుని స్టడీ&nbsp; టేబుల్ కొనుక్కొచ్చారు...టేబులంటే టేబులు కాదు అన్నట్లు 120 ముక్కలు ..అవన్నీ అతికించి&nbsp;&nbsp;జిగ్సా పజిల్ లా గా అమర్చేటప్పటికి చిన్న కుటీర పరిశ్రమ పెట్టిన ఫీలింగ్ ఇంట్లో. నాలుగైదు గంటలు పట్టేసింది కార్నర్ టేబుల్ ఫిక్స్ చెయ్యడానికి...హమ్మయ్య ఈ వంకతో నయినా ఉన్నారు అని ఆనంద పడబోతున్న దాన్నల్లా ఆగిపోయాను. . అపార్ట్మెంట్ లో ఎవరో మగానుభావులు (మీరు కరెక్టుగానే చదివారు...అచ్చ్హు తప్పు లేదు) టోస్టు చేసుకునే సదుద్దెశ్యం కలిగి టోస్టరులో బ్రెడ్డు ముక్కలు పెట్టి యే కారణము చేసనో ( నా దురద్రుష్టము కారణము కావొచ్చు)...ఆకలి మరిచి బయటకు అరుదెంచిరి....పొగలు ఎల్లెడల వ్యాపించ ఫయరు అలారమ్ము...టింగు టింగు మని సన్నని చిరు గంటల సవ్వడి&nbsp; వలె మొదలై గుడి గంటల వలె వినబడి, తుదకు కర్ణ భేరికి చిల్లు పడునంత సందడి చేసినది.. వెంటనే అందరునూ ఇల్లొదిలి భవనమునకు ఐదు వందల మీటర్ల దూరమున నిలువవలెనని హెచ్చరిక....ఫయరు ఇంజిను వచ్చి..అన్నీ సర్దు మణగుటకు అక్షరాలా తొంబది తొమ్మిది నిముషములు పట్టినది...ఇచట అతి సహనవంతులయిన మనుష్య జాతికి ఇది యొక మంచి పరీక్ష. ఇచట నీతి ఏమంగా సహనము లేని వారు ధన్యులు సుమతీ...అనగా భోజనము చేసి ఒక గంట తరువాత ఆఫీసుకి వెళ్ళవలసిన వారు కాస్తా యీ తొంబది తొమ్మిది నిముషములు ధాటికి నిలువలేక ఇంటికి పోయి తినెద పొమ్ము అని సెలవిచ్చి మిస్సిస్సాగా కు పయనమయిరి. <o:p></o:p></span></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;"><br />అప్పటి నుండీఎంత బిజీగా ఉన్నా&nbsp;ఎంత కష్టమయినా ఎన్ని ట్రిప్ లయినా మా ముగ్గురినీ మిస్సిస్సాగా తీసుకెళ్ళి పది సార్లు దిమ్పమన్నా దింపుతారు కానీ సెయింటు కాతరిన్స్ లో ఉండమంటే మాత్రం ఊహు....బెట్టీ భాయపెట్టిన్దా అని నాకు అనుమానం కుడా...మాకు కూడా అక్కడికి వెళ్ళడం ఇష్టమే కానీ....వారు రావాలి తీసుకెళ్ళాలి, మల్లీ వచ్చి దింపి వెళ్ళాలి.... బోల్డు టయిము వేస్టు ఇంకా డబుల్ శ్రమ కదా? వారికున్నా బిజీ షెడ్యుల్ లో అంత కష్ట పడే&nbsp;అవసరమేంటీ ..అని..<o:p></o:p></span></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;">అవన్నీ కాదు లెండి కానీ...ఎందుకో ఈ ఊరు వారికి నచ్చలేదు...ఇక్కడికి ఇంతకూ ముందు వస్తున్నప్పుడు కూడా&nbsp;&nbsp;గమనించాగా... హయి వే అంతా ఓకే..ఊరికి చేరే ర్యాంప్ ఎక్కగానే మన మూడు ఖరాబ్ అయిపోతుంది...ఏంటీ అంటే..ఏమీ లేదు..మాట్లాడకు...క్వయిట్..ఖాముష్...నిశ్శబ్దం....ఆ సయిలెన్సరు మళ్ళీ మమ్మల్ని దింపి&nbsp; తిరిగి ' వెళ్ళిపోతున్నాను' అని చెప్పేవరకూ కంటిన్యూ అవుతుంది..ఆ ఒక్క మాట మాత్రమే నిశ్శభ్దాన్ని చేదిస్తుంది...నా మవుతు యధావిధిగా వయిడు ఓపెను...మళ్ళీ ఇంటికి జాగ్రత్తగా చేరాను అని ఫోను రింగ్ అయ్యేవరకూ<br /><br /><o:p></o:p></span></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;">కొన్నాళ్ళకి ఈ&nbsp;&nbsp;అపార్ట్మెంటులో టూ బెడ్రూం అపార్ట్మెంటు ఖాళీ అవుతోంది&nbsp;. &nbsp;కానీ దాదాపు నెలకి 300 ఎక్కువ. వారికి ఫోను చేశా. ఫరవాలే&nbsp;తీసుకుందాం అన్నారు. అనుకున్న రోజుకి రెండు రోజులు ముందు గానే ఇల్లు ఖాళీ అయింది.. పిల్లలు నేను కలిసి ఒక రోజు ముందుగానే ఇంట్లోకి మారి పోయాం&nbsp;.ఇంక నాన్నని&nbsp; సర్ప్రయిస్ చేద్దమా అని గొప్ప ప్లాన్ చేసుకుని వస్తారా అని పోను చేసాం...సరే శనివారం వచ్చారు...<o:p></o:p></span></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;">టూ బెడ్రూం ఇల్లు చూసి తెగ ఇదయి పోతారనుకున్నానా. పచారీ&nbsp;సామాన్లు పడేసి&nbsp;&nbsp; తిరిగి బయటికి&nbsp;వెళ్ళే లోగా..మా కారుకి&nbsp;ముందరున్న కారు పచ్చడి పచ్చడి అయ్యి కనిపించింది..ఏంటీ అంటే, బస్సు గుద్దేసిందిట..ఇంకా అద్రుష్టం అని తలచుకుని..కొంచెం షేక్ అయ్యి..ఇంటికి పరుగో పరుగు ఇంక ఆ పచ్చడిని చూసిన వాళ్ళెవరైనా అక్కడ పార్కింగ్ చెయ్యగలరా?..అప్పటి నుంచీ పార్కింగ్ టెన్షన్ ..అవున్లే అని సరిపెట్టుకున్నా<o:p></o:p></span></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;">మా రేడియో స్టేషను (మా ఆఫీస్)&nbsp; ఇక్కడికి పది నిముషాల నడక..నాకు పార్కింగ్ ప్లేస్ అలాట్ అయ్యింది..బోల్డు సంతోష పడిపోయా....యీ సారి నుంచి ఆఫీసు దగ్గర &nbsp;బండి పెట్టుకోవచ్చు.<br /><br /><o:p></o:p></span></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;">ఒక శనివారం సందె కాలం పచారీ సామాన్ల బండి వచ్చింది...(మరి ఇంత కంటే ఏం పేరు పెడతామండీ!).అప్పటికే&nbsp; మంచు మొదలయ్యింది..పొగ మంచు కి దారి కూడా సరిగ్గా కనిపించట్లేదు...రోడ్లన్నీ స్లిప్పరీగా ఉన్నాయి..అయ్యో డ్రయివింగు కష్టం అవుతుందేమో&nbsp; అని ఫీల్ అవుతున్న బలహీన క్షణాల్ని అదను చూసుకుని మేము ముగ్గురం&nbsp; దెబ్బకొట్టేసాం....<o:p></o:p></span></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;">అలా&nbsp; &nbsp;అలా ఒప్పించి&nbsp; ఉండిపొమ్మని తెగ మొహమాటం పెట్టేశాం ముగ్గురం కలిసి...ఏదో కొల్పోయినట్టు మొహం పెట్టి సరే అన్నారు..మేము ముగ్గురం హుర్రే అని మనసుల్లో పండగ చేసుకున్నాం..రెండు వరకు నలుగురం&nbsp;సినిమా చూసాం&nbsp;.రాత్రి రెండింటికి కొన్ని డయిలాగ్స్ గందర గోళం గా వినిపించాయి.టీవీ కట్టలేదేమో అని చెక్ చేసాను.&nbsp;..కానీ పరీక్షగా చూస్తే ఇది ఇంట్లోంచి కాదు...గబ గబా..మంచం పైకెక్కి కిటికీ లోంచి బయటికి చూసాను...(కిటికీలు ఎత్తులో ఉన్నాయి)..బయట 200 దాకా స్టూడెంట్స్ ఉన్నారు...సెక్యూరిటీ వాళ్ళు, పోలీసులూ...ఒక పిల్ల గట్టి గట్టిగా అరుస్తోంది...పోలీసులు ఆ పిల్లని అరెస్టు చేసి తీసుకెళ్ళారు..ఒక గంటకి అంతా సద్దు మణిగింది..నేను అందరూ వెళ్ళే వరకూ కిటికీకి వెళ్ళాడుతూనే ఉన్నా....ఇంకో అరగంట కల్లా మళ్ళీ బయట నుంచి ఫ్లాష్ లయిట్ల వెలుగులు..మా పయిన అపార్ట్మెంటులో పరుగులు హడావిడీ...పొద్దున్న ఎవరిని అడిగినా 'మాకు తెల్వద్' &nbsp;అని జవాబు..పోనీలే మనకెందుకు అనుకున్నా కానీ...చ్చ చ్చా పాడు కొంపా అనే కాక, పాడు మనుషులూ, పాడు రోడ్లు, పాడు ఊరు, పాడు ఉద్యోగం.....ఇలా అన్నీ మనకి పాడునవే కానీ ఆడునవి కనిపిచకుండా పోయాయి.యీ లోపు నా ఆరు నెలల కాంట్రాక్టు అయిపోయింది....పోనీ యీ పాడు-ఆడు గొడవ వదిలెసి వెనక్కి వెళ్లి పోవడానికి పిల్లల చదువులు అడ్డమోస్తున్నాయి.ఇంకో నాలుగు నెలలు యీ పాడు- ఆడులతొ ఆటలు తప్పవు.అప్పటి వరకూ ఎక్కడి దొంగలు అక్కడనే గప్చుప్ ...ఇంక ఇష్ట్మయినా కష్టమయినా మేము వెళ్ళడమే గానీ వారిని ఇక్కడ ఉండమని అడిగే దమ్మూ ధయిర్యం మేము ముగ్గురమూ కోల్పోయాం....’</span> <span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;">టైటిలు’ సాంగ్ మాత్రం తరచూ గుర్తొస్తుంది....<o:p></o:p></span></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><p$1><span style="font-family: Gautami, sans-serif; font-size: 14pt;">...ఔరౌర....భళిరా.......!!!!!!!!!<o:p></o:p></span></p$1></div><p$1><div class="MsoNormal"><p$1><p$1></p$1></p$1></div><p$1><p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></div><p$1></p$1></p$1></div><p$1></p$1></p$1></div><p$1><p$1></p$1><p$1></p$1></p$1></p$1></div><p$1></p$1></p$1></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-7445823549428920240?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-59810636703144768202011-01-05T18:18:00.000-08:002011-01-05T18:18:21.054-08:00<p$1><p$1><p$1><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /><p$1></p$1></span></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TSJwdYK7CdI/AAAAAAAAAFY/nGH9VOatUOc/s1600/ghost+1.bmp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="font-family: inherit;"><img border="0" n4="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TSJwdYK7CdI/AAAAAAAAAFY/nGH9VOatUOc/s1600/ghost+1.bmp" /></span></a></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><p$1><p$1>"ఓ&nbsp; స్త్రీ&nbsp; రేపు రా"....యీ పదం విన్నరా మీరెప్పుడయినా? నాకయితే అమ్మో ఈ పదం తలచుకుంటేనే గుండె ఝల్లు మంటుంది...అందమయిన&nbsp;&nbsp;ఝల్లు కాదండీ..భయం ఝల్లన్నమాట. ఇంటి తలుపుల మీద&nbsp;&nbsp;ఈ పదం చూస్తేనే వణుకు స్టార్ట్ అయ్యేది. కారణం ఏంటని మీరు అడిగినా అడక్కపోయినా నేను చెప్పేస్తానన్నమాట. చెప్పక పోతే పాపం మీకెలా తెలుస్తుందీ, తెలియక పోతే నాలాగ మీరు ఎలా భయపడతారూ? అంటే మిమ్మల్ని భయపెట్టడమే నా లక్ష్యం అనుకుంటారేమో...ఛ్చ ఛ..నేనలాంటి దాన్ని కాదండీ. ...నేను సెల్ఫు లెస్సు...నా దగ్గర ఏమున్నా అందరితో పంచుకోమని అమ్మ చెప్పిందీ...మరి అన్నీ పంచుకోవడం కుదరదు కాబట్టీ, అప్పుడప్పుడు భయ్యాన్నీ..నాకొచ్చే జలుబునీ...అప్పుల్నీ . ఇంకా వైరల్ జ్వరాన్నీ...ఇలా నాకున్న సమస్తమయిన మంచి వస్తువుల్నీ అందరితో పంచుకుని...తుఛ్చమయిన డబ్బునీ, సుఖాన్నీ, బంగారాన్నీ, నేనే కష్ట పడి భరిస్తూ ఉంటాను..అయినా యెందుకో యెవరూ నా త్యాగ నిరతిని కానీ...నా నిస్వార్థ సుగుణాన్ని కానీ కొనియాడిన పాపాన పోలేదు...పాడు లోకం అంతే అని పక్కింటి పాపాయమ్మమ్మ చిన్నప్పటి నుంచీ చెబుతూనే ఉంది... చిన్న తనం కదా..తెలీలేదు..ఇప్పుడు కొంచెం కొంచెం అర్థం అవుతోండి లెండి...పాపం మీరందరూ నా మిత్రులు... ఆ పాడు లొకం లాగా కాదని నాకు తెలుసు.నేనేమయినా పంచానని మీకనిపిస్తే ..మీరయినా నా నిస్వార్ధ -పంచుకోడాన్ని అభిలషించి...ఒక భారత రత్నో, ఒక పద్మ భూషణో ఇస్తారేమో అని చిన్న ఆశ. మరి వినండి.<br /><br /></p$1></p$1><p$1><p$1></p$1></p$1><p$1><p$1></p$1><p$1>మా &nbsp;వెంకన్న&nbsp;గుడి &nbsp;పక్కన&nbsp; ఉన్న జగన్నాధ స్వామీ గుడిలో కొంత మంది కాపురముండే వారు...వారిలో ఒక తండ్రి ఇద్దరు ఆడ పిల్లలు ఉండేవారు. ఆ అమ్మాయిలిద్దరి పేర్లు ఉమ, ఉష. వాళ్ళిద్దరూ గుడికి వచ్చిన వాళ్ళందరినీ&nbsp;&nbsp;నవ్వుతు పలకరించే వారు .ఇద్దరికీ వయసులొ నాలుగయిదేళ్ళు&nbsp;&nbsp;తేడాయే అయినా ఉమక్క ఉషక్కని తల్లిలా చూసుకుంటుందని అందరు చెప్పుకునే వారు..మరి ఏం జరిగిందో.. ఒక రోజు ఉమక్క రోజు కంటే ఉషక్కని ఎక్కువ ప్రేమగా చూసుకుందిట...జడలు వేసి, అన్నం పెట్టి ఒళ్లో కూడా కుర్చోపెట్టుకుందిట &nbsp;&nbsp;..(ఉషక్క మరీ చిన్న పిల్ల కాదు పదహారేళ్ళు ఉంటాయేమో అప్పటికి ). సాయంత్రం అయ్యేటప్పటికి ఊరిలో వార్త&nbsp;&nbsp; ఉమక్క నిప్పు అంటిన్చుకుందని ..మర్నాడు&nbsp;హాస్పటల్ నించి శవాన్ని మాత్రమె&nbsp;తీసుకు&nbsp;&nbsp;రాగలిగారు..చాలా కాలిపోయిందిట...ఆమెను చూసి ఉషక్క కళ్ళు తిరిగి పడిపోయి చాలా సేపు లేవలేదు...అందరు ఆ అమ్మాయి కూడా షాక్ కి గురి అయి చని పోయిందని అనుకున్నారు కానీ చాలా గంటల తర్వాత మెలకువ వచ్చి ఒకటే ఏడ్చింది పాపం(అన్ని గంటలు ఆ అమ్మాయిని&nbsp;హాస్పటల్ కి తీసుకెళ్ళాలని ఎవరు అనుకోలేదు ఎందుకో. )...నేను ఆ అమ్మాయిని&nbsp;&nbsp;తలుచుకునీ ఒకటే ఏడుపు.ఇంకా వణుకు..నాకు చని పోయిన వాళ్ళను చూడ్డం&nbsp;చాలా భయం..అమ్మ కుడా చూడ నిచ్చేది కాదు చిన్నపిల్లలమని. ఇంకా ఈ కాలి పోయిన అమ్మాయిని గురించి చెప్పుకుంటుంటే వినడానికి భయం కానీ వినకుండా ఉంటె ఇంకా భయం...(నిజం కంటే ఎక్కువ ఊహించేసుకుని) . ఆ అమ్మాయి అంత్య క్రియలు మా ఇంటి దగ్గర చెరువు పక్కన ఉన్న స్మశానం లో చేసారు...ఇంక మాకు చెరువు గట్టు వయిపు ఆటలు బంద్. నాలుగు రోజులు అందరి నోట్లో ఇవే కబుర్లు . రాను రాను ఎలా కాలిపోయిందని టాపిక్ మారిపోయి ఎందుకు కాల్చుకుని ఉంటుందీ అని స్టార్ట్ అయ్యింది. చిలవలు పలవలు గా ఏవేవో చెప్పుకున్నారు. చిన్న తనం వల్ల నాకు ఒక్క ముక్క కుడా&nbsp; అర్థం అయ్యేది కాదు..కానీ సీరియస్ మ్యాటర్ ఏదో ఉందని మాత్రం అర్థం అయ్యేది. అలా మా ఊళ్ళో అందరు డిటెక్టివు లయ్యారు.</p$1></p$1></span><br /><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><p$1><p$1></p$1><p$1></p$1></p$1></span><br /><div><p$1><p$1><p$1><p$1><p$1><p$1><span style="font-family: inherit;"><br /></span></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1><p$1><p$1><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><p$1></p$1><p$1><p$1>పదకొండో రోజు కర్మ కాండలు అవ్వగానే ఇంకొక న్యూసు..ఉమక్క దయ్యమయిందని...ఇంకేముందీ అందరు చీకటి పడే వేళకి ఇంటికెళ్ళి పోవాలని రూల్ పాస్ చేసేసారు. పెద్దా చిన్నా అని లేకుండా అందరికీ భయమే. భయమేమో గానీ ఊరికి ఒక డిసిప్లిన్ వచ్చింది...నా లాగా చదువు సంధ్య లేకుండా గోపాల్ శేట్ దుక్నం దగ్గర బెల్లం ముక్క కోసం తారాడే పిల్లలందరూ ఇంట్లో ఉండి బుద్ధిగా చదువుకోవడం మొదలెట్టారు. గోపాల్ శేట్ కుడా చీకటి పడకుండానే కొట్టు కట్టేస్తాడు&nbsp; కాబట్టి కొనే వస్తువులేవో అందరు ఆరు లోపే కోనేసుకుంటున్నారు. సారా దుక్నం చెరువు గట్టు చివరన ఉండటం చేత గవుండ్లోల్ల&nbsp;&nbsp;'గుడుంబా శంకరన్న'&nbsp;కుడా చీకటి పడే సమయానికి&nbsp;&nbsp;'ఖేల్ ఖతం దుక్నం బంద్' అనేసాడు కాబట్టి మందు బాబులు&nbsp; మాపటి కల్లా ఇంటికోచ్చేయ్యడం మొదలెట్టారు. కొంత మంది మాత్రం దెయ్యం గియ్యం జాన్తా నై అని గోల్నాకా రోడ్డు మీదున్న మందు కొట్లో మందు(???) కొనుక్కుని లేట్ గా రావడం మొదలెట్టారు.&nbsp; అలా రాత్రిళ్ళు తిరగ డానికి ట్రయి చేసిన వాళ్ళందరూ , , దయ్యాన్ని చూసామని, ఎవరో అమ్మాయి తల మీద కుంపటి పెట్టుకుని వీధుల్లో తిరుగుతోందని చలీ జ్వరం తెచ్చేసుకుని మంచమేక్కేసారు.భూత వయిద్యుడొకడు&nbsp;దయ్యం మన జోలికి రాకుండా ఉండాలంటే ఇంటి ఆడ వాళ్ళందరూ ఆకు పచ్చటి గాజులు ధరించాలని చెప్పి మా గాజుల&nbsp; కిష్టయ్యకి గిరాకీ పెంచాడు. మా అమ్మ చాదస్తంగా మా నలుగురికీ కుడా చేతుల నిండా పచ్చ గాజులు వేయించి ఎప్పటి నుండో నాకు తీరని కోరికని తీర్చేసింది. ఇంక దర్గా దగ్గర ఒకటే సందడి. మా ఖాన్ సాహేబు మామ చారానా తీసుకుని తాయెత్తు లిచ్చేవాడు. ఉమక్క పుణ్యమాని వాళ్ళింట్లో కొన్ని రోజులకు సరిపడా కాసుల గల గల. ఎవరో ఇంకొక ఊరికి వెళ్లోచ్చి అక్కడ కూడా ఇలాంటి దయ్యం ఉండేదనీ , తలుపుల మీద 'ఓ స్త్రీ రేపు రా" అని వ్రాస్తే, &nbsp;ఎడ్యు కేటేడ్ దయ్యం అది చదివి 'అయ్యో ఇవాళ మనని రమ్మని అనలేదు కదా రేపు&nbsp;వద్దాం &nbsp;లే' అని ప్రతి రోజు అనుకుందనీ, . అలా రోజు చూసీ చూసీ, ఛీ ఈ ఊర్లో అందరు&nbsp;నన్ను &nbsp;రేపు రమ్మంటారు ఒక్కళ్ళు కుడా నన్ను రమ్మనట్లేదు అని&nbsp;విసుక్కుని ఫీల్ అయ్యి ఊరు వదిలి పోయిందిట&nbsp;&nbsp;అని చెప్పారు. ఇది బాగా నచ్చి ..అందరు ఇంక తలుపుల మీద 'ఓ స్త్రీ రేపు రా' అని&nbsp;పసుపు&nbsp;&nbsp;తోనూ, కుంకుమ తోను, ఇంకా&nbsp;థిక్ గా &nbsp;బొగ్గు, సున్నం తోనూ రాసి పడేసారు...ఆ పదం చూస్తె నాకు భయం...మా ఇంట్లో జమా&nbsp;జెట్టీ&nbsp;ల్లాంటి&nbsp;&nbsp;ముగ్గురు మగ పిల్లలున్నారని తలచి అమ్మ మనింటి పయిన అక్కర్లేదులే అనేసింది...(మీరేదో సుమో రేజ్లిలర్లని ఊహించేసుకుంటారేమో! మా అన్నలు ముగ్గురూ పిచ్చిక పిల్లల్లా ఉండేవారు.. అంతా మా మాతా శ్రీ భ్రమ).....హమ్మయ్య బతికి పోయాను, లేక పొతే ఇల్లొదిలి స్మశానంలో ఉండేదాన్నేమొ...ఆ పదం అంటే నాకు స్మశానం కంటే యెక్కువ భయం యెందుకో ...నాన్న నన్ను , చెల్లినీ పక్కలో పడుకో బెట్టుకుని 'రామ స్కందం హనుమంతం వయినతేయం వృకోదరం శయనే యః పఠేన్నిత్యం దుస్స్వప్నం&nbsp;తస్య&nbsp;నస్యతే&nbsp;' అని వల్లే వేయించి&nbsp;మన ఇంటికి దయ్యాలు గియ్యలు ఏమీ&nbsp;రావు గాక రావు, పీడ కలలు కుడా రావు హనుమంతుడు మనల్ని రక్షిస్తాడు&nbsp;&nbsp;అని ధయిర్యం చెప్పేవారు.&nbsp;&nbsp;&nbsp;ఒక ఎండా కాలం , ఒక వానాకాలం గడిచాక&nbsp; కొన్ని నెలలకి వర్షం వల్లనో కాలం వల్లనో కానీ నెమ్మదిగా&nbsp;ఉమక్క దయ్యం తో పాటు&nbsp;తలుపులపైన&nbsp;&nbsp;ఉన్న '&nbsp;'ఓ స్త్రీ రేపు రా" కూడా కరగిపోయింది. మళ్ళీ చీకటి&nbsp;పడ్డాక&nbsp;&nbsp;కుడా మా ఊర్లో సందడి మొదలయ్యింది....</p$1></p$1></span></p$1></p$1></p$1></p$1></div><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /><br /></span><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">సడన్ గా ఒక రాత్రి బస్సు దిగి ఇంటికొస్తున్న విమలక్క ని పోలీసు స్టేషన్ దగ్గర ఎవరొ గట్టిగా పట్టుకుని మెడలో గొలుసు కత్తిరించుకు పోయారు. దొంగలో దయ్యమొ తెలియ లేదు కానీ ఆ అమ్మాయి నెల రోజులు మంచం దిగలేదు..దడుసు కుందనీ, దిష్టి తగిలిందనీ, దయ్యం పట్టిందనీ నానా విధములయిన దిష్టి మంత్రాలు, దిగదుడుపులూ , పూజలు అన్నీ&nbsp; జరిగాయి...అందరూ బంగారు గొలుసులు మానేసి (నిజ్జం బంగారమనుకునేరు..మాకెవ్వరికీ అంత సీను లేదు. మా గాజుల కిస్టయ్య ఇరవై పైసల నాణాలతొ చేయించిన గొలుసులేవొ అమ్మేవాడు...మా దగ్గర ఉన్న అత్యంతధనవంతులు అవి కొనుక్కునేవారు...)ఎవో వెండి రంగు నగలేసుకోవడం మొదలెట్టారు...మళ్ళీ ఊరంతా గప్ చుప్ అయిపోయింది...రాత్రిళ్ళు తలుపులు చప్పుళ్ళయేవి...యెవరో&nbsp; నడుస్తున్నట్టు అడుగుల శబ్దం..యెప్పుడు తెల్లారుతుందా అని ఒకటే ఎదురు చూపు. పనిలో పనిగా నాలుగు రోడ్లు కలిసిన చిన్న చిన్న కూడళ్ళలో నిమ్మకాయలు, పసుపు కుంకుమలు దర్శనమిచ్చేవి.అలాంటివి కనిపిస్తే వాటి వయిపు చూడకుండా, తొక్క కుండా, దాట కుండా వెళ్ళాలని అమ్మ చెప్పేది...దాంతో దూరంగా యే వస్తువు కనిపించినా కొంచెం దూరం కళ్ళు మూసుకుని మనసులో జామెట్రీ లెక్కలు వేసుకుని ఊహా పటం మ్యాప్ గీసుకుని, తొక్కకుండా, దాటకుండా, చూడకుండా అని అమ్మ చెప్పిన రూల్సు తూ చా తప్పకుండా పాటించేవాళ్ళం. ఇంక దార్లో&nbsp;ఎర్రగా పచ్చగా&nbsp;ఏం కనిపించినా&nbsp;భయమే...ఎవరిదో ఒక సారి ఎర్ర రుమాలు పడిపోయింది &nbsp;రోడ్డు మీద..అప్పుడు &nbsp;కుడా 'తొక్కకుండా, దాటకుండా, చూడకుండా' రూలుతో బాటు&nbsp;&nbsp;మా&nbsp;జామెట్రీ&nbsp;పనికొచ్చింది మరి. అలా &nbsp;ప్రాక్టిస్&nbsp;&nbsp;అవ్వడం&nbsp;&nbsp;వల్లనేనేమో, నేను&nbsp;&nbsp;ఇప్పటికీ&nbsp;&nbsp;నిద్రలో&nbsp;&nbsp;ఎక్కడికయినా&nbsp;&nbsp;నడిచి&nbsp;&nbsp;వెళ్లి&nbsp;&nbsp;మళ్ళీ&nbsp;&nbsp;కరెక్టుగా&nbsp;&nbsp;ఇంటికి ఒచ్చేస్తున్నానని&nbsp;&nbsp;మా&nbsp;&nbsp;ఇంట్లో&nbsp;&nbsp;వాళ్ళు తిడుతుంటే ...ఇందేంటి&nbsp;&nbsp;ఇంత&nbsp;&nbsp;మంచి&nbsp;&nbsp;విషయానికి&nbsp;&nbsp;మెచ్చుకోరు ...నిజానికి&nbsp;&nbsp;&nbsp;ఇంటర్ నేషనల్&nbsp;&nbsp;&nbsp;లెవెల్&nbsp;&nbsp;లో&nbsp;&nbsp;ఉండాలి&nbsp;&nbsp;నేను &nbsp;అని&nbsp;&nbsp;ఫీల్ &nbsp;అయ్యాను&nbsp;&nbsp;కూడా.<br /></span><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /><br /></span><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">ఇంకొద్ది రోజులవగానే సత్యా థియేటర్ వెనుక ఉన్న ఖాళీ మయిదానం లో తల లేని మొండెములు తిరుగుతున్నాయని వార్త.</span></p$1></p$1></p$1></p$1><span class="Apple-style-span" style="font-size: 10.8333px; line-height: 19px;">అప్పట్లో ఊర్లోకి బస్సులు లేవు. మయిన్ రోడ్డు మీద బస్సు దిగి చింత చెట్ల కింద నించి నడిచి రావాల్సి వచ్చేది...సో అందరికీ భయమే. లేట్ రాత్రిళ్ళు ఇంక బస్సులు ఆపెస్కోవాల్సి వచ్చిందేమో&nbsp;RTC కి.</span><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12.5px;">.ఒకళ్ళు చూసామంటే, ఇంకొకళ్ళు వాళ్ళని వెంటాడిందని చెప్పుకునేవారు...ఎవ్వరికీ మొహం కనిపించలేదుట గానీ పెద్ద పెద్ద గోళ్ళు చూసారుట.మొండెం డ్యాన్సు చేస్తూ వస్తుందిట వెంట&nbsp;.( మీరు అనుమానించ కండి...అప్పటికి ఇంకా&nbsp; ప్రభు దేవ ముక్కాలా&nbsp; డాన్సు రాలేదు )..ఎవ్వరు దొరికినా పట్టి రక్తం తాగేస్తుందని చెప్పుకున్నారు.&nbsp;(నోరు లేనిదే తాగటం ఏంటో&nbsp;..పాపం&nbsp;మనం నమ్మేద్దాం లెండి&nbsp;ఈ సారికి) . &nbsp;కొందరు నాస్తికులు మాత్రం ఇది దొంగల పనే అని పోలీసు స్టేషన్లో కంప్లెయింట్ ఇచ్చారు. కానీ ఈ కేసులో&nbsp; పోలీసు స్టేషన్లొ పోలీసులు కూడా భయ పడి పోయారు. (వీళ్ళు భయపడ కూడదని సెక్షన్లు ఏమీ లేవుగా )మళ్ళీ మా ఊర్లో డిసిప్లిన్ తో పాటు 'ఓ స్త్రీ రేపు రా" రిపీటు....</span></div><div><p$1><p$1><p$1><p$1><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /><br /></span><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">యీ భయాలన్నిటితో పాటు...మా ఇంటి దగ్గరే పంచాయతీ ఆఫీసు. మా ఆండాళ్ వాళ్ళ నాన్న అక్కడ యేదో పని చేసేవారు...వాచ్మాన్ అనుకుంటా..(తెలుసుకునే అవసరం రాలేదు). ఎత్తైన పెద్ద హాల్కి రెండు వైపుల ఐదెసి మెట్లు. హాల్ (కచేరి)లో బోల్డు మంది పని చేసేవారు..హాల్ ఆనుకుని చిన్న గది(కొటీడు) . హాల్ వెనుక ఓపెన్ చావడి..పక్కన చిన్న కిచెన్(పోయ్యిల్లు) ..మా ఆండాళ్ వాళ్ళకి ఆ గది ,,&nbsp;వెనకున్న చావడి కిచెన్ ఇచ్చారు...రాత్రి పడుకొవడానికి మాత్రమే వాళ్ళు చిన్న గది వాడుకునేవారు. పగలు ఆఫీసు ఉన్నప్పుడు ఎవరూ&nbsp; గది లోకి రాకూడదు. ఆండాళ్ వాళ్ళ అవ్వ &nbsp;చావడి అంతా&nbsp;&nbsp;అలికి నీటుగా ఉంచేది, స్కూల్ నించి వచ్చాక మేము అక్కడ గొడవ చెయ్యకుండా&nbsp; ఆడుకునే వాళ్ళం. సాయంత్రాలు బయట మెట్ల మీద జారే ఆట ...ఆది వారాలు మాత్రం మాకు ఆ ఆఫీసంతా ఆట స్థలమే. తలుపులు తియ్యకూడదు ,లయిట్లు వెయ్యకూడదు కొంచెం చీకట్లోనే దాగుడు మూతలు ఆడుకునేవాళ్ళం...సరదాగా టయిపు మిషన్లని టక టక లాడించడం, టీచర్ల ఆట...ఆఫీసు ఆట అవీ ఆడుకునే వాళ్ళం కాబట్టి ఆ చీకటికి భయం వేసినా వెళ్ళే వాళ్ళం . ....కానీ అందరం గప్చుప్గా దాక్కున్నప్పుడు&nbsp;సడెన్గా&nbsp;&nbsp;ఫ్యాక్స్&nbsp;&nbsp; మిషను వింత శబ్దం చేసేది...చీకట్లో ఆ శబ్దం నాకు యేదొ దయ్యం కథలతో రిలేట్ అయ్యింది..... చూసారా అన్ని శబ్దాలూ ఫ్యాషన్ గా మారాయి కానీ నా దురదృష్టం కొద్దీ&nbsp; ఫ్యాక్సు మిషన్లు ఇప్పటికి కూడా&nbsp;కీచుమని&nbsp;&nbsp;అదే&nbsp; శబ్దం చేస్తాయి..నవ్వుకోకండి కానీ ఇప్పటికి కూడా ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు ఫ్యాక్సు వచ్చిందంటే మాత్రం నా గుండె గుభేల్... ....<br /><br />ఇప్పుడు యీ పోస్టింగ్ రాస్తున్నప్పుడు..అక్కడ మా ఊర్లో ఉన్న ఫీలింగ్ వచ్చి...కొంచెం భయం తోను..కొంచెం ఇంటి వాళ్ళు హీట్ పెంచడం వల్లనూ చమటలు పడుతున్నాయి..<br /></span><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span><p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1><div><p$1><p$1><p$1><p$1><p$1><span style="font-family: inherit;">పోనీ ఇప్పుడు కెనడా కొచ్చేసానని సుఖంగా ఉన్నాననుకుంటున్నారా? హబ్బే, లేదండీ, ఆరు నెలల క్రితం సెయింట్ కాథరిన్స్ అనే ఊర్లో ఒక రేడియో టేషన్లో కొన్ని నెలల కోసం కొలువుకి కుదిరానా?&nbsp;చాలా&nbsp;&nbsp;పెద్ద అందమయిన పురాతన భవనం ఇది. దీన్ని ముద్దుగా వైట్ హౌస్ అని పిలుచుకుంటారు...ఇది ఒక హాంటెడ్ హౌసుట. ఒక సామంత రాజు యీ భవనం లొ ఉండేవాడట. అతని పని మనిషి(బెట్టీ) కి అన్నిటి కంటే టాప్ ఫ్లోర్ లో అటక మీద టూ బెడ్ రూం అపార్ట్మెంట్ ఇచ్చారుట. ఆమె ఎలా చనిపోయిందో ఎవరికీ తెలియదు కానీ కుటుంబం తో సహా దయ్యాలయి పోయారుట&nbsp;అందరు&nbsp;.మిగిలిన దయ్యాలు ఎక్కడికి&nbsp;పోయాయో కానీ &nbsp;.. &nbsp;ఆమె దయ్యం మాత్రం ఈ భవనం లో తిరుగుతూ ఉంటుందని చెప్పుకుంటారు..రేడియో వాళ్ళు&nbsp;ఈ భవనం కొన్న కొత్తల్లో నయిట్ షిఫ్ట్ లొ జనాలు యెవ్వరు పని చెయ్యడానికి ఒప్పుకోలేదుట..ఇంకా మా జీ ఎం గారికి కూడా ఎవరో మెట్ల పై నుండి తోసేసినట్టు అనిపించిందిట..తన సొంత ఖర్చుతో ఎవరో పండితులని పిలిచి పూజలు అవీ చేయిన్చిందిట.&nbsp;'ఆ ఖర్చులు&nbsp;&nbsp;ఏ&nbsp;ఎక్కవుంట్లో&nbsp;వేసారు...దయ్యం ఖర్చులు అని రాసారా' అని నేను&nbsp;సరదాగా&nbsp;జీ ఏం ని అడిగా..అలా రాస్తే బాగుండదని నా సొంత ఖర్చు పెట్టి&nbsp;చేయించా&nbsp;అంటున్దావిడ. ప్రస్తుతం&nbsp; నా ఆఫీసులో ఫయిలింగ్ కాబినెట్&nbsp;అరలు&nbsp;కొంచెం&nbsp;లూసుగా&nbsp;ఉండి&nbsp;ఆటోమేటిగ్గా&nbsp;ఓపెన్&nbsp;అవుతాయి ఒక్కొక్క సారి.&nbsp;ఆ సమయం లోఎవరయినా నా&nbsp;&nbsp;ఆఫీసులో ఉంటె 'బెట్టీ గో అవే ' అని జోక్ చేస్తారు...ఇంక ఆఫీసులో కంప్యూటర్లు పని చెయ్యక పోయినా , తలుపులు గాలికి ధడేల్మని మూసుకున్నా , డెస్క్ మీద ఏమైనా ఒలికినా ..ఇది బెట్టీ పనే అని అనేస్తారంతా. నా&nbsp;ఆఫీసు ముందే&nbsp;&nbsp;బెట్టీ అపార్త్మేంట్ అటక మీదకి మెట్లు. బెట్టీ గనక కిందికి దిగితే మొదట నా ఆఫీసే కనబడుతుంది. అందరు ఐదింటికల్లా వెళ్ళిపోతారు. నాకు చాలా సార్లు ఎనమిది వరకు&nbsp;పని ఉంటుంది. చుట్టూ కిటికీ లోంచి చిక్కటి చీకటి&nbsp;.ఇంకొక వైపు బెట్టీ కిందకి దిగుతుందేమో అని భయం.&nbsp;ఒక్కదాన్నీ ఈ ఫ్లోర్ లో పని చెయ్యాలి. బెస్మేన్టులో&nbsp;ఇద్దరు అన్నవున్సర్లు పని చేస్తారు ఎనమిది వరకు . అంతకు&nbsp;తప్ప&nbsp;ఎవ్వరు ఉండరు.&nbsp;&nbsp;దానికి తోడూ ఈ ఫ్యాక్స్ మెషిను అప్పుడే కీచుమని అరుపులు.&nbsp;ఈ మధ్య క్లీనర్ని అప్పాయింటు చేసాము. పగలు అందరికీ ఇబ్బంది కదా సాయంత్రం వస్తావా అని అడిగాను ఇంటర్ వ్యూ చేస్తున్నప్పుడు( రీసన్ తెలుసుగా) ...ఆ పిల్లోడు సంతోషంగా పగలు కాలేజీకి వెళ్ళాలి సాయంత్రమయితే ఒకే అనేసాడు. రోజు&nbsp;&nbsp;క్లీనర్ అబ్బాయిని&nbsp;కొంచెం&nbsp;నువ్వు&nbsp;&nbsp;వెళ్ళేటప్పుడు చెప్పవా అనిబతిమాలుకుంటాను...ఆ పిల్లాడు చేసే చీపురు చప్పుళ్ళు , నీళ్ళ చప్పుళ్ళు, వాక్యుం చప్పుళ్ళు విని ధయిర్యం గా పని చేసుకుంటాను. ...ఆ పిల్లాడు వెళుతున్నానని చెప్పగానే, ఎంత పని ఉన్నా నేను కూడా బిల్డింగ్ లోంచి జంపు. (అయ్యో ఆత్మ హత్య కాదండీ ..తొందరగా బయట పడతానూ అని) . మా బెట్టీ అల్లరి రోజు రోజుకీ ఎక్కువయిపోతోంది. అంతెందుకు ఈ పోస్టు రాసానా, మొత్తం రాసాక సేవు చేసిన టపా మొత్తం ఎగిరి పోయింది.&nbsp;ఇది బెట్టీ పనే అని నాకు&nbsp;అనిపిస్తోంది..బెట్టీ నా&nbsp;జోలికి రావద్దంటే&nbsp;ఏమ్చేయ్యాలా&nbsp;అని ఆలోచిస్తుంటే&nbsp;మా ఊర్లో చెప్పిన&nbsp;ఉపాయం గుర్తొచ్చింది. మరి&nbsp;&nbsp;నా ఆఫీస్ తలుపు మీద&nbsp;'&nbsp;ఓ&nbsp; స్త్రీ&nbsp; రేపు రా' అని రాద్దామని డిసయిడు అయ్యా!&nbsp;&nbsp;మరి బెట్టీ కి మన భాష అర్థమవుతున్దంటారా? </span></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></div><p$1><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><img height="89" src="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TSJwgawAx5I/AAAAAAAAAFc/hpBvGaFbCtc/s320/ghost-picture-2.png" style="filter: alpha(opacity=30); left: 275px; opacity: 0.3; position: absolute; top: 1983px; visibility: hidden;" width="96" /> <br /></span><p$1><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TSJwgawAx5I/AAAAAAAAAFc/hpBvGaFbCtc/s1600/ghost-picture-2.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="font-family: inherit;"><img border="0" height="297" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TSJwgawAx5I/AAAAAAAAAFc/hpBvGaFbCtc/s320/ghost-picture-2.png" style="cursor: move;" unselectable="on" width="320" /></span></a></div><p$1></p$1></p$1></p$1></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-5981063670314476820?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-4952582888685944962011-01-01T19:39:00.000-08:002011-01-01T19:39:32.306-08:00<span style="font-family: inherit; font-size: small;"> </span><span style="font-family: inherit; font-size: small;">క్లినిక్ ....మీరు పొరపాటున హాస్పిటల్ అంటారేమో...కొంపలు అంటుకున్నాయని&nbsp; అనుకుంటారందరూ.&nbsp;....పొరపాటున హాస్పిటల్ కెళ్ళాం అని చెప్పగానే ఎవరయినా చావు బతుకుల్లో ఉన్నారా అన్నట్టు&nbsp;ఎక్స్ప్రెషన్ ...అందుకని క్లినిక్ అని మాత్రం ఉపయోగించాలి సరేనా...అందులోను ఫ్యామిలీ క్లినిక్...మా ఊళ్ళో మా ఫ్యామిలీ డాక్టరు గారికి మా ఇంట్లో అందరి పేర్లు ,జాతకాలు అన్నీ తెలుసు...ఎవరమయినా వెళితే అందరి&nbsp;గురించీ&nbsp;&nbsp;&nbsp;అడిగి తెలుసుకుంటారు...పిల్లలని తీసుకురా చూసి చాలా రోజులయింది అంటారు...ఇక్కడకు వచ్చిన కొత్తల్లో మేము పెట్టుకున్న ఫ్యామిలీ డాక్టరు..కుడా ఇదే డైలాగ్ ..ఎంత మురిసిపోయానో చెప్పలేను...ఇంటికి ఫోన్ చేసి మరీ చెప్పాను..తర్వాత్తర్వాత తెలిసింది అదేమీ పిల్లల పైన కాదు కార్డ్ గీకింగ్ మీద అని.......ఆగండి దీని గురించి..కొంచెం&nbsp;క్లియర్&nbsp;&nbsp;గా&nbsp;&nbsp;చెప్పాలి. రెసిడెంట్స్ కి అందరికీ గవర్నమెంట్ హెల్త్ కార్డ్ ఇస్తుంది దీన్ని ప్రతి సారి క్లినిక్ కి వెళ్ళినప్పుడు క్రెడిట్ కార్డ్కి మల్లే గీకాలి...ఆ గీకుడుకి క్లినిక్ అక్కౌంట్లో డబ్బులు పడతాయన్న మాట.ఇక్కడ ఎప్పుడయినా డాక్టరు తొ మాట్లాడడాలూ అవీ చెయ్యల్సి వచ్చినా, కార్డ్ గీకాల్సిందే. ఇక్కడ కార్డ్ గీకాక&nbsp;ఒక గంట వెయిటింగ్...అక్కడ నుంచి ఒక రూమ్లో కి పంపిస్తారు...అక్కడ ఇంకో గంట&nbsp; వెయిటింగ్....అక్కడ గోడల మీద ఉన్నవి చదివాను సరదాగా...ఒక సారి ఒక ప్రాబ్లం మాత్రమె డిస్కస్ చెయ్యండి....అవురా ...ఒకవేళ&nbsp;&nbsp;నాకు తల నెప్పీ, ఇంకా అల్లప్పుడు మా టాంబాయ్ గిల్లిన గిల్లుడికి వచ్చిన ర్యాష్ తిరగబెట్టింది అనుకోండి ...అప్పుడు ఏది డిస్కషన్ లో పెట్టాలా...అని &nbsp;ఆలోచించీ ఆలోచించీ గంటకి గానీ ఒక నిర్ణయానికి రాలేక పోతానా ...ఈ&nbsp;&nbsp;లోపు&nbsp;&nbsp;డాక్టర్&nbsp;&nbsp;గారోచ్చి ...పది నిముశాలుండీ వెళ్ళిపోతారు మళ్ళీ మందుల షాప్లో ఒక గంట....ఇలాంటి గంటలు గంటలు కూచోవడం విసుగొచ్చి&nbsp;పిల్లలు&nbsp;&nbsp;అసలు రారు. ఆ నోటా ఈ నోటా విన్న&nbsp;విశేశాలేంటంటే&nbsp;&nbsp;ఎవరికో చిన్నా చితకా పనులు చెయ్యడం తో&nbsp; వెన్ను నొప్పి వచ్చి ఎం ఆర్ ఐ టెస్ట్ చేయించారు..ఆటెస్ట్&nbsp;చెయ్యడానికి&nbsp;&nbsp;అపాయింట్మెంటు తొమ్మిది నెలల తర్వాత ఇస్తే రిసల్ట్స్ డిస్కస్ చెయ్యడానికి స్పెషలిస్ట్ అపాయింట్మెంటు&nbsp;ఇంకో ఆరు&nbsp;&nbsp;నెలలక్కానీ దొరకలేదుట. అలాగే ఇంకొకరికి స్కిన్ అలర్జీ వస్తే స్కిన్ స్పెషలిస్ట్ అపాయింట్మెంటు ఎనిమిది నెలల తర్వాత ఇచ్చారుట. ఈ &nbsp;లోపు&nbsp;&nbsp;పేషంట్&nbsp;&nbsp;బానే ఉంటె&nbsp;ఫర్వాలేదు&nbsp;..లేక పొతే&nbsp;'శ్రీ&nbsp;మద్రమా రమణ&nbsp;గోవిందో హారి' &nbsp;&nbsp;ఏ మాటకామాటే చెప్పు కోవాలి, ఎమర్జెన్సీ కేసులు మాత్రం911కి కాల్ చెయ్యగానే ఇంటికొచ్చి మరీ తీసుకెళతారు..ఇంకా మంచి వైద్య సదుపాయాలూ ఉంటాయిట. </span><br /><br /><span style="font-family: inherit; font-size: small;"></span><br /><span style="font-family: inherit; font-size: small;">ఇంత వెయిటింగ్ మన వల్ల కాదులే అని క్లినిక్కులకి దూరంగా ఉన్నాము కొద్ది రోజులు, కానీ చిన్నాడికి హయ్ ఫీవర్ రావడంతో రాక తప్పలేదు...ఇలాంటి వెయిటింగ్లన్నీ అయ్యాక డాక్టరు గారోచ్చి..వాడి ఫయిల్ చెక్ చేస్తున్నారు...ఆవిడ మోహంలో ఏదో గందరగోళం కనిపిస్తోంది..తల అటు ఇటు కదుపుతూ'ఇంపాసిబుల్' అన్నారు....'ఏంటి డాక్టర్, ఎనీ ప్రాబ్లం 'అన్నాన్నేను ఖంగారుగా ..ఇంత చిన్న పిల్లాడికి 140/90ప్రెషర్ ఉండకూడదు...ఎక్కడో సం థింగ్ రాంగ్ అన్నారావిడ...నాకు లయిట్ వెలిగింది..ఒక్కసారి ఫయిల్ పయిన పేరు చెక్ చెయ్యొచ్చా అని అడిగాను....వెంకట కృష్ణ కార్తీక చచ్చీ చెడీ ఆ పీరుని అష్ట వంకర్లు...శత ఖూనీలు చేసి అరగంట టయిము తీసుకుని చదివారావిడ...ఇంకా మిగిలిన పేరు రాయడానికి దాని పయిన స్థలం లేదు..సారీ డాక్టర్...ఇది వీడి నాన్నగారి ఫయిల్ అయి ఉంటుంది అన్నాన్నేను ...ఉండండీ&nbsp; ఇప్పుడే వస్తాను అని ఆవిడ రిసెప్షనిస్ట్ దగ్గరికి వెళ్లి వచ్చారు. వాళ్ళని అడిగి ఫయిల్ వెతికించి&nbsp; దాని పయిన ఉన్న డేట్ ఆఫ్ బర్తు సరి చూసి, కొంచెం వాళ్ళని 'ఒళ్ళు దగ్గర పెట్టుకుని పనిచేయ్యండీ' అన్నట్టున్నారు కూడా (సరదాగా వ్రాసాను, ఇక్కడ అలా ఎవ్వరూ ఎవరినీ అనరని నా నమ్మకం..కానీ హు నోస్ )&nbsp; మందులు వ్రాయిన్చుకుని బయటికి వచ్చాము ...అక్కడ రిసెప్షన్ లో పని చేస్తున్న&nbsp;&nbsp;ఇద్దరు అమ్మాయిలు&nbsp;&nbsp;ఒకరు గుజరాతీ ఇంకొకరు పాకిస్తానీ. బయటికి రాగానే నేను మా వాళ్ళ ముగ్గురి ఫయిల్సు తీయించి దగ్గరుండి ప్రతి ఒక్కళ్ళ పేరు మధ్యన ఒక అక్షరం పెట్టించాను.. వెంకట&nbsp; కృష్ణ&nbsp; కే కార్తీక...వెంకట కృష్ణ ఎస్ కార్తీక, వెంకట కృష్ణ జి కార్తీక అని.వెళ్ళబోతూ...కొంచెం అవతల పెట్టుకున్న మా గంగిరెద్దు సరంజామా తీసుకుంటున్నాను .వాళ్ళిద్దరూ నన్ను శ్రీలంకన్ అని డిసైడు చేసేసారు అందుకని హిందీలో మాట్లాడేసుకోవడం మొదలెట్టారు. 'ఏంటో ప్రపంచం లో పేర్లు లేనట్టు తండ్రికీ పిల్లలకీ ఒకటే పేరు....హు...అనవసరంగా మనకి తిట్లు పడ్డాయి.అని&nbsp; ..ఈ డయిలాగ్ ఎక్కడో విన్నట్టు ఉండే.....ఓ ఇది నా డయిలాగ్&nbsp;కదూ!&nbsp;&nbsp;స్కేమ్బారిస్ ఫామిలీ గురించీ...ఓరి దేవుడో...నా ఇంట్లో ఇలాంటి ప్రాబ్లం పెట్టుకునీ ఎవర్నో&nbsp;విమర్శించానా&nbsp;! దేవుడా నన్ను క్షమించేయి&nbsp;&nbsp;అని లెంపలేసుకుని ...నేను నవ్వుతు...'క్యా కరే మజబూరీ' అన్నాను. ఆ పిల్ల గతుక్కుమని..సారీ అండీ మీకు హిందీ ఎలా వచ్చు...అంది..నేను హిందుస్తానీనే తల్లీ, ఏంటో మనవాళ్ళని మన వాళ్ళు గుర్తు పట్టరు అన్నాను.'ఆహా&nbsp;&nbsp;బొట్టు పెట్టుకున్నరుగా అందుకు.. ...నసిగింది...'బొట్టు పెట్టుకోవడం మన జన్మ హక్కు' పైన ఒక క్లాసు పీకాను. ఇద్దరు కొంచెం ఫ్రెండ్లీ ఫేసు పెట్టి&nbsp; నవ్వుతు మాట్లాడారు ( కవరింగ్ అండీ ..అర్థమయ్యింది కదూ) ..చివరకి 'అవును అందరి పేర్లు ఒక్కటే&nbsp;ఉన్నాఏంటీ&nbsp;'&nbsp;అని అడిగారు నవ్వులు చిందిస్తూ. ..నేను&nbsp;నవ్వాను&nbsp;&nbsp;చిన్నగా...చరిత్ర లోకి&nbsp;&nbsp;వెళితే...</span><br /><br /><span style="font-family: inherit; font-size: small;">మా వారి తాత గారు రావ్ బహద్దూర్ కార్తీక వెంకటకృష్ణ ప్రసాద్ . ఈయన నాగ పూర్ రాజా&nbsp;వారి ఆస్థానంలో&nbsp;దీవాన్ గా పని చేసేవారట.గత 400 ఏళ్ళుగా&nbsp; వారి ఇంట్లో ప్రతి రెండవ తరం పెద్ద కొడుకు&nbsp; పేరు ఇదే.వారి సోదరి వెంకట కృష్ణ కుమారి.&nbsp; కృష్ణ ప్రసాద్ గారి అక్కకు పిల్లలు లేరు....కృష్ణప్రసాద్ గారి పెద్ద కొడుకు పుట్టినప్పుడు ఆవిడ తన&nbsp; పేరు పెట్టమని కోరారట ..ఆవిడ కోరిక మీద ఆ పిల్లవాని పేరు...వెంకట కృష్ణ కుమార్( మా మావగారు)అని పెట్టారు.&nbsp;మళ్ళీ వెంకట కృష్ణ కుమార్ గారి పెద్ద కొడుకు వెంకట కృష్ణ ప్రసాద్(మా వారు) . మిగిలిన&nbsp;నలుగురు&nbsp;&nbsp;పిల్లలకి ఆయనకి తోచిన పేర్లు పెట్టుకున్నారు... ఈ నలుగురు కొడుకుల్లో తలోకరికి ఇద్దరు మగ పిల్లలు జన్మించారు...మా పెద్ద బాబుకి మావయ్య గారి&nbsp;పేరు కలిపి శిరీష్&nbsp;అని పేరు &nbsp;పెట్టేశాం.&nbsp;రెండవ వాడికి&nbsp;మ్యాచ్ అయ్యేట్లు&nbsp;వెంకట కృష్ణతో మొదలెట్టి&nbsp;గణేష్ అనీ పెట్టాము.&nbsp;మిగిలిన తమ్ముళ్ళకి పిల్లలు పుట్టినప్పుడు ఇద్దరికీ పెట్టాము కదా&nbsp;చాలు వేరే పేర్లు ఏవైనా పెడదాము అన్నారు మా వారు...నాన్న పేరు పెట్టాల్సిందే అని&nbsp;&nbsp;ప్రతి ఒక్క&nbsp;పిల్లవాడికీ&nbsp;&nbsp;మావయ్య&nbsp; గారి పేరు కలుపుకుని వెంకట కృష్ణ తో మొదల్లయ్యి ,, హరీష్, మహేష్ , ...గిరీష్,నరేష్, సురేష్, సతీష్ అని పేర్లు పెట్టారు...ఇంటి పేరు కార్తీక....సో వీళ్ళందరి పేర్లల్లో&nbsp;కామన్ గా ఉన్న&nbsp;కార్తీక&nbsp; వెంకట కృష్ణ&nbsp;&nbsp;అనే&nbsp;పదాలు&nbsp;&nbsp;కే&nbsp;&nbsp;వీ కే&nbsp;గా మారి పేర్ల ముందర&nbsp;నిలిచి పోయాయి&nbsp;. కే&nbsp;&nbsp;వీ కే&nbsp; శిరీష్, కే&nbsp;&nbsp;వీ కే హరీష్...అని పిలుచుకుంటారు స్కూల్ లో . అందరి పేర్లలోనూ మావయ్య గారి పేరున్నందుకు అందరికీ హ్యాప్పీ.&nbsp;మేము&nbsp;&nbsp; కెనడాకి వచ్చేంత వరకు అంతా &nbsp;ఒకే మరి ఇక్కడ&nbsp;కొచ్చాక&nbsp;అందరికీ మొదటి పేరు చివరి పేరు&nbsp;ఇంపార్టెంట్&nbsp;.బయట&nbsp;మనం ఇష్టమొచ్చిన పేరు&nbsp;చెప్పుకోవచ్చు పిలుచుకోవడానికి( మన మెకంజీ, జంబో,లకీ లాగా)&nbsp;&nbsp;కానీ అన్నిగవర్నమెంటు డాకుమెంట్ల మీద అఫీషియల్ పేర్లు ఉంటాయి. సో,&nbsp; ఎటు తిప్పినా ఇక్కడ ముగ్గురి మొదటి పేరు వెంకట కృష్ణ మరియు ఇంటి పేరు కార్తీక...</span><br /><br /><span style="font-family: inherit; font-size: small;"></span><br /><span style="font-family: inherit; font-size: small;">ఇంత వరకు ఒక మోస్తరుగా ఒకే...తొందరలో మా వారి తమ్ముల్లిద్దరు ఇక్కడికి రాబోతున్నారు...మా వారి తో కలిపి&nbsp;ఏడు&nbsp;&nbsp;గురు వెంకట కృష్ణలు. ఇప్పటికే ఫోన్లోస్తే ఏ వెంకట్ కావాలి&nbsp; ఆరో గ్రేడ్ వెంకటా. ఎనిమిదో&nbsp; గ్రేడ్ వెంకటా, వాళ్ళ నాన్న వెంకటా అని అడగాల్సి వస్తోంది....ఇంకెంత గందరగోళం అవుతుందో ఊహించడానికే కష్టంగా ఉంది . మీరు నవ్వుతారేమో...'నో వయిఫ్, నో స్టమక్, సన్ను&nbsp;నేము&nbsp;&nbsp;సోమలింగం ' అని...కానీ మా ఎనిమిది &nbsp;మంది పిల్లల కి పుట్టబోయే పెద్ద కొడుకులందరి పేరు వంశ పారంపర్యంగా ; వెంకటకృష్ణ ప్రసాద్&nbsp;. మాతో పాటు మీకు గందర గోళం గా అనిపిస్తోందా?&nbsp; అందుకే&nbsp;&nbsp;&nbsp;నెక్స్ట్ జెనరేషన్ కి పేర్లు మార్చాలని మేము అనుకుంటూ ఉంటాము..మా వారు అత్తయ్య గారికి ప్రత్యక్షం గాను, పరోక్షం గాను&nbsp; ఈ విషయం తెలియ చేయడానికి ప్రయత్నం చేస్తూ ఉంటారు. కొన్ని సంవత్సరాల తరవాత మాట అనుకోండీ. మరి మా రాబోయే కోడళ్ళు....వంశ పారంపర్యం ఎలా మారుస్తాం అత్తయ్య అందరిలో మావయ్య గారు&nbsp;ఉండ వద్దూ&nbsp;&nbsp;అంటారేమో...మీరేమంటారు?</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-495258288868594496?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-38406683116718905732010-12-31T17:41:00.000-08:002010-12-31T17:41:27.405-08:00<span style="font-size: large;">బ్లాగ్మిత్రులందరికీ నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు . కెనడా లో(Toronto) 3సంవత్సరాల క్రితం నిర్మించిన అక్షర ధామం ను పోలిన గుడి ఇది.&nbsp; </span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6D_3Ax61I/AAAAAAAAABw/6U9W3VKE9rw/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6D_3Ax61I/AAAAAAAAABw/6U9W3VKE9rw/s320/1.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EBzBNixI/AAAAAAAAAB0/n6v-oJSnxYE/s1600/2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EBzBNixI/AAAAAAAAAB0/n6v-oJSnxYE/s320/2.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EDgHeG2I/AAAAAAAAAB4/JeWhz8WWPGo/s1600/3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EDgHeG2I/AAAAAAAAAB4/JeWhz8WWPGo/s320/3.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EFNAQ-tI/AAAAAAAAAB8/xK2Gas0MiUs/s1600/4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EFNAQ-tI/AAAAAAAAAB8/xK2Gas0MiUs/s320/4.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EHPaVGnI/AAAAAAAAACA/F3wWPW7x6yE/s1600/5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EHPaVGnI/AAAAAAAAACA/F3wWPW7x6yE/s320/5.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EMxi9MAI/AAAAAAAAACE/EHNMawzYgGQ/s1600/6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EMxi9MAI/AAAAAAAAACE/EHNMawzYgGQ/s320/6.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EPTdjvRI/AAAAAAAAACI/VzFDNAG4M8k/s1600/7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EPTdjvRI/AAAAAAAAACI/VzFDNAG4M8k/s320/7.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6ERpuvFeI/AAAAAAAAACM/N2KGgmNiss8/s1600/8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6ERpuvFeI/AAAAAAAAACM/N2KGgmNiss8/s320/8.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6ETfXp2BI/AAAAAAAAACQ/PFYFqhiJr_Q/s1600/9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6ETfXp2BI/AAAAAAAAACQ/PFYFqhiJr_Q/s320/9.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EVaAZwpI/AAAAAAAAACU/TACXp1m_xo4/s1600/10.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EVaAZwpI/AAAAAAAAACU/TACXp1m_xo4/s320/10.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EXE3Qv3I/AAAAAAAAACY/6gUkg402eZA/s1600/11.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EXE3Qv3I/AAAAAAAAACY/6gUkg402eZA/s320/11.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EY61jZhI/AAAAAAAAACc/yzets0Jwh1o/s1600/12.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EY61jZhI/AAAAAAAAACc/yzets0Jwh1o/s320/12.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EbKeJCMI/AAAAAAAAACg/tlqdNrE39Po/s1600/13.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EbKeJCMI/AAAAAAAAACg/tlqdNrE39Po/s320/13.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6Ec0mqSPI/AAAAAAAAACk/m8hZtcPEO1w/s1600/14.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6Ec0mqSPI/AAAAAAAAACk/m8hZtcPEO1w/s320/14.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EewmEYSI/AAAAAAAAACo/TVQDrdc6law/s1600/15.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EewmEYSI/AAAAAAAAACo/TVQDrdc6law/s320/15.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EgZiaoVI/AAAAAAAAACs/cmtL0FFQGow/s1600/16.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EgZiaoVI/AAAAAAAAACs/cmtL0FFQGow/s320/16.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EilYFjeI/AAAAAAAAACw/MDi9vHMscSo/s1600/17.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EilYFjeI/AAAAAAAAACw/MDi9vHMscSo/s320/17.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EkZNoszI/AAAAAAAAAC0/VTfHc2GV310/s1600/18.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EkZNoszI/AAAAAAAAAC0/VTfHc2GV310/s320/18.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EmSPlt7I/AAAAAAAAAC4/pXp1dBID47c/s1600/19.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EmSPlt7I/AAAAAAAAAC4/pXp1dBID47c/s320/19.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EnwRyjxI/AAAAAAAAAC8/8b9N8rXWW0s/s1600/20.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EnwRyjxI/AAAAAAAAAC8/8b9N8rXWW0s/s320/20.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6ErvDA5eI/AAAAAAAAADA/8M55KNUg3Dk/s1600/21.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6ErvDA5eI/AAAAAAAAADA/8M55KNUg3Dk/s320/21.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EtjR05aI/AAAAAAAAADE/d5h7old-XrM/s1600/22.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6EtjR05aI/AAAAAAAAADE/d5h7old-XrM/s320/22.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6Ev83li0I/AAAAAAAAADI/IleYS_gPYGc/s1600/23.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6Ev83li0I/AAAAAAAAADI/IleYS_gPYGc/s320/23.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6E2uv7ieI/AAAAAAAAADM/mWbO1MPaz6I/s1600/24.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6E2uv7ieI/AAAAAAAAADM/mWbO1MPaz6I/s320/24.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6E47vdHaI/AAAAAAAAADQ/ux4VVL6rgVw/s1600/25.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6E47vdHaI/AAAAAAAAADQ/ux4VVL6rgVw/s320/25.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6E7blGd6I/AAAAAAAAADU/XGog4NaAEWg/s1600/26.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6E7blGd6I/AAAAAAAAADU/XGog4NaAEWg/s320/26.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6E9p9JnvI/AAAAAAAAADY/JBe0A0DiWNE/s1600/27.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6E9p9JnvI/AAAAAAAAADY/JBe0A0DiWNE/s320/27.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FAD0HWZI/AAAAAAAAADc/4aTRlh7XPNU/s1600/28.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FAD0HWZI/AAAAAAAAADc/4aTRlh7XPNU/s320/28.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FDNody9I/AAAAAAAAADg/_gApHo0XL8Q/s1600/29.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FDNody9I/AAAAAAAAADg/_gApHo0XL8Q/s320/29.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FHGvQdHI/AAAAAAAAADk/g9wkIPLh7WU/s1600/30.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FHGvQdHI/AAAAAAAAADk/g9wkIPLh7WU/s320/30.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FKA1xjII/AAAAAAAAADo/3dUX1hUUeBc/s1600/31.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FKA1xjII/AAAAAAAAADo/3dUX1hUUeBc/s320/31.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FM3p6HnI/AAAAAAAAADs/OSCon_fS6-0/s1600/32.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FM3p6HnI/AAAAAAAAADs/OSCon_fS6-0/s320/32.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FRbIHdeI/AAAAAAAAADw/4jpDoojkkn0/s1600/33.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FRbIHdeI/AAAAAAAAADw/4jpDoojkkn0/s320/33.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FT1OTTYI/AAAAAAAAAD0/ZOw_XAvaxjQ/s1600/34.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FT1OTTYI/AAAAAAAAAD0/ZOw_XAvaxjQ/s320/34.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FYwy1DcI/AAAAAAAAAD4/VafvBJ-jUjM/s1600/35.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FYwy1DcI/AAAAAAAAAD4/VafvBJ-jUjM/s320/35.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FbuK3MxI/AAAAAAAAAD8/vrOIS_XEMR4/s1600/36.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6FbuK3MxI/AAAAAAAAAD8/vrOIS_XEMR4/s320/36.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6Ff3jnAwI/AAAAAAAAAEA/LITTeIq3yVM/s1600/37.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6Ff3jnAwI/AAAAAAAAAEA/LITTeIq3yVM/s320/37.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6Fi-UlYwI/AAAAAAAAAEE/TUGOsHmzEtA/s1600/38.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_Orq19kh8mj8/TR6Fi-UlYwI/AAAAAAAAAEE/TUGOsHmzEtA/s320/38.jpg" width="320" /></a></div>http://www.scribd.com/doc/46121357<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-3840668311671890573?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-2967207790818882612010-12-27T18:16:00.000-08:002010-12-31T07:35:43.670-08:00చలి గారి రివ్వున వీస్తోంది. ఆటోమేటిక్ మాల్ తలుపులు వచ్చేపోయే వాళ్ళ&nbsp;అలికిడి&nbsp;&nbsp;తగలగానే తెరుచుకుంటున్నాయి. అలా తలుపులు తెరుచుకున్నప్పుడల్లా చలికి ప్రాణాలు కొడగడుతున్నాయి.&nbsp;&nbsp;ఇదొక పాత మాల్. హీటింగ్ సిస్టం సరిగా పని చేయదు."ఈ మాల్ లో చలికి గడ్డ కట్టేస్తున్నాను&nbsp;బాబోయ్ "అని చెప్పాను బాసాసురిడితో.&nbsp;చిన్న హీటర్ ఇస్తాడేమో అని నాకు 'చిన్ని చిన్ని ఆశ&nbsp;'.'ఇంకొక&nbsp;లేయర్&nbsp;క్లోత్స్&nbsp;వేసుకో అంటాడు'.&nbsp;ఇప్పటికే&nbsp;పెద్ద సయిజు&nbsp;గంగిరెద్దులా&nbsp;వేసుకుంటున్నాను. నాకు అర గజం ముందు&nbsp; గజం వెనక నా దుప్పట్లు రాజసంగా నడుస్తుంటాయి. ఇంకా 'అమ్మగారికి దండం బెట్టు, అయ్యగారికి దండం బెట్టు' సీన్ వదిలేసి&nbsp;&nbsp; 'నీ&nbsp;&nbsp;ఆశ, అడియాసా ...లలల ...లలల ...లంబాడోళ్ళ రామదాసా' అని అర్థం అయిపోయి అడగటం మానేసాను. 'నీకు ఎలా డ్రెస్ చేసుకోవాలో అర్థం అయిపొయింది, అందుకే చలి అని కంప్లయింట్ చెయ్యట్లేదు నువ్వు, వెరీ గుడ్ 'అని నవ్వుతు అంటుంటాడు.&nbsp; ఒక వెర్రి నవ్వు విసురుతుంటాను, సమాధానంగా .<br /><br />చయినీస్ షాప్ ఉండటంతో ఈ మాల్ రద్దీగా ఉంటుంది.&nbsp; ఈ చయినా మార్కెట్ లో దొరకని వస్తువంటూ ఉండదు.ఇదే మాల్ లో ఒక శ్రీ లంక వాళ్ళ బట్టల కొట్టు, డ్రయివర్ లయిసేన్స్ ఇస్స్యు ఆఫీసు, ఇంకా కొత్తగా వచ్చిన వాళ్లకి సహాయం చేసే కమ్మ్యునిటి సెంటరు , రెండు రెస్టారెంట్లు , రెండు బార్బర్ షాపులు, ఒక డాలర్ &nbsp;స్టోరు ఉన్నాయి....అందువలన మాల్ చిన్నదయినా ఎప్పుడు బిజీగా ఉంటుంది. అందుకే మా బాస్ ఇక్కడ&nbsp;ఈ టయిములో కొంత స్థలం అద్దెకి తీసుకుని క్యుబికాల్ నిర్మించి ఆఫీస్ సెటప్ చేస్తారు. <br /><br />ఇది టాక్స్ సమయం. ప్రతి ఒక్కరు ఇన్ కం టాక్స్ రిటర్న్స్ సబ్మిట్ చెయ్యాలి. ప్రయివేటు సంస్థలు ఈ మూడు నెలలు ఇలా రద్దీగా ఉన్న స్థలాల్లో టెంపరరీ ఆఫీసులు పెట్టి జనాల దగ్గర ఫీజు వసూలు చేసి టాక్స్ రిటర్న్స్ సబ్మిట్ చేసి పెడతారు.&nbsp;<br /><br />ఇది సీసనల్ వర్కు. ఇప్పటి వరకు నెల రోజులు గా హెడ్ ఆఫీసులోనే పని.<br />బాస్ దగ్గర పనిచేసే&nbsp;పదిహేను&nbsp;&nbsp;మందీ&nbsp;&nbsp;పర్మనెంటు ఎంప్లాయీస్ సంవత్సరం పొడుగునా హెడ్ ఆఫీసులో పని చేసినా ఈ టయిములో మాత్రం బాస్ సెట్ అప్ చేసే పదిహేను టెంపరరీ ఆఫీసుల్లో ఏదో ఒక చోట పని చెయ్యాలి. టాక్స్ సీసన్ స్టార్ట్ అయ్యే రెండు నెలల ముందు ఒక కోర్స్ పెట్టి, టెంపొరరీగా చాలామందిని మూడు నెలల కోసం అపాయింటు చేసుకుంటారు.&nbsp;&nbsp;&nbsp;మొదటి సంవత్సరం హెడ్ ఆఫీస్లోనే పని .&nbsp; కానీ పర్మనెంటు ఎంప్లాయీ ఒకతను సడెన్ గా మానేయ్యడంతో పని బాగా అలవాటయిందని&nbsp;&nbsp;ఒక్క వారం&nbsp;క్రితం&nbsp;నన్ను&nbsp;&nbsp;మొదటి సారి ఇక్కడికి పంపారు. <br /><br />కొత్త రూటు.&nbsp; మూడు బస్సులు మారి ఎనమిది కల్లా రావడం కష్టంగానే ఉంది.&nbsp; రాత్రి&nbsp;&nbsp;తేలిక పాటి మంచు జల్లులతో మొదలయి మంచు&nbsp; వాన&nbsp; పెద్దదయింది. అన్నిచోట్లా&nbsp;మోకాళ్ళ లోతు&nbsp;&nbsp;మంచు. సయిడు వాక్స్ మాత్రం వీలయిననంత త్వరగా క్లియర్&nbsp; చెయ్యడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. పొడి మంచులో నడవడం కొంచెం ఫర్వాలేదు. మంచు గట్టిపడిపోయిగ్లాస్ లా తయారయినప్పుడు మాత్రం చాలా జారుతూ ఉంటుంది. అంత చలిలో నెమ్మదిగా నడవాల్సి వస్తుంది, గడ్డ కట్టేస్తూ&nbsp;.&nbsp; ఇంకా కెనడా వచ్చి&nbsp; మూడు నెలలు అయింది అంతే. ఇదే మొదటి జాబ్. ఇంకా చలికి అలవాటు పడలేదు. ఉదయం ఎనమిది నుండి రాత్రి ఎనమిది వరకు పని చెయ్యాలి కానీ ఒకొక్కసారి&nbsp;తొమ్మిది &nbsp;గంటల&nbsp;వరకు &nbsp;పని చెయ్యాలి. 'అధికస్య అధికం ఫలం' అని ఎన్ని గంటలయినా పని చెయ్యడానికి రెడీ, కానీ చలి, &nbsp;చలి చలి.....క్లయింట్లు వస్తు ఉంటె&nbsp; సమయం గడిచిపోతుంది చలీ పులీ తెలియకుండా. ఎవరు లేకపోతె మాత్రం 'నా తరమా భవ సాగర మీదను నలిన దళేక్షణ రామా' అనుకుంటూనే చలి సాగరాన్ని రాత్రి తొమ్మిది గంటల వరకు ఈదేయ్యాలి.<br /><br />టాక్స్ చెయ్యడం,టాక్స్ తగ్గడానికి కొన్ని సలహాలివ్వడం, బిల్ చెయ్యడం, ఫోను&nbsp;కాల్స్&nbsp;అటెండ్ చెయ్యడం&nbsp;,&nbsp;సాయంత్రం డెబిట్/క్రెడిట్ కార్డ్లను క్లోసు&nbsp;&nbsp;చెయ్యడం, బ్యాంకులో క్యాష్ డిపాసిట్ చెయ్యడం ,&nbsp;అకౌంట్ రికన్సయిల్ చెయ్యడం, కాష్ సరిచూడడం, లాస్ట్ అండ్ ఫైనల్ హెడ్ ఆఫీసుకి రిపోర్ట్ పంపడం ఇదీ పూర్తి దినచర్య...<br /><br />మొదట&nbsp;&nbsp;భయపడ్డాను కానీ&nbsp;ఇక్కడి&nbsp;వాళ్ళు&nbsp;&nbsp;చాలా సరదాగా ఉంటారు. ఇంటిదగ్గర ఎవరూ వినేవారు లేకపోవడం వల్లనేమొ చాల మంది బాగా కబుర్లు చెపుతారు.ఆ కబుర్లలో కనీసం ఒక్కసారయినా "నేను నేటి మహిళను"&nbsp; పయిన డిస్కషన్ ఉంటుంది. ఇక్కడ బొట్టు పెట్టుకునే వారిని ఎవరినయినా శ్రీ లంకన్లని అనేసుకుంటారు , బొట్టుపెట్టుకుని కనిపించేది ఎక్కువగా వాళ్ళే మరి . "కాదు బాబూ , భారత వర్షే, భారత ఖండే, మేరోర్ దక్షిణ దిగ్భాగే, గంగా గోదావరి మధ్య ప్రదేసే, శ్రీ శైలస్య&nbsp;&nbsp;ఈశాన్య&nbsp;&nbsp;దిగ్భాగే, నేను నా ఆంద్ర&nbsp;ప్రదేశం వెరసి పవిత్ర భారత దేశం...."అని చెప్పుకునే లోపు ,&nbsp;&nbsp;పనిలో&nbsp;పనిగా &nbsp;'సింధూరం-దాని ప్రశస్తి " మీద కూడా ఒక క్లాసు వేసేసుకునే అవసరం&nbsp; వస్తుంది లేకపోతె, నేనే తెప్పించుకుంటాను....<br />ఇక్కడ&nbsp; అందరికీ ప్రతి పే&nbsp;చెక్&nbsp;లోంచీ&nbsp;నిర్నీతమయిన మొత్తంలో టాక్స్ కట్&nbsp;చేసి&nbsp;ఎంప్లాయర్ గవర్నమెంటుకి కట్టేస్తాడు.&nbsp;&nbsp;సంవత్సరం చివర లెక్కలు కట్టి, ఎక్కువ కట్ చేస్తే తిరిగి ఇయ్యడం, తక్కువ కట్ చేస్తే కట్టించుకోవడం జరుగుతుంది. రిఫండ్ వచ్చిన వాళ్ళు చాలా హ్యాప్పీగా వెళతారు. తిరిగి డబ్బు కట్టాల్సిన వాళ్ళను కూడా నవ్వుతు పంపించడం బానే అలవాటయ్యింది. రిఫండ్ రాలేదుగా ఫీజు కట్టక్కర లేదా అని&nbsp;జోక్&nbsp;చేస్తారు. &nbsp;సారీ సార్ నా సొంత కంపెనీ అయ్యుంటే మీకు ఫీజు చార్జీ చేసేదాన్ని కాదు అంటాన్నేను.&nbsp;&nbsp; చాలా మంది వర్క్ అయిపోయాక సాయంత్రం వస్తారు టాక్స్ రిటర్న్స్ చెయ్యడానికి.&nbsp;భోజనాలు అవీ కానిచ్చి&nbsp;&nbsp;చివరి నిముషంలో వచ్చేవాళ్ళు చాలా ఎక్కువ. మళ్ళీ రండి అంటే, బిసినేస్స్ పోయినట్టే. అందుకని టయిము అయిపోయే సమయానికి వచ్చినా టాక్స్ చెయ్యాలి. అలాంటప్పుడు రిపోర్టులకి&nbsp;&nbsp;చాలా హడావిడి అయిపోతుంది.&nbsp;పైగా&nbsp; తొమ్మిది గంటలకి మాల్ క్లోస్ .&nbsp; <br /><br /><br />ఒక బిజీ&nbsp;&nbsp;సాయంత్రం చివరి నిముషంలో వచ్చారు మిస్టర్ స్కేమ్బారిస్. డాకుమెంట్స్ అన్నీ నా చేతికిస్తూ, మీరు చేస్తూ ఉండండి ,&nbsp;పక్క షాప్లో చిన్న&nbsp;పని ఉంది&nbsp;, పది నిముషాల్లో&nbsp; వచ్చేస్తాను అన్నారు. నా టెన్షన్ నాది. ప్రతి అరగంటకి ఒక బస్ ఉంది... ఒకటి మిస్ అవుతే ఇంటికి వెళ్ళాల్సిన&nbsp; మూడు బస్లూ మిస్ అవుతాయి...కానీ ఏమీ చెయ్యలేం. అలాగే సార్, పదిహేను నిమిషాల్లో ఇక్కడుంటే చాలు, మరీ లేట్ అవకుండా అన్నాన్నేను. ఓ శూర్ , త్యాంక్ యు అంటూ వెళ్ళాడు ఆయన. పేపర్లన్నీ పొందిగ్గా అరేంజ్ చేసి ఉన్నాయి. అదృష్టం కొద్దీ ఇతను పాత క్లాయింటే. పేరు కొట్టగానే డీటెయిల్స్ అన్నీ వచ్చాయి...బతికానురా దేవుడా....చాలా టయిము కలిసొచ్చిందని అనుకుంటూ కంప్లీట్ చేసే సమయానికి స్కేమ్బారిస్ గారు వచ్చేసారు. అయిపోయిందండీ, మీరు లేట్ అవుతారేమో అని భయపడ్డాను అన్నాను...నో నో మీకు లేట్ అవ్వనివ్వనుగా అని ఎదురు ఖుర్చీలో కూచున్నారు రిసల్ట్స్ కోసం చూస్తున్నట్టు. మీరు లకీ అండీ&nbsp;2,112 డాలర్స్ రిఫండ్ వచ్చ్సింది అన్నాన్నేను ప్రింట్స్ తీసుకోడానికి ప్రింటర్ వయిపు తిరిగి. ఈ లోపు ఆయనకీ ఫోన్ వచ్చింది . <br /><br />మా అబ్బాయికి ఎంత రిఫండ్ వచ్చిందండీ, ఫస్ట్ టయిం కదా చాలా ఎక్సయిటింగ్ గా ఉన్నాడు, వాడే ఫోను అన్నారాయన...నేను గబా గబా పేపర్లన్నీ చెక్ చేసాను. అన్నీ ఆయన డాకుమెంట్సే. &nbsp;కంప్యూటర్లో డీటైల్స్ చూసాను.పిల్లవాడికి మొన్ననే పద్దెనమిది యేండ్లు నిండాయని చూపిస్తోంది డేట్ ఒఫ్ బర్త్ కాలం.. సారీ అండీ మీ అబ్బాయి డాకుమెంట్లు మరిచిపోయినట్లున్నారు మీరు అన్నీ మీవే ఉన్నాయి అన్నాను. లేదండీ ఇక్కడే ఉందీ అంటూ ఒక కాగితం బయటికి లాగారాయన. పేరు ఊరు&nbsp;అన్నీ ఆయనవే.&nbsp;అదే అన్నాన్నేను. ఆయన నవ్వుతు,వాడిదీ నాదీ ఒకటే పేరండీ..సోషల్ ఇన్సురెన్స్ నంబరు చూడండీ అన్నారు..అవును అప్పుడు చూసాను నంబరు....సారీ సార్ నేను ఇప్పటి వరకు తండ్రీ కొడుకులను ఒకే పేరుతొ చూడలేదు అంటూనే అబ్బాయి రిటర్న్స్ చెయ్యడం మొదలెట్టాను. బస్సు 'ఏడుకొండల వాడా వెంకట రమణా' అయ్యింది కాబట్టి ఇంక లేట్ గా వెళ్ళడానికి &nbsp;మెంటల్ గా ప్రిపేర్ అయ్యి, మాల్ మూసే లోపు అయితే చాలు అని గబా గబా చేస్తున్నాను...స్కేమ్బారిస్ గారన్నారు.. మీరు ఇక్కడికి కొత్తనుకుంటాను...ఇక్కడ ఇలా పేర్లుండటం కామన్...ఇంకా వింత ఏంటంటే మా నాన్నది కుడా ఇదే పేరు... అయితే&nbsp;నా &nbsp;పేరు చివర జునియర్ అని ఆడ్&nbsp;చేసారు.&nbsp;&nbsp;నాకు అలా&nbsp; ఇష్టం లేదు&nbsp; తరవాత తీసేసాను అన్నారు.<br /><br />దేవుడా...., ప్రపంచంలో పేర్లే లేనట్టు తాత తండ్ర కొడుకు అందరికీ ఒకే పేరట బావుంది కత అనుకుంటూ తొందరగా కంప్లీట్ చేసాను. మీరు ఇక్కడ సంతకాలు పెట్టండీ, అబ్బాయిని సంతకాలు పెట్టడానికి రేపు తీసుకొస్తారా అన్నాన్నేను రిఫండ్ వివరాలు చెబుతూ..."తప్పకుండా, మీకు చాలా థ్యాంక్స్ , మీకు లేట్ అయినట్లుంది..నేను డ్రాప్ చెయ్యనా సెంటర్ వరకు "అన్నారు. ఈ లోపు..."హహహ్హ తెలుండ!" యముండ టైపులో వినిపించింది..నాలో నాకు.&nbsp; తెలుండు మేల్కొని "అయ్యా మేము తెలుగు బాబూ, అంత తొందరగా ముక్కు మొఖం తెలియని వాడి దగ్గర హెల్పు తీసుకోవడమే..మేమెక్కడ ,మా ఆత్మాభిమానమెక్కడ!ఎల్లేల్లెహే -అనేసాడు&nbsp;నేను గబుక్కున&nbsp;వాణ్ని&nbsp;దాచేసి&nbsp;...థ్యాంక్స్ సార్, నాకు క్లోసింగ్ వర్క్ ఉంది ఇంకా, మీరు వెళ్ళండి... గుడ్ నయిట్ అన్నాను...గుడ్ నయిట్ సి యు అగెయిన్ అని ఆయన వెళ్ళిపోయారు... నేను క్లోసింగ్ కంప్లీట్ చేసి మాల్ మూసే లోపు బయట పడ్డాను. తరవాత రెండు మూడు కేసులు వచ్చాయి ఇలాంటివి...(అబ్బ, పెద్ద డాక్టరు లా పోసు కొట్టాను కాదు ఈ డయిలాగ్ కొట్టి) ..ఇది నాకొక పెద్ద లెసన్.అప్పటి నుండీ 'పేరులోనేముందీ' అనుకుంటూ పేర్లని పక్కన పడేసి ,పేపర్లని సోషల్ ఇన్సురెన్స్ నంబరు తో కొలవడం మొదలు పెట్టాను. <br /><br />తరవాత వారం కాష్ డిపాసిట్ చెయ్యడానికి&nbsp;బ్యాంకుకి&nbsp;&nbsp;వెళ్లాను. మెటర్నిటీ సెలవలో ఉన్న రిసెప్షనిస్టు జో-ఆన్ కనిపించింది, పిల్లాడితో సహా. వాడికి మూడో రోజు .. వావ్ ఎలా ఉన్నావ్, ఐ మిస్ యు....అని కవుగిలించుకుని అరిచినంత పని చేసింది...ఈ అరుపులు కవుగిలింతలు నాకు కొత్త...మొహమాటం గా "ఐ యాం గుడ్...బేబీ&nbsp;చాల బాగున్నాడు ఏం&nbsp;పేరు పెట్టారు? "అన్నాను బేబీ&nbsp;&nbsp;చేతుల్ని&nbsp;నెమ్మదిగా స్పృశిస్తూ&nbsp;(ముట్టుకోవచ్చ&nbsp;లేదా అని అనుమానం..మా&nbsp;అమ్మ అయితే&nbsp;పడేసి&nbsp;తన్నేది&nbsp;అలా&nbsp;&nbsp;చేతులు కడుక్కోకుండా ఎవరయినా పిల్లల్ని ముట్టుకుంటే&nbsp;)&nbsp;. పేరు జకారియా అంది...అవునా మీ హస్బెండ్ పేరు అదే కదూ అన్నాను...అవును ఆయన పేరే పెట్టుకున్నాడు అంది...నేను నవ్వుతు "కానీ జునియర్ అని చివరన కలిపారు కదూ" అన్నాను అస్సలు ఆశ్చర్య పోకుండా( స్కేమ్బారిస్ దెబ్బతో...బోల్డు లోక జ్ఞానం వచ్చేసింది మరి)..."జాక్&nbsp;వర్క్&nbsp;కి వెళ్ళాడు&nbsp;&nbsp;.....బాబుని మీ అందరకీ చూపిద్దామని&nbsp;ఆఫీసుకి&nbsp; తీసుకెళ్ళాను, ఓకే&nbsp;మరి కొంచెం షాపింగ్&nbsp;చెయ్యాలి "&nbsp;అని చెప్పి వెళ్ళిపోయింది. శాపింగా? ఇంత చలిలో!&nbsp;&nbsp;&nbsp;ఇక్కడ విచిత్రంగా ఏదో కొంపలు మునిగి పోయినట్లు మూడో రోజే ఇలా పిల్లాడ్ని తీసుకుని బయట తిరుగుతుంటారు..మా ఊర్లో అయితేనా, మూడు నెలలు బయటికి రాము అనుకుంటూ క్యాష్ డిపాసిట్ చేసి బయలుదేరాను.<br /><br />&nbsp;నేను డిపాసిట్ చేసిన క్యాష్ తీసుకుని&nbsp;పల్లీలు,&nbsp;సమోసా&nbsp;షాపింగ్ &nbsp;చెయ్యండి మీరు...షాపింగ్ అయ్యాక దయచేసి మీ సీట్ నంబరు లోనే కూర్చోండి...ఎదుర్ సీట్ల మీద కాళ్ళు పెట్ట రాదు..గోడలపై ఉమ్మరాదు. మీ నగలు వస్తువులకి&nbsp;&nbsp;మీదే&nbsp;&nbsp;బాద్యత ...సిగరెట్ తాగుట ఆరోగ్యానికి హాని కరం...ఇల్లాలి చదువు ఇంటికి వెలుగు....&nbsp;గోల్డ్ స్పాట్ ది జింగ్ థింగ్ .....గోల్డ్ స్పాట్. .....<br /><br />అర్థం కాలేదా......ఇంటర్వెల్ అండీ బాబూ.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-296720779081888261?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-26175612408093046042010-12-23T09:34:00.000-08:002010-12-31T07:37:26.397-08:00<p$1><p$1><p$1><p$1><p$1><span style="color: purple;"><span style="font-family: inherit;">మా మార్లీన్ మొన్న ఒకటే నొచ్చుకుంటూ కనిపించింది. ఏంటా అని ఆరా తీస్తే హాలొవీన్&nbsp;&nbsp;డే నాడు&nbsp;కొన్న&nbsp;&nbsp;చాకొలేట్లన్నీ అలాగే ఉండిపొయ్యాయిట...చాల బాధ పడిపోయింది.'నీకు తెలుసా మా చిన్నప్పుడయితే హాలొవీన్ ఎప్పుడొస్తుందా అని ఎదురు చూసేవాళ్ళం, బోల్డు&nbsp;కొనేసాను&nbsp;చాలామంది&nbsp;పిల్లలోస్తారని&nbsp;, ఇద్దరంటే ఇద్దరు&nbsp;వచ్చారంతే 'అని చెప్పింది...నాకు యేదొ ఓదారుద్దామనిపించి..'"పొనీలే మార్లీన్, మన చిన్నప్పుడంటే మన పేరెంట్స్ యెక్కువ కొనిచ్చేవారు కాదు కాబట్టి మనకి ఏందొరుకుతాయా అని చూసేవాళ్ళం, ఇప్పుడు పిల్లలకి ఆ అవసరం ఏముందీ అన్నీ పేరెంట్స్ కొనిచ్చేస్తారుగా అడగ్గానే "అన్నాను..ఆ ఎక్సప్లనేషన్ కి ఆవిడ అద్దిరిపోయి( ఇక్కడందరూ ఇలా ఎక్స్ప్రెషన్స్ ఇస్తారు నిజ్జమా కాదా నాకు అర్థం కాదు...అర్థం చేసుకునే ప్రయత్నం అవసరమంటారా?) ..."అవును నిజమే, నాకు పిల్లలు లేరుగా అందుకే ఇలాంటి&nbsp; థాట్స్ రాలేదు&nbsp;" అని కళ్ళు తుడుచుకుంది....వెంటనే తేరుకుని, "అవును ఎన్నెలా,&nbsp; మీ ఊరిలో కూడా హాలొవీన్ జరుపుకుంటారా?&nbsp;పిల్లలకి ఫ్రీ ఫుడ్ పంచుతారా " అని అడిగింది...... </span></span><br /><span style="color: purple;"><br /><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span><br /><blockquote><span style="color: purple; font-family: inherit;">ఇక్కడ అక్టోబర్ చివరన హాలోవీన్ పండుగ జరుపుకుంటారు. నాకు తెలిసీ దీన్ని మనం ఆల్ సెయింట్స్ డే అనీ, ఆల్ సోల్స్ డే అనీ, మా ఊర్లో అయితే ముద్దుగా "బొందల పండుగ"నీ పిలుచుకుంటాము. విశేషమేంటంటె సాయంత్రం పిల్లలందరూ&nbsp;అందంగా&nbsp;&nbsp;సీతాకోక చిలుకల్లగా, దేవ దూతల్లగ, ఇంకా మంచి మంచి మెరిసిపోయే దుస్తులు వేసుకుని అందరిళ్ళకీ వెళతారు. అందరూ దీపాలు వెలిగించి(ఎలట్రిక్ వే లెండి),పిల్లల కోసం ఎదురు చూస్తుంటారు. ఈ టయిముకల్లా కంపెనీలు చిన్న చిన్న చాకొలేట్ ప్యాకెట్లూ, చిప్స్ ప్యాకెట్లు అవీ ప్రత్యేకంగా తయారుచేస్తారు. పిల్లలు ప్రతి ఇంటికీ వెళ్ళి 'ట్రిక్ ఆర్ ట్రీట్' అని అడుగుతారు. ఇంటి వాళ్ళు 'ట్రిక్కులోద్దు బాబోయ్&nbsp;ట్రీట్లు ఇవిగో '&nbsp;అని&nbsp;&nbsp;కొని ఉంచిన చాకొలేట్లో, చిప్సో, ఇంకా యేవయిన తినుబండారాలో వాళ్ళ బాగ్ లొ వేస్తారు...ఇలా పిల్లలు ఇంటింటికీ వెళ్ళి చాలా&nbsp;&nbsp;రోజులకి సరిపడా తినుబండారాలు పోగేసుకుంటారు... కల్లెక్ట్ చేసే వరకూ ఓకే... తరువాత మాత్రం, పళ్ళు పుచ్చిపోతాయనీ, అందరూ మంచివస్తువులు ఇస్తారో లేదొ అనీ అందరు తల్లులకీ కొంచెం సందేహాలు...దాంతొ...ఆ దండుకొచ్చిన పదార్థాలన్నీ మరునాడు ఆఫీసులకి తీసుకొచ్చి పడేస్తుంటారు....మరి నాకేంగుర్తొచ్చాయంటే&nbsp;...</span></blockquote><span style="color: purple;"><br /><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><blockquote><span style="color: purple;"><span style="font-family: inherit;">మాదొక చల్లని ఊరు. నాలుగు వందల సంవత్సరాల పూర్వం ఎప్పుడో&nbsp;&nbsp;ఒక&nbsp;ముని&nbsp;&nbsp;తపస్సు చేస్తే వెంకటేశ్వర స్వామి వెలసిన ఊరు. చిన్న తిరుపతి లేక్కన్నట్టు. మా వెంకన్నకి డిసెంబరులొ బ్రహ్మోత్సవాలు జాతర....అబ్బో సందడే సందడి.ఆ పది రోజులు అస్సలు ఇంట్లో ఉండేది లేదు. యెవరు జాతరకి వచ్చినా, తెలిసున్నచిన్న పిల్లలు&nbsp; కనిపిస్తే గాజులొ, మరమరాలో, చిన్న బొమ్మలో కొనియ్యడం ఆనవాయితీ. ఇంక మనకి పండగే మరి...ప్రతి ఒక్కరూ ఊరిలో తెలిసున్న వారే..అందునా మనమంటే కుంచెం ఎక్కువ ఇష్టం ఎందుకో.... చెల్లీ నేనూ ఇద్దరం ఆ పది రోజులూ నిద్ర పొవడానికి తప్ప ఇంటికెళితేనా! </span></span></blockquote><span style="color: purple;"><br /><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span><br /><span style="color: purple;"><span style="font-family: inherit;">మద్యాహ్నానికల్లా&nbsp;&nbsp; గుర్రాలు, చిన్న రంగుల రాట్నం ,పెద్ద తోట్టెల (పెద్ద రంగుల రాట్నం) దగ్గర పడిగాపులు&nbsp;. చిన్న రంగుల రాట్నం (మెర్రీ గో రవుండ్ ) నాట్ ఎట్ ఆల్&nbsp;&nbsp;ఇంటెరెస్టింగ్, ఎందుకంటేచాలాసార్లు&nbsp;ఖాళీగా&nbsp;&nbsp;ఉండెది.మనం&nbsp;ఎప్పుడు&nbsp;&nbsp;కావాలంటే&nbsp;అప్పుడు&nbsp;&nbsp;గబుక్కున ఎక్కచ్చు...ఇంకా అమ్మ ప్రతి రోజూ చిన్న రంగుల రాట్నం కి డబ్బులు ఇచ్చేది...అస్సలు సంగతంతా పెద్ద ఉయ్యలలో ఉంది.."అది చాలా ఖరీదు.. మీరు చిన్న పిల్లలు....చక్క రొస్తదీ, ఎక్కద్దు &nbsp;"అని అందరూ చెప్పేసే వారు...మరి&nbsp;&nbsp;ఒద్దు అన్న వాటిమీదే కదండీ మక్కువంతా ....నాలుగు ఉయ్యాలల్లో .మూడు ఉయ్యాలలు నిండే వరకే మా&nbsp;వెయిటింగు&nbsp;&nbsp;అంతా..&nbsp;.ఆ మూడో ఉయ్యాల నిండే వరకు ఎక్కడైనా ఆడుకోవచ్చు...ఒక్కొక్క ఉయ్యాల నిండుతుంతే&nbsp;&nbsp;దాన్ని పయికి పంపించి ఖాళీ&nbsp; ఉయ్యాల కింద ఉంచి జనాల కోసం ఎదురు చూస్తూ&nbsp; ఉండేవాడు దాని ఓనర్...మూడు ఉయ్యాలలు నిండే వరకు అందరికీ ఎక్కడ లేని ఓర్పు...ఆ తర్వాతా పయిన ఉన్నవాళ్ళు ఇగ కానీ భై పోవాల అంటు ఉండేవారు..కానీ నాలుగు ఉయ్యాలలు నిండకపోతే బ్యాలన్స్ అవదని అనుకుంట ,అప్పటికి రీజన్లు లాజిక్లూ తెలియవు...ఓన్లీ గోల్ ఈస్ ..మూడు ఉయ్యాలలు నిండే టైముకి అక్కడున్డాలి ...నాలుగో ఉయ్యాలలో ఇంక బతిమాలి మరీ ఫ్రీగా ఎక్కించుకుంటాడు... అప్పుడప్పుడు మనం "నాకు భయ్యం నేను రాను "అనాలన్నమాట.. అతను...రాండ్రి&nbsp;&nbsp;తల్లీ మా అమ్మలు&nbsp;&nbsp;గదూ,జోర్గ తిప్పనులే అని సముదాయించి మరీ అందరినీ యెక్కిస్తాడు..మనసులో మస్త్ సంతోషం.. బయటికి మాత్రం భయ్యం...రోజూ ఇదే సీను.....&nbsp; యీ జాతర సంగతి అటుంచితే.. </span></span><br /><span style="color: purple;"><br /><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;">పిల్లల్లేని ప్రతపరెడ్డి మాస్టారు ప్రతి సోమవారం పిల్లలందరికీ పిప్పరమెంట్లు పంచేవారు...సొ మండే సాయంత్రం అక్కడ హాజరు.... రామిరెడ్డి తాతకి చాలా పొలాలు అవీ ఉన్నాయి... వాళ్ళకి చిక్కుళ్ళు బాగా పండేవి....ప్రతి శుక్రవారం పెద్ద గుండిగతో గుడాలు (గుగ్గిళ్ళూ) ఉడికించి పిల్లలందరికీ పంచేవారు....ఫ్రయిడే&nbsp; సాయంత్రం నుంచీ అక్కడే మకాం... మరి లలితత్త నాకు రెండు చేతులూ పట్టమని, పట్టినన్ని గుడాలు పెట్టేది..అప్పుడప్పుడు గవును పట్టమని ఒడి నిండా పోసేది .అక్కడే అందరం గోడ పక్కన కూచుని మట్టి చేతులు అవీ ఇవీ ఆలోచించకుండా బొజ్జ నిండా తినేవాళ్ళం .</span><br /><span style="color: purple;"><br /><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;">శనివారం మా వెంకన్నకి భోగం...అక్కడ దద్యోజనం లేదా పులిహోర ప్రసాదం...ఇక్కడ ప్రసాదం గురించి రెండు ముక్కలు చెప్పుకోవాలి...మా పెద్ద పూజారి గారు....రాఘవాచారి మామ...యీయన చాలా ఫేమస్, యెందుకంటారా...గుప్పెడు పులిహార ఇచ్చి పంచమంటే, ప్రపంచం మొత్తం&nbsp;&nbsp;పంచి ఇంకా చిటికెడు మిగులుస్తాడని ప్రతి ఒక్కరూ చెప్పుకునేవారు... సొ,&nbsp;షాట్&nbsp;&nbsp;కట్ గా యెప్పుడయిన యెవరింట్లోనయిన తక్కువ ఖర్చుతో యెక్కువ మందికి భోజనాలవీ పెట్టాలంటె, మా రాఘవాచారి మామని అధ్యక్షుడుగా ఉంచిటే సరి.ఆయన ప్రసాదం పెట్టే తీరు గుర్తొస్తే చాల నవ్వొస్తుంది.. ఒకొక్క మెతుకు అందరి చేతిలో విదుపుతున్నత్తు పెట్టేవారు..విసుగు కూడా చాల ఎక్కువ...ఇంకా ప్రసాదం తీసుకోగానే ఇంటికొచ్చేస్తామా ఏంటి?. మా లల్లీ, విజ్జీ, గవురీలతో గుడి చుట్టూ ఉన్న దేవిడీ ల పయికి మెట్ల మీంచి వెళ్ళి కిందకి వాలిన చింత చెట్ల కున్న కాయలు కోసుకోవాలి...అక్కడ గస్తీ తిరిగే మల్లన్న తాతకి కనపడకుండా మెట్లు దిగి రావాలి...మెట్లు అస్సలే బహు పురాతనమయినవి...మధ్యలో ఉండగా&nbsp;&nbsp;తాత అరిచాడంటే, మన గుండె ఆగిపోవడమో, జారి పడడమో తధ్యం...</span><br /><span style="color: purple;"><br /><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span><br /><span style="color: purple;"><span style="font-family: inherit;">మరి హోలీ వచ్చిందంటే, నాకు గుర్తుండీ యెవ్వరూ ఫ్రీగా రంగు జల్లేవారు కాదు...రంగు జల్లి మెడలో మిఠాయిల దండ వేసేవారు... సో, ఎంత మంది రంగు జల్లితే, మనకి అంత మంచిదన్నమాట.రాఖీ పండక్కి అన్నయ్యలే కాకుండా అన్నయ్యల ఫ్రెండ్స్ అందరూ ఇంటికొచ్చి రాఖీలు కట్టించుకుని స్వీట్శ్, డబ్బులు ఇచ్చి వెళ్ళేవారు ..అబ్బే, ఇందులో మన స్వార్థం యేమీ లేదండీ, వాళ్ళకి చేతికి ఎన్ని రాఖీలుంటే అంత 'ఇజ్జత్' అన్నమాట. మరి అన్నలు కదా! కట్టమంటే కట్టేస్తాం అంతే. </span></span><br /><span style="color: purple;"><br /><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;">అంతేనా, ఇస్కూల్లో పెద్ద పెట్టెల్లో నెలకొక సారి వేఫర్లు వచ్చేవి.(అప్పటికి వాటి పేరు తెలియదు) &nbsp; అందరికీ పంచేవారు మధ్యాహ్నానికాల్లా. </span><br /><span style="color: purple;"><br /><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span><br /><p$1><span style="color: purple; font-family: inherit;">ఇంక శ్రీరామ నవమి..ప్రతిరోజూ పొద్దున్న పూజలు-ప్రసాదాలు, చలువ పందిళ్ళు ..అక్కడ పగలంతా నాలుగ్గుంజలాటలు(నాలుగు స్నంభాలాటలు)..దాగుడు మూతలు.సాయంత్రం అవ్వంగానే ఏదొ ఒక ప్రోగ్రాం..ప్రోగ్రాం సంగతి అటుంచితే..ప్రసాదం ఇంపార్టెంట్ ఇక్కడ...ఇంక పదవ రోజు కళ్యాణం. మరీ చిన్నప్పుడు అందరికీ బొట్లు పెట్టడాలూ,కొంచెం పెద్దయ్యాక కొబ్బరి కోరడానికి సహాయం..వీటి&nbsp;&nbsp;వెనుక కమ్మని,వడపప్పు తీయని&nbsp; పానకం, గుడి&nbsp; వెనక&nbsp; అందరికీ భోజనాలు. </span><br /><span style="color: purple;"><br /><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span><br /><span style="color: purple;"><span style="font-family: inherit;">నాకు చాలా ఇష్టంగా గుర్తు తెచ్చుకునే చిరు&nbsp;తిళ్ళు&nbsp;&nbsp;రెండు....ఒకటి బర్ఫీ...మీ పాల బర్ఫీ కాదండోయ్. పెద్ద ఐసు ముక్క బండి మీద పెట్టుకుని దాన్ని చిద్రిక పట్టి , పుల్లకి పెట్టి ఎర్ర రంగు చల్లి ఇచ్చేవాడు....రంగు గబా గబా పీల్చేసి 'అన్నా&nbsp;&nbsp;కొంచెం రంగేయ్యవా'&nbsp;&nbsp;అంటే మళ్ళీ వేసేవాడు...మన పుల్లకున్న ఐసు అయిపోయేవరకు 'అన్న కొంచెం రంగేయ్యవా '&nbsp;అన్టూ&nbsp;&nbsp;ఆ బండితో ఎంత దూరమయినా&nbsp;&nbsp;ప్రయాణించటం తరవాత పరిగెత్తుకొంటూ ఇంటికి రావడం..చాల థ్రిల్లింగ్...రెండవది బొంబాయి&nbsp;మిటాయి&nbsp;..చెక్కర పాకం&nbsp;లో పింక్&nbsp;కలర్&nbsp;వేసి, ఆ&nbsp;ముదురు&nbsp;&nbsp;పాకాన్ని ఒక&nbsp;కర్రకి&nbsp;చుట్టి&nbsp;భుజం మీద పెట్టుకునీ&nbsp;వచ్చేవాడు...దానితో&nbsp;ఉంగరం, గడియారం/ గాజు&nbsp;&nbsp;చేసి చేతికి పెట్టేవాడు. &nbsp;అవి చూసుకుని,&nbsp;మురుసుకున్నంత సేపు మురుసుకుని తరవాత&nbsp; చటక్కుని&nbsp;తినేయ్యడమే తియ్యగా. ఎన్టీ&nbsp;,మా సీతయ్యలా&nbsp;&nbsp;మొహం&nbsp;వెగటుగా పెట్టి&nbsp;చూస్తున్నారా , అబ్బా&nbsp;ఈగలు వాలవా, &nbsp;మూత పెట్టడు కదా&nbsp;దుమ్ము&nbsp;పడదా&nbsp;-<p$1>యాక్తూ అంటున్నారా&nbsp; ? హూ&nbsp;కేర్స్...దాంట్లో&nbsp;మజా&nbsp;మీకేం తెలుసండీ&nbsp;తింటే కదా&nbsp;తెసుస్తుంది...</span></span><br /><span style="color: purple;"><br /><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;">మరి అన్నిటికంటే నాకు ఇష్టమైన జ్ఞాపకాలు రెండు..ఒకటి..మా గొల్లోళ్ళ రామచందరన్నకి పెళ్ళయ్యింది...కొంచెం ఘోషా టయిపులో కొన్నాళ్ళ వరకు వదినమ్మ బయటికి వచ్చేది కాదు..అన్నదమ్ములవి పది కుటుంబాలు కలిసి&nbsp;ఒకే లోగిల్లో&nbsp;ఉండేవి&nbsp;అందుకని కొత్త కోడళ్ళు&nbsp;కొన్నాళ్ళు బయటికి రారు.&nbsp;&nbsp; రాంచందర్ అన్నకి వదిన మీద చాల చాల జాలి వేసేదేమో..లోపల ఒక్క దానికే&nbsp; బోర్ కొడుతుందని...నన్ను పిలిచి..'ఎన్నెల ఒదిన తోని మాట్లాడు పో చెల్లె 'అని పంపించేవాడు...నేను చాల గర్వంగా ఫీల్ అయ్యేదాన్ని... వదిన మారెడ్పల్లి అనే పెద్ద&nbsp;సిటీ&nbsp;&nbsp;నించి వచ్చిందని అందరూ చెప్పుకునేవారు...చేతికి దండ&nbsp;కడియాలు&nbsp;&nbsp;, చెవులకి మకర కుందనాలు&nbsp;&nbsp;కాళ్ళకి&nbsp;&nbsp;మెరిసి&nbsp;&nbsp;పోతున్న పట్ట గొలుసులు పెట్టుకున్న ఆమె అంటే నాకు హీరోఇన్ లెక్క....మరి వదిన కి నేను పెద్ద కాలక్షేపం బఠానీ...సాయంత్రం వరకూ కూచోపెట్టుకునిపాటలు&nbsp;పాడించుకునీ,&nbsp;పద్యాలు చదివించుకునీ...అందరి గురించీ అమాయకంగా నేను చెప్పేవన్నీ ఇంటరెస్ట్గా విని పెట్టడమే కాక, నాకు తినడానికి వాళ్ళ పుట్టింటినుంచి తెచ్చిన మురుకులు, గర్జలూ..ఓడప్పలూ పెట్టేది... వదిన దగ్గర నించి నేను బయటికి వచ్చాక అందరికీ నన్ను చూసి అడ్మిరేషన్..నేను "హేమా మాలిని " దగ్గరుండి వచ్చినట్టు ..అదే కదా మనకు కావలసిన ఫీలింగ్... </span><br /><span style="color: purple;"><br /><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;">రెండవది&nbsp;&nbsp; ... మా గోపాల్ సేట్ దుక్నం ...సాయంత్రం అవ్వంగానే లైట్ వేసి పిల్లలందరికీ పిలిచి బెల్లం ముక్కలు పెడతాడు... అమ్మకి తెలుస్తే కోప్పడుతుంది అలా &nbsp;తీసుకున్నందుకు... ఆక్చువల్ గా రామ్రెడ్డి తాత ఇంట్లొ గుడాలు కూడా అమ్మకి నచ్చవు వాళ్ళు ఆవులకి దిస్టి తీసి వండుతారేమోనని అమ్మకి పెద్ద అనుమానం.... అందుకని శుక్రవారం సాయంత్రాలు మమ్మల్ని బయటికి&nbsp;వెల్లనిచ్చేది&nbsp;&nbsp; కాదు..కానీ ఆ టయిముకి ఎలాగోలా జారుకోవడం పెద్ద విద్య యేమీ కాదు&nbsp;... బయటికి వెళ్ళినా గుడాలు మాత్రం తీసుకోమని ఒట్టేసి మరీ చెప్పేస్తాముగా....మరి చీకటి పడే సమయానికి మనకి గోపాల్ సేట్ దుక్నం దగ్గర ఏదో ఒక పని ఉంటుంది అర్జెంట్గా... అంతగా లేకపొతే మధ్యాహ్నమనగా అమ్మగానీ&nbsp;పక్కింటి&nbsp;ఆదిలక్ష్మి అత్తమ్మ&nbsp;గానీ&nbsp;&nbsp;ఉప్పు , చాక్పత్తీ , కాప్పొడి యేం తెమ్మన్నా &nbsp;అప్పడి దాకా చేసి ఆ సమయానికి వెళ్ళచ్చు....అవేమీ లేకపోతే కనీసం పంచాయతీ ఆఫీసు&nbsp;వాళ్ళు&nbsp;&nbsp;పొలం పనులు ,వార్తలు వేస్తారు కదా, మాస్టారు&nbsp;గారు&nbsp;విని రమ్మన్నారు&nbsp;&nbsp;అని చెప్పి వెళ్ళడమే.&nbsp;&nbsp;అమ్మకి తెలుసేమొ,మేము ఎందుకు వెళతామో!పాపం తెలిసినా తెలియనట్టుండేది..</span><br /><span style="color: purple;"><br /><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;">ఇంకా వెంకన్న గుడి పక్కనే ఉన్న పాండురంగడి గుడిలో పూజలు, జగన్నాధస్వామి గుడిలో&nbsp;&nbsp;మొలకల రధం పండుగ..దసరా పండక్కి జమ్మి పంచుకోవడం , పలారం బండ్లు...గనేశ్ చవితి ..డుప్కీ పున్నమికి గుండంలో స్నానాలు, ప్రసాదాలు , శివరాత్రి మర్నాడు శివుడి గుళ్ళో భోజనాలు,బతకమ్మ పండుగ , అక్కడ&nbsp;పంచుకునే&nbsp;&nbsp;సద్దులు ..ఇలా ఒక్క హాలోవీన్ ఏంటండీ...నాకు ప్రతి రోజూ పండగే....ఇలాంటి హాలోవీన్లు,&nbsp;జ్ఞాపకాలు&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;మీకూ ఉన్నాయా ?...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-2617561240809304604?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-17811952769586208082010-12-19T11:36:00.000-08:002011-01-02T16:26:52.197-08:00<span style="color: purple; font-family: inherit;"></span><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit;"></span></div><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit;"></span></div><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit;"></span></div><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit;"><span style="color: purple;">'ఏం తిన్నావమ్మా, పిల్ల ఇలా వెన్న లాగ పుట్టిందీ' అని నర్సులు అనగానే&nbsp; మా వెర్రి తల్లి బోల్డు సంబర పడిపొయ్యి మా నాన్నతో నరుసమ్మలందరికీ ఘనంగా ఈనాము&nbsp;&nbsp;లిప్పించింది. పాపం ఆ పొగడ్త ఈనాముల కోసమే అని కానీ, పుట్టిన ప్రతి బుజ్జాయి గురించీ నరుసమ్మలు అదే&nbsp; డయిలాగ్ కొడతారని కానీ కనిపెట్టలేక పొయ్యింది. నేను చెపుదామని నోరు తెరిచేలోగా 'నా తల్లి ఏడవకు' అని దగ్గరికి తీసేసుకుంది.&nbsp; స్వతాహా తల్లి ప్రేమ వల్లనో, నరుసమ్మల మాట బలమో, మా అమ్మ కళ్ళకి నేను వెన్న రంగులో ఆనేసాను. </span><span style="color: purple;">ఇంకేముందీ ఎన్నెలని పేరు&nbsp;కుడా&nbsp;అప్పటికప్పుడు&nbsp;పెట్టేసి&nbsp;నామకరణం&nbsp;తాలూకు&nbsp;ఖర్చుల్ని&nbsp;బ్యాన్కీలో&nbsp;</span><span style="color: purple;">&nbsp;పడేసింది.&nbsp;అమ్మకు తొందరెక్కువని చుట్టాలందరూ ఆడి పోసుకుంటారు. </span></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;">దానికి తోడు&nbsp; మా&nbsp;&nbsp;శాంతక్కకి&nbsp;'అశాంతి'&nbsp;ఎక్కువ.....ప్రకాశన్నయ్య &nbsp;&nbsp;ఎప్పుడు 'డల్' గా ఉంటాడు... 'ధరణి అక్కకి 'అసహనం'...విద్యాధర్ అన్నయ్యకి పదుఎనిమిది ఏళ్ళకే ఐ.ఏ.ఎఫ్. ఐ .ఏ. ఎస్&nbsp; అక్షరాలన్నీ పేరు పక్కకొచ్చి చేరాయి.మీకు మా అమ్మకు మల్లేనే కుంచెం తొందరెక్కువ అనుకుంటా. నేను చెప్పకుండానే ఈ డిగ్రీ ఏంటని కనిపెట్టేద్దామనే ...అబ్బ అంత ఈసీ కాదండీ....ఇంటర్ అప్పియర్డ్ బట్ ఫెయిల్డ్&nbsp;&nbsp; ఇన్&nbsp;ఆల్&nbsp;సబ్జెక్ట్స్&nbsp;.....అదీ సంగతి....&nbsp; ఇంకా&nbsp;శ్యామలక్క 'బంగారం&nbsp;'లాగ పచ్చగా&nbsp;ఉంటుంది..నేనే గనక&nbsp;పెద్దక్క&nbsp;ప్లేస్ లో&nbsp;ఉంది ఉంటె,&nbsp; ఈ పాటికి అమ్మకి బోల్డు సలహాలిచ్చేదాన్ని,చిట్టి తమ్ముళ్ళు చిట్టి చెల్లెళ్ళ పేర్ల గురించి.. కానీ చెప్పా&nbsp;కదా&nbsp;దానికి&nbsp;అశాంతి అని... అది పెట్టే&nbsp; గోలకి&nbsp;మనశ్శాంతి&nbsp;&nbsp;ఉండదని చెపుతూనే&nbsp;&nbsp;అమ్మ కొంచమైనా ఆగకుండా మిగిలిన వాళ్ళందరికీ తనకి తోచిన పేర్లన్నీ పెట్టేసింది....తోచినవంటే తోచినవి అని కాదనుకోండీ, అమ్మమ్మనీ, నానమ్మనీ, అత్తనీ, బాబాయ్ నీ , రెండు వయిపుల&nbsp; తాతయ్యలనీ సాటిస్ఫై చేసేసిందన్నమాట ఆ పేర్లన్నిటితో....చివరాఖరుగా తనకి చాల ఇష్టమయిన పేరు అట్టే ఉంచుకుని ఇలా వెన్న లాగ కనిపించిన నాకు పెట్టేసి, యెంతో మురిసిపోయింది. ఇలా అమ్మ దిల్ ఖుష్ నగర్ లో సెటిల్ అవుతున్న సమయంలో సడెన్ గా నాకు పెద్ద జ్వరం తగిలి దిల్ షుక్/షొక్/షేక్/శోక్ నగర్ లోకి తోసేసింది అమ్మని....</span><br /><span style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;">రాంగా రాంగా రాజు గారి గుర్రం గాడిదయ్యిందన్నట్టు 'ఎన్నెల-నల్లగా ఉంటుందీ 'అని ట్యాగ్ లైన్ తొ సహ నా పేరు సెటిల్ అయిపోయింది. ఏమే కళా, పయి పిల్లలప్పుడంటే నీకు చిన్నతనం తెలియదనుకో, తరవాతయినా శ్యామలకి దీని పేరు, దీనికి శ్యామల పేరు పెట్టక పోయావా?బంగారం రంగు పిల్లకి శ్యామలనీ దీనికి ఎన్నెలనీ ! ఒక్కళ్ళకయినా తగ్గ పేరు పెట్టలేదు..గుణాలంటే పెద్దయ్యేవరకూ తెలియవు కానీ రంగు పుట్టగానే తెలుస్తుందిగా.....అంటూ చుట్టాలందరూ పువ్వు పుట్టగానే పరిమళిస్తుంది టయిపులొ క్లాసులు పీకేవారు.&nbsp;' పుట్టగానే వెన్న లాగే ఉంది వదినా&nbsp;' అని అమ్మ సంజాయిషీ ఇస్తూ ఉండేది . శ్యామలక్క పేరు గతం గతహా కాబట్టిన్నీ, నా పేరు ఇంకా గతం లోకి వెళ్ళలేదు కాబట్టిన్నీ నాకు ఎలాగయిన అమ్మనొప్పించి 'బొగ్గో' 'కొరివో' అని పేరు పెట్టించేసి నన్ను 'సార్థక నామధేయురాల్ని ' చేయ్యడానికి కృషి చేసిన ఘనత వహిద్దామని ఆరాట పడుతున్న బంధుగణాన్ని తోసి రాజని అమ్మ నా పేరుని అచ్చంగా నాకే వదిలెయ్యడం కాకుండా...నన్ను 'సార్ధక నామధేయురాలను చేయు పనికి తాను కంకణం కట్టుకుంది... </span><br /><span style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span></p$1></div><span style="color: purple;"><p$1><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><div style="text-align: left;"><p$1><span style="color: purple; font-family: inherit;">పసుపు, చందనం , పాలూ పళ్ళూ మాత్రమే కాకుండా ఇసుక ఇటుకా కచికా గరికా యేవి దొరికితే వాటితొ..నన్ను తోమెయ్యడం మొదలు పెట్టింది.....అమ్మ బాధ అమ్మది..అబ్బ పేరుకి తగ్గట్టు ఎన్నెల్లా ఎంత తెల్లగా ఉందో అనిపించెయ్యాలని అమ్మ తాపత్రయం....అలా తోమి తోమి అలసి నన్ను మా అశాంతక్క చేతిలో పెట్టేసేది....మా అక్కేమో నా చుట్టూ పవుడరు మేఘాల్ని సృస్టించేసి కొంచెం పవుడర్ని ముక్కుల్లోకీ నోట్లోకీ కూడా పోసేసి నన్ను ఉక్కిరి బిక్కిరి చేసి తన శాంతి కపోతాన్ని ఎగురవేసేది...</span><br /><span style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span></p$1></div><span style="color: purple;"><p$1><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><div style="text-align: left;"><p$1><span style="color: purple; font-family: inherit;">పక్కింటిలో కొలువయి ఉన్న గురువు గారి సలహా మేరకు నాన్న తెచ్చిన విభూదిని క్రమం తప్పకుండా ఎవరో ఒకరు వంద గ్రాములు కొబ్బరి నూనెలో కలిపి పయి పూతగానున్నూ, వంద గ్రాములు పాలల్లో కలిపి లొపలికిన్నీ డోసు ప్రకారము పగలు పది మార్లున్నూ, రాత్రి (నా దురదృస్టం బాగుండీ గుర్తుంటే )రెండు మార్లున్ను వేసెడివారు. అమ్మ దిల్ మళ్ళీ 'ఖుష్ నగర్ వయిపు దారి తీసింది. </span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span></p$1></div><span style="color: purple;"><p$1><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><div style="text-align: left;"><p$1><span style="color: purple; font-family: inherit;">యీ లోపు కలర్ మ్యాచ్ అయ్యిందని ఒక మాటు బాల కృష్ణుడి వేషం, ఒక మాటు చిన్ని కృష్ణుడి వేషం వేసేసి ఫుటోలు తీయించేసి 'అచ్చం కృష్ణుడిలా ఉంది కదూ' అని అమ్మ మురిసి పోయింది కూడా. స్కూలుకి వెళ్ళడం మొదలు పెట్టాక డాన్సుల్లొ రాక్షసుల వేషాలకీ,చిన్న చిన్న నాటకాల్లో కాకి , కోకిల వంటి వేషాలకీ బయట నుంచి సహజ నటుల్ని అద్దెకి తెప్పిచ్చే కష్టం , నష్టం మాస్టార్లకి తప్పించే భాగ్యం నాకు దక్కింది. </span><br /><span style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span></p$1></div><span style="color: purple;"><p$1><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><div style="text-align: left;"><p$1><span style="color: purple; font-family: inherit;">అలా అలా చిన్న చిన్న వేషాల్లోంచి "నీళా" సూక్తం లో నీలా దేవి వేషంలో 'నీల మోహన రారా, నిన్ను పిలిచే నెమలి నెరజణా అన్నంత ఎదిగి పొయానా..పదహారేళ్ళ వయసులో గాడిదయినా అందంగా ఉంటుందని ఒక ఆంగ్ల కొటేషన్ చదివేసిన కాంఫిడెన్సుతో అలరారుతూ అలరారుతూ ఉన్న తరుణంలో ,నా పుట్టిన రోజున అమ్మ పట్టు పరికిణీ ఓణీ కొంది....అది వేసుకుని మా ఊరి నించి వచ్చిన పిన్ని దగ్గరికెళ్ళి 'పిన్నీ నేను అందంగా ఉన్నానా?' అని అడిగాను.&nbsp; పోనీ పుట్టిన రోజు పాపాయి కదా అని వదిలెయ్యొచ్చుగా..కొంచెం మొహమాటం తక్కువయిన పిన్ని (అమ్మ అంటుండేది పిన్నికి మొహమాటం తక్కువని-దాని మీనింగు ఇదా?), 'అంత అందగత్తెవూ కాదు, అనాకారివీ కాదు... సంసార పక్షం , అంత రంగు కూడా కాదు కదా ! మహేష్ బాబు త్రిషని కామెంటినట్టు కామెంటేసింది....&nbsp; అది విన్న బాబాయ్ గతుక్కుమని 'అమ్మలూ నీకు యీ డ్రస్సు అద్దిరిందిరా" అని నన్ను కంఫ్యూసు చేసి&nbsp; కొండెక్కించేసాడు....ఆ నాడు బాబాయే గనక అడ్డు పడక పొయ్యుంటే యీ లోకం ఎన్నెల్లో&nbsp; అమావాస్యను కాకుండా ఒక పవుర్ణమిని చూసి ఉండెది. </span><br /><span style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;"></span></p$1></div><span style="color: purple;"><p$1><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><div style="text-align: left;"><p$1><span style="color: purple; font-family: inherit;">తెలిసీ తెలియని తనంలో అమ్మ ప్రొత్సాహంతో ఇసకల్లొ ఆడుకుంటున్నప్పుడు అక్కడక్కడ ఫ్రీ గా దొరికే<br />బంక మట్టిని ఒక చెంచాడు నీళ్ళల్లో నానబెట్టి..మొహానికి పులుముకుని..పసి పిల్లలని, బోసి నవ్వుల పెద్దల్నీ కూడా భయపెట్టేసిన రోజులు కొన్నయితే అదే మట్టిని ముల్తానీ మిట్టీ అనిన్నీ, దాంట్లో పన్నీరనిన్నీ, పాకమనిన్నీ, మసి పూసి మారేడు కాయ చేసి&nbsp; సగం జీతానికి చిల్లు పెట్టి నాన్నని భయ పెట్టే బ్యూటీ పార్లర్ రోజులు కొన్నీ.</span><br /><span style="color: purple;"><br /><span style="font-family: inherit;">పాలు పెరుగు వాటి నుండి వచ్చు వాసన అంటే భయంకరమయిన అసహ్య మున్న నాకు... తెల్లనివి తింటే తెల్లగా అవుతావని బ్లాకు మెయిలు చేసి నాతో&nbsp; కళ్ళు, ముక్కు , చెవులు, చివరికి నోరు కూడ మూయించి&nbsp; అవన్నిటినీ తినిపించిన ధరణి అక్క మీద ప్రతీకారం యెలాగయిన యీ జన్మలోనే తీర్చుకుంటా..అందుకే ప్రతి రోజూ తప్పనిసరిగా గుడికి వెళ్ళి దానికి నాలాంటి నలుగురు&nbsp; బ్లాక్ బ్యూటీలనిమ్మని సవినయంగా దేవుణ్ణీ కోరుకోవడం నా దిన చర్యలో భాగంగా ఉండేది. </span></span><br /><span style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><span style="font-family: inherit;"><span style="color: purple;">అనగా అనగా డ్రమ్ముల్లొ పాండ్స్ స్నోలూ, డ్రీంఫ్లవర్ పవుడర్లు, ఫెయిర్ అండ్ లవ్లీలు...బ్లీచింగులు, ఫేస్ మాస్కులు పాపం నాన్న ఆస్తిని 'ముల్లు పొయ్యి కత్తొచ్చె డాం డాం డాం' చేసేసాయ్.... అమ్మ మాత్రం కట్నం కోసం దాచిన డబ్బుల్ని ఇన్వెస్ట్ చేస్తే కట్నం అక్కరలేదనే అల్లుడు వచ్చేస్తాడనే ఫైనాన్షియల్ అనాలిసిస్ చేసేసి...నెట్ ప్రెసెంట్ వాల్యూ పోసిటివ్ అని లెక్కలేసీ , ఎలాంటి రిస్కీ ఇన్వెస్ట్మెంట్ కయినా సిద్దపడిపోయేది...</span><span style="color: purple;">అమ్మ ప్రార్థనలు విన్న దేవుడు...అమ్మ మంచి ఫయినాన్షియల్ అనలిస్టని సర్టిఫై చేసేసి అమ్మని గెలిపించేసాడు...</span></span><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><span style="font-family: inherit;"><span style="color: purple;">అయితే అత్తగారు మాత్రం 'ఒరే అబ్బయీ, కోడలు నలుపయితే కులం నలుపవుతుందిరా ,&nbsp; అది ఇంకొంచెం తెల్లబడే మార్గం చూడమని చెపుతూనే .. ఆవిడ శాయశక్తులా కచోరాలు, ఛాయ పసుపు, తేనె, గంధం పొడి, అశ్విని వారి సున్ని పిండి, శెనగ పిండీ పెద్ద పెద్ద డబ్బాలలో నింపి ఉంచడమే కాక...అప్పుడప్పుడె మార్కెట్లొకొస్తున్న 'త్రీ సులసీ' సారీ....'అప్పు తచ్చయ్యింది... శ్రీ తులసి అను లేపనమును.. రీజనల్ సేల్సు మానేజరు గారితో మాట్లాడి మూడు సంవత్సరముల వరకు ఆ కంపెనీ తయ్యారు చేయు ప్రొడక్షను అంతయూ యెవరికీ అమ్మరాదనిన్నీ, ఆ ప్రొడక్షను మొత్తమూ సరాసరి మా ఇంటికి రావలెననియున్నూ, కాంట్రాక్టుపయి సంతకము పెట్టించుకొనిరి. అదియును గాక టీవీలో ఫెయిర్ అండ్ లవ్లీ అడ్వర్టయిసుమెంటు వచ్చినప్పుడల్లా ' వీళ్ళ మొహం మండిరి....నా కోడలు ఇరవయి సంవత్సరాలు వాడింది... కూసింత మార్పు లేదు... కంపనీ మూసుకుని అవతలకి పొండి.....ఏదో నేను పూనుకో బట్టి సరిపోయింది గానీ, లేక పోతే యీ వెర్రి మొహం మిమ్మల్ని నమ్ముకుని కాలం గడిపేసేది...అంటూ నానా&nbsp; విధములయిన శాపనార్ధములు పెట్టేస్తూ ఉండేవారు. </span></span><br /><br /><span style="font-family: inherit;"><span style="color: purple;">ఆవిడ చేసిన మూడు సంవత్సరముల కాంట్రాక్టు పుణ్యమాని , నేను నలుపు అనబడు బ్రాండు నుండి.. చామన ఛాయ యను ప్రమోషను పొందితినని అత్తయ్య ప్రగాఢ విస్వాసము...అంతియును గాక...నలుపో తెలుపో నలుగురు బిడ్డలు, ముదురో ముతకో మూడు గుడ్డలు ..అని చెపుతూ...మా వారితో వందల కొలది గుడ్డలునూ, నాతో ఇద్దరు బిడ్డలనూ రెస్పెక్టివ్ లీ కొనిపించి , కనిపించేసారు. ఆ గుడ్డల రంగుల నాణ్యత వాటి బ్రాండు పయినా, ఈ బిడ్డల రంగు నాణ్యత నేను వాడిన త్రీ సులసి పయినా ఆధార&nbsp; పడి ఉందని ఆవిడ డిసయిడు అయిపొయ్యారు కాబట్టి&nbsp; మనం కాదనలేము.</span></span><br /><br /><span style="font-family: inherit;"><span style="color: purple;">&nbsp;అత్తయ్య&nbsp;ఫిలాసఫీ&nbsp;అలా&nbsp;సాగుతుండగా&nbsp;మాకు&nbsp;అనుకోకుండా&nbsp;</span><span style="color: purple;">&nbsp;కెనడా&nbsp;రావడానికి&nbsp;పర్మనెంటు&nbsp;రెసిడెన్సు కార్డు వచ్చింది.</span></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;">ఇది మంచు ప్రదేశము కాబట్టి మంచి రంగు వచ్చేస్తుందనీ, మంచు దేశాల్లో ఉన్నవాళ్ళంతా యెక్కడ పుట్టి ఇక్కడకొచ్చినా సరే దొర బాబుల్లా తెల్లహా అవుతారనీ , మనవలు దొర బాబుల్లా ఉండడానికోసం వాళ్ళని విడిచి ఉండడానికయినా ఆవిడ సిద్ధమేనని...కన్నీళ్ళతో పంపించారు. </span><br /><span style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;">ఇక్కడకొచ్చాక మొట్టమొదట ఎయిర్పోర్టులో&nbsp; ఒక నల్ల జాతీయుడ్ని చూసి నా నోరు అమాంతం వైడు ఓపెన్.... సమయానికి యశోద సీన్లో లేదు కానీ ఉండుంటే ఉత్తర అమెరికా ఖండే, కెనడా దేశే, టొరంటొ నగరే, ఎయిర్పోర్టు స్థలే,&nbsp; మమ ఎన్నెల నామధేయస్య, 'మవుతు ఓపెనస్య' తో సహా అన్నీ&nbsp; వీక్షించి ఉండేది..ఏంటీ ఇక్కడ నల్లగా నా లాంటి వాళ్ళు కూడా ఉంటారా అని అడిగాను..అబ్బే లేదే నువ్వు ఒక్కదానివీ ఆకాశం లోంచి ఊడి పడ్డావు కదా అందుకని ఎవరు నీలాగా ఉండరు...పద పద అని అన్న మా వారి నడకకి నా రన్నిన్గుతో ఈక్వేషన్ వేసాను. ఇంకా తెరుచుకున్న నా నోరు ఇంతిన్తయి వటుడింతై లాగా చిన్నప్పటి తిరుపతి లడ్డూ పట్టే సయిజుకి చేరుకున్నా ఇంకా నన్ను నల్ల జాతీయులు హాస్చర్య పరుస్తూనే ఉన్నారు. </span><br /><span style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><span style="color: purple; font-family: inherit;">ఇక జీవిత ముసుగులు ,పాపపు కార్డుల కత ....లయిఫ్ అనగా జీవితమని చిన్నప్పుడు ఇంగ్లీషు మాస్టరు చెప్పడం వల్ల తెలియుట చేతనూ... హుడ్ అనగా తలపయి వేసుకొను ముసుగని ఇక్కడ పరిచయ మయిన వారు చెప్పడం వల్లనూ తెలుసుకొనిన దాననయి..... యీ జీవిత ముసుగును ప్రారంభించితిని....(లయివ్ లీ హుడ్ అని టిప్పణి)&nbsp; . అటులనే ఇక్కడకు రాగానే అందరూ సిన్ కార్డ్ వచ్చిందా అని అడిగేవారు....ఇదేమి&nbsp; పాపము రా బాబూ... అని మధన పడ్డాక... సొషల్ ఇన్శ్యురెన్స్ కార్డ్ ను సిన్ అందురని పాపముపశమించుకొంటిమి. ఆ దిక్కుమాలిన కార్డ్ యేదో రాగానే కొండెక్కినంత సంబర పడిపోయి ఉద్యోగముల వేట ఆరంభించితిమి. రాజు గారి చేపల వేట లొ లాగ....యేదొ ఒక చేప దొరికిందని సంబరపడి ఒక రోజు పనికి వెళ్ళేవాళ్ళం .... రెండవ రోజు....'ఇయ్యాల పని లేదు ఉన్నప్పుడు పిలుస్తపో' అనే పెద్ద మేస్తిరి గడపట్లొంచి...ఇంటికి వొయ్యి రెస్టు తీస్కో అని చెప్పేసే వాడు....మన గ్రూపు లొ జనాలేమొ అందరు చదువు బాబులే ..నేను ఇంజనీరు, నేను డాక్టరు ..నేను పీ హెచ్ డీ, నేను ఎం ఫిల్.......ఇలా వెనకింటి (బ్యాక్&nbsp; హోం) కతలు చెప్పుకొని నొచ్చుకోవడమే తప్ప యేంచెయ్యలో ఎవరికీ తెలియదు...మీ చదువులు తీసుకెళ్ళి మీ ఇంటి దగ్గరలొ ఉన్న గోదారిలోనో, గంగలోనో, నర్మద లోనో అంతగా టికెట్ యెందుకు వేస్టు అనుకుంటే అన్ని జలపాతముల కెల్ల గొప్ప జలపాతము నయాగరా జలపాతములోనో కలిపెయ్యండీ....అవేవీ ఇక్కడ నాలిగ్గీసుకోడానిక్కూడా పనికి రావు...మేము ఇస్పెషల్ టంగ్ క్లీనర్లు&nbsp; తయారు చేసినం అని చెప్పేసరికి....నిశ్చేష్ట నయిన నేను ముప్పది అయిదు సంవత్సరములు కాపాడుకున్న నా నలుపంతా విరిగి పోయి... పాలిపోయి పాండు వర్ణము సంతరించుకొంటిని....</span><br /><span style="color: purple;"><br /><span style="font-family: inherit;">ఇంక వెంటనే ఇంటికి ఫోను చేసి... అత్తయ్యా....రంగు పడిందీ..అని చెప్పేసాను...అత్తయ్య బోల్డు సంబరపడిపోయారు...నేను చెప్పాను కదే 'కెనడా అంతే కెనడా అంతే అని.....ఆవిడ ఆనందం ఎక్కువ కాలం నిలవకుండా నా ఫాస్ట్ కలర్ కొద్దిగా ఫేడ్ అయ్యి నాకొచ్చేసింది...<br /><br />ఏతా వాతా తెలుసుకున్నదేమనగా.తెల్లీయులు స్వదేశం వారగుట చేత వారికిన్నీ, నల్లీయులు ఎక్కువ బరువులు మోయగలుగు శ్రమ జీవులగుట వల్ల వీరికిన్నీ ఫ్యాక్టరీ ఉద్యోగములన్నియును ఇవ్వబడును....అటులనే తెల్లీయులు ఇట చదివిన వారు గాన వారినిన్నీ, నల్లీయుల హక్కుల కోసము పోరాటము సలిపి మా పెద్దక్కకు వలే ప్రపంచకంలో అశాంతి సృస్టించుదురేమోనన్న భయంతో వీరినిన్నీ ఆఫీసు ఉద్యోగములన్నియు ను వరించును.. ఇంక మిగిలిందెవ్వరయా అంటే<br /><br /><p$1><p$1><span style="color: purple;">అటునిటు కాని బతుకును</span></span><span style="color: purple;"><br /><span style="font-family: inherit;">పటుదయిన వెర్రినవ్వును, మొగమాటమునన్<br />అటు దిరిగి పోని వాడును ఇటు ఉంటకు జెడిన వాడు</span></span><br /><span style="color: purple;"><span style="font-family: inherit;">బ్రవునుర......సుమతీ...<br /><p$1><span style="color: purple;">&nbsp;</span></p$1></p$1></p$1></p$1></span></span></span><span style="font-family: inherit;">&nbsp;</span></div><span style="color: purple;"><p$1></p$1></p$1></p$1></p$1><span style="font-family: inherit;"></span></span></div><span style="color: purple;"><p$1><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: purple;"><p$1><span style="font-family: inherit;"></span></span><br /><div style="text-align: left;"><p$1><span style="font-family: inherit;"><span style="color: purple;">అని సుమతీ శతకాన్ని మార్చి చదువుకున్నా కూడా లాభం పెద్దగా కనబడలేదు.... ఎందుకంటే...ఇక్కడ ఎవ్వరికీ తెలుగు రాదుగా? </span><span style="color: purple;">ఛఛ, ఎంత తప్పు చేయించేసారు నాతో అమ్మ, అత్తయ్య కలిసి....నా సొంత రంగుని......ఏంటీ? నాదంటే నాదయిన సొంత రంగుని...పవుడరు డబ్బాల కంపేనీకీ,పాత సామన్లాడికీ కిలోల్లెక్కన అమ్మేసీ&nbsp; నాకెంత అపకారం చేసేసారు....ఛ, నాకయినా బుద్దుండక్కర్లే...అక్క దగ్గరి నుంచీఅత్తయ్య వరకూ అందరూ నా కలర్ తోటి ఆడుకుంటుంటే.....నా బుజ్జి కలర్ని ఇన్నాళ్ళుగా వాళ్ళందరి చేతుల్లో పెట్టేసానా? వీల్లేదు గాక వీల్లేదు.....నా పిల్లలకి తిండి పెట్టలంటే నా కలర్ నాక్కావాలంతే .....అందుకే నాకు అపకారం చేసిన వాళ్ళందరితో మాట్లాడ్డం మానేసి..........నా రంగు తెచ్చుకునే ప్రయత్నంలో ఉన్నా....ఏంటీ? రంగు పడుద్దంటారా?</span></p$1></span></div><span style="color: purple;"><p$1></p$1></p$1></p$1><span style="font-family: inherit;"></span></span></div><span style="color: purple;"><p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1><span style="font-family: inherit;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-1781195276958620808?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-56085366381683474532010-12-11T19:53:00.000-08:002011-01-23T06:35:05.996-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><p$1>మా సీతయ్య&nbsp; చిన్నప్పటినుంచీ అంతేట. అందరూ పప్పూ అన్నం తింటే తనకేమో కూర కావాలనేవారట. అప్పటికప్పుడు కూర చెయ్యకపొతే అన్నం తినడం మానేసేవారట. చక్కగా ఇంజనీరింగ్ చదివావు కదా ఇంజనీరు ఉద్యోగం చెయ్యమంటే 'నలుగురికీ నచ్చినదీ నాకసలే నచ్చదురో' అని ఎడ్యుకేషన్ ఫీల్డు ఎంచుకున్నారట. ఇక్కడికొచ్చాక ఎవరిదే ఫీల్డు , బంతి ఎక్కడకెళుతోంది&nbsp; అని తెలియకుండా అందరూ "గోల్" .....అది వేరే విషయం. సకుటుంబంగా సినేమాకి వెళితే చివ్వరి సీను ఎప్పుడూ చూసే అదృష్టం ఉండేది కాదు.. రోడ్డు చాలా రష్ అయిపోతుందని ఇరవై నిముషాలు ముందే మా సీతయ్య లేచి బయటికి వచ్చేస్తారు. మేమందరం వరుసగా ఫాలో అయిపోవాలన్నమాట. యెప్పుడూ సినేమా చూసిన తెల్లారి యెవరినొ ఒకరిని సినేమా చివ్వరికేమయ్యింది అని అడగాల్సిందే. కొన్ని ముగింపులు ఊహించెయ్యొచ్చనుకోండి...కానీ పడమటి సంధ్యా రాగం సినేమా చూసొచ్చాక ఫ్రెండ్స్&nbsp;అందరూ 'చివరికేమవుతుందే' అని ఏడిపించేవారు.<br /><p$1>&nbsp;ఇలాంటి రూల్స్ మరి కొన్ని మచ్చుక్కి.: ......మా లక్ష్మణుడు, భరతుడు, శత్రుఘ్నుడు (సీతయ్య తమ్ముళ్ళు..నాకు పుత్రులు ....అనగా వదినని మాతృ సమానంగా ప్రేమించేవారు అని అర్థము)సినేమా టైముకి యెక్కడున్నా ఇంటికొచ్చెయ్యాలి. ఒక్కటే బండి ఉంటుంది కాబట్టి వాళ్ళని ముందుగా దింపడం జరుగుతుంది. వాళ్ళు టికెట్లు గట్రా తీసుకుని ఉండాలన్నమాట. నెక్స్త్ ట్రిప్పులో నేను, అత్తయ్య ,మా టాంబోయ్ (అందరిలోకి చిన్నిది...అమ్మయి రూపం లొ ఉన్న అబ్బాయి చేష్టల&nbsp; పిల్ల) వెళ్తామన్నమాట. అదృష్టం కొద్దీ ఇప్పటిలా కాకుండా అందరం బండి మీద పట్టేసేవాళ్ళం...ఇప్పుడు ఆశ్చర్యంగా ఉంటుంది....అలా ఎలా? అని..సినేమాలో జోక్స్ వస్తే మనం ఇష్టం వచ్చినట్టు నవ్వకూడదన్నమాట. కొన్ని జోక్స్ మా సీతయ్యకి వెకిలిగా అనిపిస్తాయి . కొన్నిఎవ్వరికీ&nbsp; జోక్స్ అనిపించవు కానీ మా సీతయ్యకి సున్నితంగా చాలా నవ్వు తెప్పించేస్తాయి. మరి మనం ప్రతి జోక్కీ సీతయ్యని చూసి నవ్వాల వద్దా అని డిసైడు చేసుకొవాలన్నమాట. మా టాంబోయ్కేమో అన్నిటికీ నవ్వొచేస్తుంది..నవ్వొచినప్పుడల్లా పక్కనున్నవాళ్ళని గట్టిగా గిల్లెయ్యడమో కొట్టెయ్యడమొ అతి సాధారణంగా తనకున్న చిన్ని సరదా. పక్కనున్నవాళ్ళకి యెముకలు విరిగినా ఒళ్ళు ఎర్రగా కందిపొయినా,&nbsp; ఎవరికి వారే భాద్యులు. తనకి పెళ్ళవ్వగానే మా అన్నయ్యగారికి మరిచిపోకుండా యీ విషయం చెప్పి గొప్ప ఉపకారం చేసినట్టు ఫీల్ అయ్యి, ఎముకలు విరగ్గొట్టుకోవడం, ఒంటి మీద ర్యాష్&nbsp; తెచ్చుకోవడం అను బాధల నుండి పర్మనెంటుగా విముక్తురాలనయ్యానని వేరే చెప్పక్కరలేదనుకుంటా.&nbsp; <br /><p$1><p$1>ఇంక యాత్రలు.... చక్కగా ఆ.సౌమ్య గారు చూడండీ.. వెళ్ళిన ప్రతీ ప్లేసునూ ఎంత సునిశితంగా పరిశీలించారో, మేము అలా కాదన్నమాట.... మాకు మరీ టైటు డెడ్ లైన్లు...తిరుపతికెళ్తే మీరు ఏం చూస్తారండీ, చక్కగా ఆకాశ గంగ, పాపనాశనం, మంగా పురం వగైరా వగైరా.. అవునా... కానీ మా సీతయ్య కి మాత్రం తిరుపతి వెళ్ళేది ఓన్లీ వెంకన్నను చూచుట కొరకే...అటు దర్శనం అవడమేంటి ఇటు తిరుగు రైలు యెక్కడమెంటి.... యీ రెండూ ఏక కాలంలొ జరగాలి...సొ ఎప్పుడైన మీరు బాసరలొ ఏముండును? అనగా నేను..'సరస్వతీ' దేవి అనీ.... అన్నవరంలొ యేముండును ? అనగా 'శ్రీ రమా సహిత సత్యనారాయణ స్వామి ' అనియునూ, కంచిలొ ఏమున్నదన 'కామక్షీ దేవీ అనియునూ ఏకవచన సమాధానములు మాత్రమే చెప్పగలను. <br /><p$1>మా సీతయ్యకి కొంచెం ప్రథమ కోపము...మా లక్ష్మణుడు ప్రతి సంవత్సరము కొత్త డైరీలు తెచ్చి అందరికీ ఇచ్చేవాడు... నాకేది లక్ష్మణా అంటే... 'మా ఆయన ఇవ్వాళ తిట్టారు, చాల బాధగా ఉంది అని ఒక రోజూ, మా వారు ఇవ్వళ తిట్టలేదు... ఏదో వెలితిగా ఉండి అన్నం సహించలేదు అని ఒక రోజు ' అని తప్ప నీకు రాయడానికి యేముంటాయి అనేవాడు.... నాకు కూడా నిజమే అనిపించేది.&nbsp; <br /><p$1>పైన చెప్పిన వాటికి తోడు , మా సీతయ్య యెక్కడికీ రారు. ఎంత సేపూ ఇంట్లొనే. నాకేమో కొంచెం నీరూ, కొంచెం నిప్పూ లాగ అప్పుడప్పుడు యెవరింటికయినా వెళ్ళాలని సరదా. దిక్కుమాలిన చదువు పుణ్యమాని సరదాలన్నీ అటకెక్కాయ్. అయితే సరదాలకి శాపమైన చదువు మా సీతయ్యకి వరమయ్యింది. యెవ్వరైనా "మా ఇంటికి రండీ' అని పిలవడం తరువాయి, నాకు అస్సైన్మెంట్లు ఉన్నయి, నాకు పరీక్షలు ఉన్నయి, నేను చదువుకోవాలి అంటూ 'సోరీ అండీ&nbsp;" అనీ జనాల్ని ఊదరగొట్టేసి మా సీతయ్యని కాపాడుకోవటం నాకు అలవాటయి పోయింది. ఒకరిద్దరు మాత్రం పట్టు వదలని విక్రమార్కుల్లా వచ్చేవరకు వదలరనుకోండి.....బట్ ఇది చాలా రేర్ .చాలా మంది ఫ్రెండ్స్ మేము చెప్తే వస్తారులెండి అంటారు.అలా ఆయన రారు కానీ ఎవరైనా మా ఇంటికి వస్తానంటే మాత్రం మా సీతయ్యకి మహా సరదా.. అతిధి సత్కారాలలో మా సీతయ్యకి యెవరూ సాటి&nbsp; రారు. <br /><p$1>మాకున్న కొద్దిమంది మంచి స్నేహితులు ఫర్వాలేదని సర్దుకు పోతారు. "మీరు మా ఇంటికి వస్తే కాని మీ ఇంటికి రాం రాం ' అనే స్నేహితులు లేనందుకు నేను నిజ్జంగా గర్విస్తుంటాను. ఎవ్వరు పిలిచినా వెళ్ళక పోతే యేంబాగుంటుందని&nbsp; నేను ఎప్పుడూ గొణుగుతూ ఉంటాను. యీ విషయం మా సీతయ్య అస్సలు ఒప్పుకోరు. నిన్ను బాగా పిలిచేవారు యెవరూ లేరని, నువ్వు&nbsp;రాకపోతే&nbsp;ఎవ్వరూ&nbsp;ఫీల్&nbsp;కారనీ&nbsp;&nbsp;అంటూ ఉంటారు. పైగా ఊరికే మాటవరసకి పిలుస్తారు కానీ ,నువ్వు రాకపోతే యెవ్వరికీ పట్టింపు లేదని నన్ను ఉడికిస్తారు.ఇది తప్పని ప్రూవ్ చెయ్యడానికి నాకు పది రోజులు చాలని నా నమ్మకం. యెప్పటికయినా గెలుస్తానని గట్టి నమ్మకంతో నేను పరీక్షకీ పరీక్షకీ వచ్చే పది రొజుల గ్యాప్ లో&nbsp; ముఖ్యులందరికీ 'నేను ఖాళీగా ఉన్నానొచ్...పిలుచుకుంటే పిలుచుకోండి" అని సీతయ్యకి తెలియకుండా అన్యాపదేశంగా ఇ-మెయిల్సు పడేస్తాను. <br /><p$1>నా దురదృష్టం కొద్దీ ఆ పది రోజులూ యెవ్వరూ టచ్ లో ఉండరు. <br /><p$1>నేను కొద్దిగా బాధపడి, పెద్దయెత్తున కృంగి&nbsp; కృశిస్తాను. ఇదే మా సీతయ్యకి పసందయిన కాలం. కొండొక వీకెండ్ సాయంత్రం నా మీద చాలా జాలిపడి ' యెవరిల్లైన కోరుకో, తీసుకెళ్తాను., నీ కోరిక తీర్చడం నా కర్తవ్యం' అని శ్రీ కృష్ణుడి లెవెల్లో ఒక డైలాగ్<br /><p$1>&nbsp;పడేస్తారు. ఆ బలహీన సమయంలో నేను నా ఫొనులొ ఉన్న దోస్తుల నంబరులన్నీ వరుసక్రమంలో నొక్కేసి, 'ఇంట్లో ఉన్నరా'? అని అడుగుతాను( మరీ అలా చూడకండి, మీ ఇంటికి రావొచ్చా అని అడిగితే బాగోదు కదా!)వాళ్ళు గుడికో, పార్టీకో, యెవరింటికో వెళుతున్నమని చెప్తారుకదా?&nbsp; అక్కడి నుండీ మా సీతయ్యకి భలే సరదా టయిమన్న మాట. యేంటో నీ తాపత్రయం అని తాపీగా మొదలు పెట్టి....నిన్ను బాగా పిలిచే వాళ్ళు యెవరూ లేరని జ్ఞానోపదేశం చేసేస్తారన్నమాట. నేను కుంచెం ఫీల్ అయ్యి, 'అబ్బే , నేను మేము వస్తామని చెప్పలేదు, చెప్పి ఉంటే, మా ప్రోగ్రాము క్యాన్సిల్ చేసుకున్నాము వచ్చెయ్యండని ఉండేవారు" అని వకాల్తా పుచ్చేసుకుని బుకాయించేస్తానన్నమాట. అలా అలా ఆ వారం గడవగానే మళ్ళీ నా అస్సైన్మెంట్లు, పరీక్షలు. చదువులు....మళ్ళీ ఇన్విటేషన్లు .... షరా మామూలే. ఇప్పుడింక పరీక్షలు ,చదువులు అయిపొయ్యాయి కాబట్టి...ఎవరు పిలుస్తారా అని భయపడుతూ ఎదురు చూస్తున్నా.. ఇంక చదువు వంకలు లేవు కాబట్టి ఏం చపితే బాగుంటుంది? మా సీతయ్య ఒప్పుకుంటే వెళ్ళడం, లేక పోతే ప్రస్తుతానికి&nbsp; నా దగ్గర&nbsp; ఒకటే డైలాగ్.<br /><p$1>'కుదరదండీ......సీతయ్య ఎవరి మాటా వినడు"</p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></p$1></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-5608536638168347453?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-39033129855546086372010-12-09T18:08:00.000-08:002010-12-18T18:11:09.474-08:00నిజం చెప్పొద్దూ అన్నమాచార్య కీర్తనలన్నీ అస్సలైతే మా వారు రాయాలనుకున్నారట....కానైతే 'ఇంకానేను అనుకోకుండానే ఆల్రెడీ ఇలా అచ్చయిపోయి ఉన్నాయేంటబ్బా' అని చాలా ఫీల్ ఐపొయ్యి ..బాధతో విరక్తి చెంది..పెన్ను ముట్టుకోవడం మానేసారంట... లేకపొయ్యంటే సుభద్రా పరిణయం వ్రాసిన కవయిత్రిగా నాకెంత వైభవమొచ్చేదో మీరూహించండి. ఏమాటకామాటే చెప్పుకొవాలికానండీ, ఆయన అలా అంటున్నప్పుడల్లా 'పోదురూ బడాయీ' అని నేననుకోని రోజు లేదు..కానైతే&nbsp; యీ బ్లొగు వ్రవెశం చేసాక కానీ నాకు ఆ విషయం తెలియలేదు...<br />ఒకానొక రోజు పరీక్షా కాలంలొ (అంటే ఎక్జాముల టైములొ అన్న మాట)బుర్రకాయ వేడెక్కి పొయ్యి చెవుల్లోంచి పొగలు చిమ్ముతున్న వేళ ...అల అల నెమ్మదిగ.....ఉష్......ఇంట్లొ యెవరైన చూస్తే చిన్నా పెద్దా అని లేకుండ క్లాసు పీకుతారు...కంప్యుటర్ లొ ఈనాడు చదువుకుందామని చిన్ని ప్రయత్నం చేసానా....దీనికి కూడా నేనంటే చులకన...అస్సలు మాట వినలెదు.....పొనీలే అని గూగులమ్మనడిగా....కుంచుం సహాయం&nbsp;చెయ్యమని......ఇంకెముందీ....శబ్బాసురా శంకరా అంటూ వేణు గారి బ్లాగ్ లోకి తీసుకెళ్ళిపొయ్యి <br />లోకమంతా తిప్పేసి ఇందు గారిని , జ్యొతి గారిని, శివ రంజని గారిని, శిశిర గారిని, నాగార్జున గారిని పరిచయం చేసేసింది....&nbsp; ఇంక చాలు గూగులమ్మా యీ విషయం తెలిస్తే ఇంట్లో వాళ్ళు ఒప్పుకోరు అని యెంత గొడవ చేసినా వినలేదంతే. పైగా ఇంత హాప్పీగ తోడుండి తిప్పేవాళ్ళూ నీకెవరన్నా ఉన్నారా అని మరీ గదమాయించింది. నేను కూడా అవును నిజమే అనేసుకుని ఇంక బయటికి రాకుండా అక్కడే ఉండిపొయ్యాను...అంతలొ.....తలుపు కిర్రునా చప్పుడైనది...గుండె ఝల్లునా కొట్టుకున్నదీ..మెల్లి మెల్లిగా నే కళ్ళుతెరిచి ఆ వచ్చినదెవరొ చూసాను.......<br />యెవలాలూ అని మీకు నాకుమల్లేనే డౌటు వచ్చిందా? అయితే మీరు ఇంకా మెళకువగానే ఉన్నరన్నమాట....హమ్మయ్య..అయితే నేను ఇంకా చెప్పచ్చు. <br />అబ్బే యెవ్వరూ లేరు ...అంతా నా భ్రమ ....కానీ ఆ దెబ్బకి ఒంటి మీద&nbsp; 'సొయొచ్చీ సదూకొవాలె ఇగ నడువు అని నన్ను నేను అదిలించుకున్నా. అబ్బ అంత వీజీగ వినేస్తే మనమేమి గొప్పోళ్ళమండీ అప్పటికప్పుడు&nbsp; ఇంద్ర భవనం లాంటి బ్లాగు కట్టెయ్యాలని... దానికి ఎన్నెలని పేరెట్టెయ్యాలని..బోల్డు కబుర్లు మీతో చెప్పెయ్యాలని...బోల్డు బోల్డు బ్లాగులకు రోజు వెళ్ళి తలుపులు కొట్టాలనీ.... ఒకటే ఇది.....ఆ ఊపులో పుస్తకం ముందేసుకుని <br /><br />ఇన్నాల్లు యాడుందొ యీ గంగ<br />ఉర్కుర్కి రావట్టె ఆత్రంగ<br />కతలు రాయవట్టె సిత్రంగ<br />శబ్బసురా శంకరా...<br />.అని భరణి గారిని తలుచుకుని "మమ" అనేసుకున్నానన్నమాట...<br /><br />అజ్జిబాబోయ్ యీ ఇషయం ఇప్పుడు సెప్పీసినాన? ఇంట్లొ వాళ్ళు సదివేసి ఏటంటారొ ఏటో . అయినా నాకేటి దిగులు....పరీచ్చలు అయిపొనాయి గంద.... కూసింత కలాపొసన ఉండాల అని సెప్పీనూ?ఓఓఓఓఓ ఇదయిపొతుంటారూఊ...<br /><br />సరే అని ఇంత కాలం అది రాయాల ఇది రాయాల అని అనేసుకోవడం&nbsp; చాలా 'విజ్జీ' చిన్నప్పుడు పరీక్షలయ్యాక 'ఎలా రాసావమ్మ&nbsp; అని అడిగితే&nbsp; ఎంత "విజ్జీయొ" అని చెప్పిన కంటే ఇంకా యెక్కువ "విజ్జీగా" తీసుకున్ననన్నమాట.ఇంక యేమి వ్రాయాలో తెలియక మీతో వ్రత కథా శ్రవణం&nbsp; చేయించేసి మీకు బోల్డు పుణ్యం సంపాదించి పెట్టేసానా? మరి అక్కడి నుంచీ అన్నీ భవసాగరాలే . ఆలోచించీ చించీ చించీ .....విరక్తి వచ్చేసింది.... ఆ విరక్తిలొ చిన్నప్పుడు భక్తి రంజనిలొ వచ్చే తత్వాలు గుర్తొచ్చేసాయి. నేను ఇంత తాత్వికినని ఇంత కాలం తెలియదు సుమా! ఓ యీ సుమా యెవరూ అంటారా మా అత్తగారు పరిచయం చేసారు లెండి..<br />సరే సుమా గురించి మళ్ళీ యెప్పుడైనా చెపుతా గాని&nbsp; నా ఫిలాసఫీ గురించి కొంచం మాట్లాడుకుందాం. పాపం మా వారు అన్నమయ్య ని అపవాదు చేస్తే యేమొ అనుకున్నా గానీ నాకూ కళ్ళు&nbsp; పత్తి కాయల్లా విచ్చుకుని బోధిసత్వుడిలా <br />జ్ఞానోదయమయ్యింది.. ఓన్లీ తేడా యేంటంటే ఆయన కళ్ళు సహం మూసుకుని ఉంటే నేనేమో సహం తెరుచుకుని ఉంటున్నానన్నమాట. ఆ వొచ్చిన జ్ఞానం జ్ఞానం యెంత తాత్వికం చేసేసిందంటే, యేది చదివినా " చీ నేను వ్రాద్దామనుకున్నా , వీళ్ళు వ్రాసెసారు" అని భయంకరమైన&nbsp;&nbsp; వ్యాధిని కూడా వెంట తెచ్చేసింది. ఆ విరక్తి + వ్యాధి+ తత్వం + వేదాంతం = యీ కింద వ్రాయబడిన 'కపిత్వం' ....అబ్బా దీని మీనింగు కూడా అడిగారంటే<br />&nbsp;నేను మీ జట్టు కచ్చయిపోతానంతే. మరి ఇంక చదవండి.... పదండి ముందుకు పదండి ముందుకు...అదిగొ మళ్ళీ శ్రి శ్రి కవిత అనుకున్నారా? అబ్బే కాదండీ అర్టీసీ బస్సు.... ఓకే టికట్ తీసుకున్నారు కదా ఇప్పుడు తీరిగ్గా కూచుని చదవండి మరి.....<br />మా ఊరీ ఎర్ర బస్సు <br />ఎర్రిదని నేనందమంటే<br />శివరంజని అడ్డమొచ్చి<br />అంత మాటని పోయె లింగా<br />యేమి సేతురా లింగా యేమీ సేతు....<br /><br />ఈ టీవీ చూసి నేను<br />నేటి వార్తలు రాద్దమంటే<br />మొన్ననే మన శిశిర గారూ<br />వ్రాసి పారేసారు లింగా<br />యేమి సేతురా లింగా యేమీ సేతు....<br /><br />కాలేజీ కబురులన్నా<br />కరువు తీరా చెపుదమంటే<br />చిన్నవారూ&nbsp; నాగార్జున<br />చించి చెప్పేసారు లింగా<br />యేమి సేతురా లింగా యేమీ సేతు....<br /><br />షడ్రుచులతొ నోరూరగ <br />పాక కళనూ చూపబోతే<br />రుచి రుచిగా జ్యొతి గారూ <br />వండి వడ్డించారు లింగా<br />యేమి సేతురా లింగా యేమీ సేతు....<br /><br />నెమలీకలు గుర్తుకొచ్చీ<br />చిన్ని కతలూ వ్రాయబొతే<br />మక్కువతో ఇందు గారూ<br />అచ్చు వేసేసారు లింగా<br />యేమి సేతురా లింగా యేమీ సేతు....<br /><br />శబ్బాసుర అంటు నేను<br />"భరణిని" కీర్తిద్దమంటే<br />మస్తు మస్తుగ వేణు గారూ <br />పుస్తకాలేసారు లింగా<br />యేమి సేతురా లింగా యేమీ సేతు....<br /><br />... యేటి నాలాగ మీకు కూడా తత్వాలు వచ్చేస్తున్నై కదూ....ఇంక ఆలీసమెందుకు...... పదండి ముందుకు పదండి ముందుకు <br />పదండి ముందుకు ...పైపైకీ&nbsp; <br /><br />సారీ , ఇంకా చెప్పలేదు కదూ..... ఇక్కడ మా ఊర్లో... ఇలా&nbsp;&nbsp;పదండి ముందుకు అనడమే కాకుండా చివరి సీటు దగ్గర 'ఇంత లొపలికి వచ్చినందుకు త్యాంక్సులొయ్' అని కూడా చెప్తారండోయ్...... మీకు కూడా త్యాంకులు<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-3903312985554608637?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-57133566033116070342010-12-06T18:04:00.000-08:002010-12-18T18:10:40.365-08:00వక్ర తుండ మహా కాయ కోటి సూర్య సమ ప్రభ <br />నిర్విఘ్నం కురుమే దేవ సర్వ కార్యేషు సర్వదా<br /><br /><div>పూర్వము&nbsp;టొరంటొ యను నొక పట్టణము ఉండెను <br /><div style="font-family: times new roman, new york, times, serif;"><div><div style="font-family: times new roman, new york, times, serif;"><div>ఆ పట్టణము మిక్కిలి పెద్దవగు భవనముల తోడను, ఆపిల్, పియర్ ,లిచి మొదలగు ఫల భరితములైన వ్రుక్షముల తొడను, మేపుల్ సిరప్ వంటి అమ్రుత తుల్యమైన ద్రావకముల తోడనూ అలరారుచుండె.</div><div>ఆ పట్టణమున పున్నమి అను వెలది ఉండెను. ఆమె తెలుపు నలుపు గోధుమ అను బేధము లేక అందరితొ కలసిమెలసి ఉండెడిది. ఆమెకు ఒక రాత్రి సరస్వతీ&nbsp; దేవి ప్రత్యక్షమై "భక్తురాలా నువ్వు 5 సంవస్తరములు నన్ను భక్తిగా కొలచినట్లైన ధనము సౌఖ్యము ప్రసాదించెదనని" పలికినది. </div><div></div></div></div></div><div style="font-family: times new roman, new york, times, serif;"><div>అంత నా పడతి నిదుర యందె 'తల్లీ నిన్ను తలంచి పుస్తకము చేతన్ బూనితిన్" అని ప్రార్దించి వెంటనే మేల్కాంచి తన స్వప్న వ్రిత్తాంతమును పతి దేవునికినీ పిల్లలకును వివరించె. ఒకానొక శుభ దినంబున మొదలు పెట్టిన వ్రతము నిర్విఘ్నముగ కొనసాగుటకై స్నేహితులును బంధువులును కంకణము కట్టుకొనిరి. అంత నా వ్రతము ప్రారంభమయ్యే. <br /><div>&nbsp;ఆ నాతి పార్టీలు పబ్బములనక ,ఇండియా యనక ఆంధ్రా యనక అతి భక్తిగా దేవిని ఆరాధించుచుండ </div><div>కొంత కాలము గడచినది.</div><div></div><div>ఒక శుభ దినమున వ్రతము సంపూర్ణమయ్యెను. ఆహా దేవత చెప్పిన దినమిదే కదా యని అందరును మిక్కుల ముదమునందిరి. ఆ దేవి అనుగ్రహము వలన పున్నమికి ఒక ఇంటర్వ్యూ వచ్చెను.&nbsp; బాసు పున్నమి యందు గల సరస్వతీ కటాక్షమునకు మిక్కిలి సంత్రుప్తి చెంది 'ఉద్యోగ ప్రాప్తి రస్తు ' అని దీవించినది. ఇది చూసి దేవి యొక్క అత్తగారైన లక్ష్మీ మాతకు ఆగ్రహము కలిగెను. హమ్మా, నన్ను పూజించకుండ నా కోడల్ని పూజించేస్తే<br />నేనొప్పుకోనంతే యని బాసు గారి యందు ప్రవేశించెను.&nbsp; </div></div></div></div><div style="font-family: times new roman, new york, times, serif;"><div><div style="font-family: times new roman, new york, times, serif;"><div>సరస్వతి పున్నమియందు ప్రవేశించి, చక చక పనులు చెయ్యసాగె. బాసు గారియందున్న లక్ష్మీ దేవి మిగుల సంతసించి యెమి కావలెనొ కోరుకొమ్మనె. పున్నమి మిక్కిలి అణుకువగా ఒక 100కె చాలునని తెలిపె. లక్ష్మీ దేవి ఒప్పుకొనినందున పున్నమి మిగుల సంతసించి విషయమును బంధువులకు మిత్రులకు తెలియజెప్పె. కథ సుఖాంతమయ్యెనను సమయమున బాసుగారినందున్న అత్తకు హటాత్తుగా మెలకువ వచ్చి "నేనెమిచేయుచుంటిని, నేనేమి కోడలికి వత్తాసు పలుకుట యెమి, ఇప్పుడేమి దారియని" ఆలోచించ సాగె.</div></div><div style="font-family: times new roman, new york, times, serif;"><div>ఆమెకు వచ్చిన విద్యలు సునాయాసముగను, రాని విద్యలు 'కలిసుందాం రా' 'క్యూంకి సాస్ భి బహూ థీ' లోని అత్తగార్ల వద్ద కొంత ఆయాసపడి నేర్చుకొనియును పున్నమి పయి ప్రయొగించి ఆమెను అస్ట కస్టముల పాలు జేసెను. రాయ బోగ పెన్ను లొ ఇంకు అయిపోవును, పెన్సిలు ముక్కు చెక్కుకు పొవును. షాప్మరలు కానరావు. టైపు చేయుదమన్న కీ బొర్డు పనిచెయ్యదు. కంప్యూటరు నందు వైరస్ అయి అడ్డుపదును. సభలయందు మాటాడు సమయమున మైకు పనిచెయ్యకుండునట్లును ఒక వేళ అది బాగున్ననూ అన్నీ మరచి మరచిపోవునట్లును చేసి, య తల్లి ఆడుకొన&nbsp;&nbsp;సాగినది. <br /><div style="font-family: times new roman, new york, times, serif;"><div>సరస్వతియునూ పెన్నులో సిరాయై , పెన్సిలుకు షాప్మరయై, వైరస్ కు ఫైర్వాలయి , మైకుకు సౌండయి ,మెదడులో జ్ఞనాగ్నియై పున్నమిని కాపాడసాగె. ఇక లక్ష్మి తన నిజ స్వరూపమును వీడి "సూర్యకాంతము" రూపము ధరించె. సరస్వతియును దిక్కు కానక 'చాయా దేవీ' రూపమును ధరించి అనుక్షణమును పున్నమిని వెన్నంటి నిలచె. ఒక నాడు లక్ష్మి పున్నమిని గాంచి మిక్కిలి ఆగ్రహము చెంది 'నీవు నీ పని వారిని చెప్పుచేతలలో ఉంచుకొనుట లేదనియు, వారి చెప్పులు నువ్వు మోయుచుంటివనియు అపవాదు జేసెను. అంత పున్నమి విసిగి...తన యందు గల సరస్వతిని నిందించి తనను విడిచి వెళ్ళమని కోరెను. సరస్వతి 'బిడ్డా నీకు మేలుచేయ ప్రయత్నించుచుంటిననీ పలికెను. </div></div><div id="highlighterDivCG" style="background-color: yellow; display: none; position: absolute; z-index: -1;"></div></div></div><div id="inline_attachments"></div><div id="highlighterDivCG" style="background-color: yellow; display: none; position: absolute; z-index: -1;"></div></div></div>నీవు చేసిన ఉపకారము చాలును ఇంక నాలొ నువ్వున్నచో నా బిడ్డల మీద ప్రమాణమని పున్నమి కన్నీటితొ పలుక, సరస్వతి యేమియును చేయజాలక ఆమెను విడిచి&nbsp; వెళ్ళెను. లక్ష్మియును బాసును విడిచి సరస్వతి యున్న నెలవులను వెతుకుచు వెళ్ళెను. అంత పున్నమి ధైర్యము వీడక ఫాక్టరీలకు,మెక్దొనాల్ద్నకు పోయి ఉద్యోగమును చేయుచూ, మేడలును, కారును, బంగారమును భూములును కొని&nbsp; సుఖముగానుండి అంత్యమున లక్ష్మివాసమునకరిగినది.<br />సరస్వతి&nbsp; ఫలము చెడ్డా వ్రతము దక్కిందన్న సంత్రుప్తి చెంది తన దీవెన యేదో విధముగా నజమయ్యెనని సంతొషించె. ఇవ్విధముగా దేవి తానోడి పున్నమిని గెలిపించినది.<br />ఇతి బ్లాగ్పురాణే రేవా ఖండే లక్ష్మీ&nbsp; సరస్వతీ సంవాదే&nbsp; ప్రథమొధ్యాయహ సమాప్తహ.<br />యీ కథను రాసిన వారికిని చదివిన వారికినీ లక్ష్మీ సరస్వతీ కటాక్షము ఒక్కసారిగా కలుగునని పరమేశ్వరుడు<br />పార్వతీ దేవికి వివరించెను.<br />ఓం శాంతి శాంతి శాంతిః<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-5713356603311607034?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3184281001166004255.post-41343994464133186332010-11-21T13:27:00.000-08:002010-12-18T18:11:25.448-08:00చిలిపి తలపు ఆకు కొమ్మ..<br />చిన్న నాటి వెన్నెల వెల్ల.....<br />పదిలంగ అల్లుతున్న సిరి "వెన్నల" నాది<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3184281001166004255-4134399446413318633?l=ennela-ennela.blogspot.com' alt='' /></div>Ennelahttp://www.blogger.com/profile/05190699390239565461noreply@blogger.com15